บ่วงสไบ

“เอ็งแช่งชักหักกระดูกข้า ข้าตายเป็นผี ข้าจะมาสิงร่างเอ็ง สิงแนบสนิทติดตัวเชียวล่ะ”

“เอ็งจะตายโหงยังทะเล้นตึงตัง ประเดี๋ยวข้าย่ำให้ตายดอก” แก้วทุบอั้ก มิ่งร้องเจ็บแผล แก้วตกใจรีบขอโทษ แล้วบอกให้ลุกมากินข้าว เขารู้สึกดีและเริ่มรู้ตัวว่ามีใจให้เธอ

แก้วดูแลมิ่งกินข้าวและเอายาให้กิน มิ่งหยอกเอินจับมือสารภาพว่าชอบเธอ แก้วหาว่าเขาเพ้อเพราะพิษไข้ มิ่งย้ำจะรอฟังคำตอบรับจากปากเธอ หญิงสาวยิ้มแล้วเดินออกจากห้อง สีหน้าเปลี่ยนเป็นมีเลศนัย

เย็นย่ำคุณหลวงกับคุณเยื้อนยังไม่กลับจากปากน้ำโพ เจิมกับเรียมให้พุดจีบลองห่มสไบที่เทพซื้อมาฝาก แล้วเรียมจะไปตามเทพมาดู เขาคงชื่นใจ...

พุดจีบส่องกระจกมองความงามของสไบ เจิมเห็นว่าใกล้เวลาที่คุณหลวงกับคุณเยื้อนจะกลับจึงขอตัวไปรอรับที่ท่าน้ำ

แก้วกำลังเดินกลับเรือนทาส เห็นเจิมอยู่ที่ท่าน้ำและเรียมวิ่งผ่านไป ก็สบโอกาสว่าไม่มีใครเฝ้าพุดจีบบนเรือนจึงแอบขึ้นเรือน เคาะประตูห้องพุดจีบเบาๆ...

เธอเปิดประตูออกมาในชุดสไบแสนสวย แก้วรู้สึกริษยา พุดจีบแปลกใจว่าแก้วมีธุระอะไร

“คุณพุดจีบเจ้าคะ ไอ้มิ่งเป็นไข้ตัวร้อนยังกะไฟเจ้าค่ะ คุณพุดจีบมียาฝรั่งยาจีนช่วยรักษาไอ้มิ่งด้วยเถอะเจ้าค่ะ”

พุดจีบตกใจจะเอายาให้ แต่แก้วขอให้เธอไปด้วย อ้างว่ามิ่งชักอาจตายในคืนนี้ พยายามย้ำว่ามิ่งเจ็บเพราะช่วยคุณหนูน่าจะไปดูใจสักครั้ง พุดจีบไม่ทันเฉลียวใจว่าเมื่อกลางวันเทพบอกว่ามิ่งดีวันดีคืน เธอรีบเข้าไปถอดสไบออก แก้วยิ้มสมใจเป็นไปตามแผนที่วางไว้

เรียมมาตามเทพที่เรือนจะให้ไปดูพุดจีบห่มสไบ เทพฉุกคิดว่าเรียมมาแบบนี้แล้วใครอยู่เฝ้า เรียมนึกได้รีบกลับไป เทพลงจากเรือนตาม

เรียมกลับถึงเรือนไม่เห็นพุดจีบก็ตกใจ มีเพียง สไบวางอยู่ เทพมาถึงแปลกใจว่าเธอไปไหน เรียมคาดเดาว่าอาจอยู่ที่ท่าน้ำกับเจิม จึงพากันเดินไป

แก้วถือตะเกียงพาพุดจีบเดินมาที่ห้องมิ่ง พอถึงหน้าประตูแก้วให้พุดจีบเอายาเข้าไปให้มิ่งกินก่อน ตนจะไปหาน้ำมาเช็ดตัวลดไข้ หญิงสูงศักดิ์ลังเลเห็นว่าไม่เหมาะแต่ด้วยความที่ห่วงอาการของมิ่งจึงตัดสินใจเข้าไป...บวบกับดีอาบน้ำเสร็จเดินผ่านมาเห็นพุดจีบเปิดประตูเข้าห้องมิ่งก็คิดบัดสีว่าคุณหนูพึงใจเขา ไม่กล้ากวนใจพากันเดินเลี่ยงไป

พุดจีบถือตะเกียงส่องหามิ่ง เขาตื่นขึ้นมาตกใจที่เห็นคุณหนูจึงรีบลุกพรวด พุดจีบแปลกใจกับท่าทางของทาสหนุ่ม

“นายมิ่งไม่เจ็บไข้เป็นลมชักรึ!”

“กระผมค่อยคลายปวดแล้วขอรับ ใครกันบอกว่ากระผมทรุดหนัก”

“แก้ว!” พุดจีบเริ่มเอะใจ แต่ก็ส่งยาที่ถือมาให้มิ่งกำชับต้องกินให้หมดแล้วจะรีบออกไป

มิ่งกราบขอบพระคุณ ขณะนั้นแก้วแอบใช้ไม้ไผ่เป่าพ่นยาสมุนไพรเข้ามาในห้อง มิ่งล้มตัวลงนอนสลบ พุดจีบตกใจได้กลิ่นแปลกๆจะรีบออกไป แต่แค่เปิดประตูได้ก็ล้มลงหมดสติที่หน้าห้อง...แก้วพันผ้าปิดจมูก ปาก ยืนมองร่างพุดจีบด้วยความสะใจ คำรามในคอ

“เอ็งตกต่ำระยำแน่ นังพุดจีบ!”

ooooooo