บ่วงสไบ

คุณหลวงร้อนใจเดินนำถึงหน้าห้องมิ่ง เทพตามมาร้องเรียกแต่ไม่มีเสียงตอบ คุณหลวงจึงถีบประตูโครมเข้าไป ทุกคนต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น พุดจีบนอนกอดอยู่กับมิ่ง คุณเยื้อนตรงเข้าหาลูกแทบไม่เชื่อสายตา เมี้ยนตะลึงหวายร่วงหล่นจากมือ แก้วกับอบแอบยิ้มสะใจ

พุดจีบค่อยๆลืมตาขึ้น เห็นแม่ยืนอยู่ก็แปลกใจ พอมองออกไปเห็นพ่อ เทพและคนอื่นๆยืนอยู่หน้าห้องก็ตั้งสติ หันมองข้างๆเห็นมิ่งนอนอยู่ก็ตกใจมากลุกพรวดโผกอดคุณเยื้อน

“คุณแม่เจ้าคะ!”

มิ่งฟื้นขึ้นมางงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เทพโกรธมากกระชากมิ่งออกไปข้างนอก ด่าว่าทำระยำตำบอน มิ่งพยายามจะอธิบายแต่ไม่มีโอกาส เพราะโดนเทพต่อยจนพูดไม่ทัน ทุกคนตกใจไม่เคยเห็นเทพโกรธมากขนาดนี้ มิ่งกระเด็นไปล้มตรงหน้าคุณหลวง

“พ่อเทพหยุดเถอะ!” คุณหลวงปราม มิ่งคลานเข้ายกมือไหว้

“คุณหลวง กระผมไม่ได้ข่มเหง รึรังแกคุณหนูขอรับ”

“กูเห็นอยู่ตำตา มึงยังกล้าโกหก! ไอ้เนรคุณ กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา” คุณหลวงเตะมิ่งล้มลง แล้วฟาดด้วยไม้ตะพด

พุดจีบรู้แก่ใจว่ามิ่งไม่ผิดจึงเข้าห้าม “คุณพ่อเจ้าคะ มิ่งไม่ได้ข่มเหงลูก...”

“น้องพุดจีบ มันกระทำชั่ว! น้องยังออกโรงป้องมันอีกรึ”

“มิ่งไม่ได้รังแกน้องเจ้าค่ะพี่เทพ” 

“มิ่งไม่ได้รังแก คุณพระ! คุณหนูสมยอมรึเจ้าคะ?” เมี้ยนพูดโพล่งอย่างปากเสียบวบกับดีพยักหน้าเห็นด้วย

“อีเมี้ยน! พวกเอ็งหุบปากเสียเดี๋ยวนี้!” คุณเยื้อนโกรธมากตวาดทุกคนแล้วหันมาถาม “ลูกพุดจีบ เรื่องราวเป็นอย่างไร ลูกแจงมาเถอะ”

“ลูกลงเรือนมาหามิ่งเพราะมิ่งเจ็บปางตาย แก้วมาบอกข่าวแล้วชวนลูกลงเรือนเจ้าค่ะ ลูกจะเอาห่อยาเข้าไปกับแก้ว แต่แก้วอ้างเอาน้ำมาเช็ดตัวมิ่ง แล้วแก้วก็ไม่กลับมา...พอลูกเข้าไป มิ่งไม่ได้เจ็บหนักอย่างคำของแก้ว ลูกจะเร่งออกจากห้อง แต่กลิ่นควันโชยเข้ามา หลังจากนั้นลูกไม่มีสติรู้อีกเลยเจ้าค่ะ...” ทุกคนหันไปมองแก้ว

แก้วตัดสินใจร้องไห้โฮตัดพ้อ “ทำไมคุณหนูต้องใส่ร้ายแก้วเจ้าคะ คุณหนูจงเกลียดจงชังแก้วถึงกับสร้างเรื่องให้คุณหลวงฆ่าแก้วให้ตาย...คุณหลวง เอาสิเจ้าคะ ฟันคอแก้วให้ขาดซะตรงนี้ คุณเทพไม่ต้องปรามเจ้าค่ะ คุณเยื้อนก็เคยฆ่าแก้ว คุณหลวงก็ชังน้ำหน้าแก้ว คุณหนูที่แก้วหวังเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตกลับแค้นใจใส่ความ แก้วไม่อยากอยู่อีกแล้ว แก้วขอตาย...”

“กูให้มึงตายสมใจ ไอ้บุญ ส่งดาบให้กู!” คุณหลวงสั่ง บุญลังเลไม่อยากส่ง