บ่วงสไบ

บุญเมาแต่ยังพอมีสติพยายามจะบอกชดว่าตนไม่ใช่คุณเทพ แต่ชดพูดขัดว่า รักและยอมพลีกายให้เขา ว่าแล้วก็ดึงเขานอนลง ขึ้นคร่อมดึงผ้าแถบตัวเองออก พอจะก้มจูบต้องตกตะลึง

เมี้ยนยืนชะเง้อมองว่าลูกทำสำเร็จหรือไม่ อบกับแก้วมาถึงถามซุ่มทำอะไร เมี้ยนสะดุ้งปัดว่าเรื่องของตน ไล่ทั้งสองไปไกลๆ เสียงชดออดอ้อนดังแว่วมาแล้วตามด้วยเสียงเรียกแม่ดังลั่น

เมี้ยน อบ และแก้วแปลกใจรีบวิ่งไปดู เมี้ยนถามชดว่าเรียกทำไมตนกระดาก ชดรีบบอกว่าไม่ใช่เทพ พูดพลางเอาผ้าปิดอก เมี้ยนยกตะเกียงส่องหน้าถึงผงะตกใจ บุญยิ้มเมาๆสารภาพ

“ข้าจำสวมรอยเป็นคุณเทพ คุณเทพไปเฝ้าดูแลคุณหนู”

แก้วกับอบหัวเราะร่า ชดอับอายเป็นอย่างมาก อบสะใจตะโกนลั่น

“แม่เจ้าเว้ย...อีชดได้ผัวแล้ว ผัวไพร่ผัวทาสเจ้าค่า...”

เมี้ยนอับอายดึงชดกลับ แก้วถามบุญว่าเทพอยู่ไหน ...ขณะนั้นเทพและมิ่งพยายามหาทางเข้าไปใกล้พุดจีบ แต่สงเห็นเอาคบไฟส่องหน้า พอเห็นว่าเป็นเทพก็โวยวายเรียกลูกน้องมาขวาง

ระหว่างนั้นพุดจีบฝืนใจรักษามารยาทรินเหล้าให้หลวงเดชขจร เขาจับมือเธออย่างไม่เกรงใจ พยายามจะลวนลามจนเธอทนไม่ไหวชักมือกลับ เขายังไม่สำนึก

“น้องพุดจีบจะเล่นตัวไย อีกไม่นานเราก็ร่วมหอลงโรงกันแล้ว”

“อิฉันไม่ยอมแต่งงานกับชายสันดานหยาบ”

พุดจีบจะลุกหนี เขาถากถาง

“รึน้องอยากร่วมเตียงกับกำพืดลูกทาส!”

“แม้พี่เทพเป็นลูกทาส แต่สติปัญญาและมารยาทสูงส่งกว่าหลวงเดชหลายขุม อิฉันมิเคยหลงใหลได้ปลื้มเพราะฐานันดร อิฉันเสน่หาด้วยคุณความดี...”

“เอาความดีมาบังหน้า รึว่าหลงกามที่มันบำเรอ!”

“คำว่า สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล คงเป็นข้อละเว้นหลวงเดช ถ้าคุณพ่อมิแนะนำว่าเป็นลูกพระยา วาจาที่หลวงเดชเอ่ยแต่ละคำ อิฉันว่าต่ำกว่าพวกไพร่ในเรือน”

หลวงเดชขจรโกรธพุ่งเข้าจับแขน “แม่พุดจีบถือหางข้างไอ้ลูกทาส อยู่เรือนกันมาแต่น้อย คงดอดตำข้าวตำพริกกันหลายครก ถึงได้ยกยอมัน”

พุดจีบโมโหตบหน้าฉาด หลวงเดชขจรโกรธรวบตัว ผรุสวาท

“เอาสิวะ คืนนี้กูจะตำให้รู้ว่าสากกูไม่แพ้มัน!”

ขณะที่เทพกับมิ่งยื้อยุดกับพวกสงถึงขั้นต่อยตี

พุดจีบดิ้นรนขัดขืนร้องให้คนช่วย อยู่กับฉ่ำเห็นเทพสู้กับพวกสงก็แอบช่วย...

หลวงเดชเริ่มใช้กำลังชกท้องพุดจีบจนอ่อนแรง แก้วกับอบวิ่งมาเห็นการกระทำของหลวงเดชขจร  อบสะใจ บอกแก้วปล่อยพุดจีบให้โดนทำระยำไป

“มันไม่สาแก่ใจฉัน” แก้วมีความคิดแยบยลกว่า

“เอ็งคิดทำอะไร”

“ฉันจะแสร้งทำดีช่วยมันให้มันวางใจ แล้วฉันจะลากมันลงต่ำกว่าฉัน!”