บ่วงนฤมิต

กานติมาซักละเอียดว่าแล้วใครมาส่ง ทำไมมาถึงแล้วหลบเข้าห้อง กนกแขบอกว่าธนามาส่งเพราะเขาบ้านใกล้กับฉัตรและรีบขึ้นมาอาบน้ำเพราะซ้อนจักรยานมาเนื้อตัวมอมแมม

กานติมาบอกให้เร็วหน่อยคืนนี้จะได้มาเตรียมชุดเพราะพรุ่งนี้ต้องไปกินข้าวกับบ้านโน้น กนกแขบอกว่าตนไม่ไป แม่อยากไปก็ไปเอง กานติมาทำตาโตถามว่า “ตายจริง ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะลูก”

“แขไม่ชอบคลุมถุงชนค่ะแม่ แขอยากแต่งงานกับคนที่แขรักและเขาก็รักแข”

“ก็ยังไม่ได้เจอกัน แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าจะรักหรือไม่รัก”

“นักเรียนนอก กลับมาแล้วต้องมาให้พ่อแม่เที่ยวหาคนรักให้จะยังไงล่ะคะแม่ แม่เองก็ไม่เคยเห็นลูกชายของป้าปฐมาคนนี้เลย แล้วแม่รู้ได้ยังไงว่าเขาจะเหมาะสมกับลูก แขไม่ได้จะแต่งงานกับป้าปฐมานะคะ แขจะต้องแต่งงานกับลูกชายเขา หน้าตาเป็นยังไง นิสัยเป็นยังไงก็ไม่รู้ เขาไปเมืองนอก อยู่เป็นสิบปี ป้าปัฐไม่ได้เลี้ยงเขาตลอดนะคะแม่”

กนกแขพูดจนกานติมาอึ้ง พูดไม่ออก กนกแขผละไปเข้าห้องน้ำแล้วยิ้มดีใจที่เอาชนะแม่ได้

ฝ่ายธนาส่งกนกแขแล้วกลับไปที่บ้านฉัตรชนก นวลอนงค์กับฉัตรชนกกำลังกินข้าว นวลอนงค์ชวนกินข้าวด้วยกัน ธนาบอกว่าตนกินแล้ว บอกว่าตนรอได้จะไปนั่งรอที่หน้าบ้าน แล้วเดินออกไป

แม่ถามฉัตรชนกว่ามีอะไรหรือ ฉัตรบอกว่า

ตนก็ไม่ทราบเหมือนกัน

เมื่อฉัตรชนกออกมาพบ ธนาถามว่าวันนี้กนกแขไม่ได้มาเรียนเพิ่มเติมกับฉัตรหรือ เธอทำหน้าแปลกใจบอกว่าแขไม่เคยมาเรียน เขามาเที่ยวเท่านั้น บอกธนาว่าอยากพบก็ไปหาเขาที่บ้านสิ ติงแกมแซวว่าเวลานี้เขาหายใจเข้าออกเป็นกนกแขเลยนะ

“ฉัตร...ผมรักแขจริงๆนะ รักด้วยหัวใจทั้งหมดของผม...อยากจะรับผิดชอบแขด้วยชีวิตของผมจริงๆ”

ฉัตรชนกบอกว่าก็เดินเข้าไปสู่ขอแขสิ ธนาหน้าเศร้าบอกว่า

“ใครๆก็รู้ แขอยากเรียนจนจบชั้น 8 ใครๆก็มีความหวังกับความก้าวหน้าของแข แต่ที่สำคัญฐานะเราแตกต่างกันมากเหลือเกิน ผมไม่รู้จะเอาอะไรไปขอ แขเป็นลูกพระยา...”

ฉัตรชนกติงว่าทั้งๆที่รู้ว่ามีอุปสรรคมากมายเขาก็ยังรัก ธนาบอกว่าความรักมันสั่งไม่ได้ รู้แต่ว่ารัก ขอร้องฉัตรชนกให้ชวนกนกแขมาบ้านหน่อยได้ไหม

ตนอยากพบแขจริงๆ พอฉัตรชนกส่ายหน้า ก็อ้อนวอน...

“ได้โปรดเถอะฉัตร อกผมจะแตกอยู่แล้ว คืนนี้แม่ของแขจะพาแขไปให้ลูกคุณปฐมากับท่านนายพล

ดูตัว ยังไงเสียผมก็สู้ลูกชายท่านนายพลไม่ได้หรอก เขาทั้งโก้ ทั้งเก่ง ทั้งรวย” ฉัตรชนกถามว่าแล้วคิดว่าแขเขาจะเลือกทางไหนล่ะ “สำหรับผม ผมรู้ว่าหัวใจของแขอยู่ที่ผม แต่...แขก็เป็นลูก มีพ่อมีแม่ บางทีแขอาจต้อง...แต่ถ้าเขาเลือกตามใจพ่อแม่ ผมก็ไม่รู้จะอยู่ได้ยังไงแล้ว”