บ่วงนฤมิต

ตอบอย่างเด็กรักเรียนว่าไม่อยากขาดเรียน ถามว่าเมื่อคืนพ่อกับแม่กลับดึกมากไหม ตนหลับเลยไม่ได้ยินเสียงรถ

ทั้งพ่อและแม่เล่าถึงงานเมื่อคืนอย่างตื่นเต้น 

แม่บอกว่าได้ฟังแผ่นเสียงที่ปภาคินซื้อจากเมืองนอกกระหึ่มดีเหลือเกิน

“เห่อลูกเขยเสียจริง” พ่อหยอก

“คะ?!” กนกแขตกใจ

กานติมาหน้าชื่นขึ้นมาทันทีชมปภาคินว่าหน้าตาดี รูปร่างดี สง่าผ่าเผย สมกับลูกแม่เป็นที่สุด เมื่อคืนทุกคนบ่นเสียดายที่แขไม่ได้ไป แต่ป้าปฐมาบอกว่าจะต้องจัดใหม่อีกครั้ง คราวนี้เป็นงานใหญ่เลยเชิญทุกคนไปถือเป็นการแนะนำปภาคินให้สังคมศรีราชาได้รู้จัก พ่อพูดต่อทันทีว่า

“แต่จริงๆแล้วเป็นงานที่จัดให้เจ้าหญิงของพ่อได้พบกับคนที่คู่ควร คราวนี้ลูกขาดไม่ได้เลยนะ”

กนกแขฟังแล้วกังวลมาก กลัวถูกพ่อกับแม่จับคลุมถุงชน จึงรีบไปหาฉัตรชนกขอให้ช่วยตนด้วย ถามว่าฉัตรชนกยังรักธนาอยู่หรือเปล่า และฉัตรเห็น

เรื่องความรักเป็นอย่างไร

“ถ้าเรารักใครจริงๆสักคน เราคงจะถอนใจจากเขายากมาก มันคงจะเป็นความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงหัวใจเราจนตราบชีวิตหาไม่”

ฟังฉัตรชนกแล้ว กนกแขบอกว่าตนรักธนา รักมากอย่างที่จะรักใครไม่ได้แล้ว ฉัตรชนกข่มความเจ็บปวดของตัวเอง เตือนสติกนกแขว่า

ทั้งแขและธนามีอนาคตของตัวเอง อย่าเพิ่งเอาความรักมาเป็นเครื่องผูกอนาคต ถ้าจำเป็นที่จะต้องไปพบกับคุณปภาคินจริงๆ เธอก็ควรไปพบกับเขาก่อน ถ้าทนเขาไม่ได้ค่อยอธิบายให้คุณแม่ฟัง

กนกแขถามฉัตรชนกว่าตนจะยกปภาคินให้

เอาไหม ฉัตรชนกตกใจบอกว่าเธอจะเที่ยวยกใครต่อใครให้ใครไม่ได้หรอก แขเองก็รู้ไม่ใช่หรือว่าความรักบังคับไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นบังคับให้รักหรือบังคับให้เลิกรัก

นวลอนงค์ไปเก็บผักกลับมาพอดีถามว่าแข

ไม่ไปโรงเรียนหรือ กนกแขบอกว่ากำลังจะไป ชวน

ฉัตรชนกไปด้วยกัน แต่ฉัตรชนกจะช่วยแม่จัดผักก่อน พอกนกแขไป นวลอนงค์กอดฉัตรชนกเตือนว่า เรื่องรักน่ะอย่าไปวุ่นวายกับมันมากนัก รักษาใจของเราไว้ให้ดี 

ถ้ามีความสุขก็แล้วไป แต่ถ้าเจ็บเราจะรู้ว่านรกบนโลกนี้มีอยู่จริง

“จ้ะแม่ ฉัตรกลัวนรกมากเลย ฉัตรจะไม่ยอมให้ตัวเองเจ็บปวดเพราะความรักเป็นอันขาด”

นวลอนงค์ตบแก้มฉัตรชนกเบาๆด้วยความรักยิ่ง

ooooooo

ฝ่ายขวัญอุมายอมโอนอ่อนอ่านบทตามที่

คเชนทร์ชี้แจงและขอร้อง แต่พอวันต่อมาเธอก็เก็บกระเป๋าเตรียมเดินทาง ลูกปลาถามว่าจะไปไหน

ขวัญอุมาบอกว่าไปบ้านคนเขียนนิยายเพราะ