บ่วงนฤมิต

ฉัตรชนกออกไปรับกนกแขที่ร่องผักที่มีสะพานเล็กๆ แต่กนกแขไม่กล้าข้าม ฉัตรชนกถามว่าทำไม

มาเสียเย็น ชวนกินข้าวด้วยกันไหมตนกำลังจะกินพอดี กนกแขบอกว่าเดี๋ยวค่ำๆค่อยกลับไปกินที่บ้าน ส่วนของกินในตะกร้าที่หิ้วมา บอกว่าเอาไปกินด้วยกัน

ที่บ้านครูธนา ฉัตรชนกถามว่าเย็นป่านนี้แล้วจะไปทำไม

“ฉัตร...ยังหวงครูธนาอยู่หรือ ไหนเธอบอกว่าไม่คิดอะไรแล้ว เราเห็นใจนะ เมื่อตอนครูธนาตามมาจากพระนคร เธอคงคิดว่าครูธนาจะแต่งงานกับเธอใช่ไหม”

“ตายจริง เธอเอาอะไรมาพูด ที่ธนาเขามาเป็นครูที่นี่เพราะฉัตรเล่าให้เขาฟังว่าที่นี่อยู่สบาย โรงเรียนต้องการครูเพิ่มอีก เขาก็เลยมาสมัครสอนด้วย...ก็เท่านั้น”

กนกแขยังพูดเชิงกระแนะกระแหนฉัตรชนกว่าอุตส่าห์มาเช่าบ้านข้างๆกัน ฉัตรชนกบอกว่าเจ้าของที่เดียวกัน เขาถามเรื่องที่อยู่ตนจึงให้มาเช่าใกล้ๆกัน

เป็นเพื่อนกัน เราต่างคนต่างอยู่ บอกว่าถ้าจะไปบ้านครูธนาก็ต้องเดินข้ามท้องร่องไปอีก

ฉัตรชนกเข้าไปบอกแม่ว่าจะพากนกแขเอาของไปแบ่งให้ธนาให้แม่กินข้าวก่อน ตนจัดโต๊ะเสร็จแล้ว

นวลอนงค์เงยหน้ามอง กนกแขจึงไหว้ตามมารยาท นวลอนงค์รับไหว้บอกเชิญตามสบายเลย ฉัตรชนกจึงเดินค้อมตัวผ่านแม่ไป แต่กนกแขที่เดินตามหลัง เดินหลังแข็งผ่านไปเฉยๆ

พอฉัตรชนกพากนกแขไปบ้านธนา เธอรีบชวนกินของว่างกันก่อน บอกฉัตรชนกให้จัดโต๊ะได้เลย ฉัตรชนกถูกสั่งยืนงงพักหนึ่งจึงเดินไปหยิบจานมาจัดขนม ส่วนกนกแขดึงมือธนาออกไปนอกบ้านทันที

เดินไปถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ ธนาถามว่าทำไมมาถึงที่นี่ เธอบอกทันทีว่า

“แขคิดถึงครูธนาค่ะ” ธนาติงว่าอันตรายและพ่อแม่รู้เข้าจะว่ายังไง “แขรักของแข แขไม่แคร์ใคร”

ธนาบอกว่าตนไม่อยากให้เธอเสียหาย เรียนจบเมื่อไหร่ตนจะไปสู่ขอทันที กนกแขบอกว่าถึงเวลานั้นอาจช้าไปแล้วเพราะวันนี้ป้าปฐมามาหาแม่ที่บ้าน ท่านพูดถึงลูกชายที่เพิ่งกลับจากอังกฤษ ซ้ำเชิญพ่อกับแม่ไปกินข้าวที่บ้านด้วย

“หมายความว่าคุณนายปฐมาจะมาขอแขให้ลูกชายหรือ...เขาคงเห็นว่าแขเหมาะกับลูกชายเขา จบจากนอกเสียด้วย”

“แต่แขไม่คิดว่าแขจะรักใครได้อีก” กนกแข

ช้อนตาขึ้นมองธนาอย่างแสนรัก