บ่วงนฤมิต

“อย่างงั้นนิยายก็เขียนไม่ถูกค่ะ” ขวัญอุมาแย้งจริงจัง มองทุกคนอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ยอมเข้าใจตนเลย

คเชนทร์พยายามคุยกับขวัญอุมาอย่างใจเย็นเพื่อให้ได้ข้อยุติจะได้ทำงานต่อไปอย่างไร้อุปสรรค คเชนทร์รับฟังเหตุผลของขวัญอุมาอย่างใจเย็น รับปากอย่างใจกว้างว่า

“ถ้าเราคุยกันด้วยเหตุผลว่าไอ้ที่มันอยู่ในบทไม่มีเหตุผลยังไง และที่ขวัญเห็นมันมีเหตุผลดีกว่ายังไง อันนี้แหละพี่ช่วยพูดกับคุณจี๊ดเอง เอาเป็นว่าถึงวันนั้นเขียนบทใหม่ไปเลยก็ได้”

ขวัญอุมาขอบคุณที่คเชนทร์ให้โอกาสตน แต่คเชนทร์ก็ขอความร่วมมือจากเธอว่าตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐานอะไรใหม่ว่าแท้จริงแล้วเรื่องราวมันเป็นยังไง ตัวละครแต่ละตัวมันเป็นยังไง ฉะนั้น...

“พี่ขอให้ขวัญร่วมมือกับพี่ทำตามบทของยัยไก่เขาไปก่อน ไม่อย่างนั้นงานเราไม่ก้าวหน้า ทุกคนให้คิวมาแล้ว พี่ไม่อยากให้ขวัญต้องมารับผิดชอบกับเรื่องงานสะดุดหยุดไป นะขวัญนะ พี่ขอความร่วมมือ”

ขวัญอุมาขอโทษที่ทำให้มีปัญหา แต่ก็ขอบคุณพี่คเชนทร์ที่ให้โอกาสตน ขอไปดื่มกาแฟสักแก้วก่อนแล้วเดี๋ยวจะตามไปที่ห้องซ้อม

ที่ห้องซ้อม ฉายฉาน อรนภาและปกป้องกำลังวิพากษ์วิจารณ์ขวัญอุมากัน ฉายฉานว่าไม่รู้เป็นอะไร เล่นละครมาสามเรื่องแล้วไม่เห็นเป็นอะไร ส่วนอรนภาก็ผสมโรงแซะในทีว่าไม่รู้เหมือนกันเพราะไม่เคยทำงานด้วยกันเลย อาจจะเพิ่งรู้สึก ‘แปลก’ ที่เรื่องนี้ก็ได้

แต่ปกป้องเห็นว่าเป็นมาหลายครั้งแล้ว เรียกว่าตั้งแต่เริ่มอ่านบทก็ได้เห็นว่าปกติไม่ได้อ่านบทอย่างนี้ ฉายฉานว่าอาจเพราะคุณจี๊ดอยากให้อ่านบทกันก่อนเพราะเราสี่คนไม่เคยแสดงละครเรื่องเดียวกันมาก่อน

“ตอนแรกเอ้ก็คิดว่าขวัญโชคดีนะคะที่มีฉายเข้าใจ คอยแก้ต่างให้ขวัญ แต่ถึงตอนนี้เอ้คิดว่าเราโชคดีกันหมดเลยที่ละครเรื่องนี้มันเข้าใจทุกเรื่องทุกอย่างเป็นหลักในการทำงานอย่างฉายอยู่ด้วย”

อรนภาได้จังหวะชมจนฉายฉานเขิน ก็พอดี

คเชนทร์เปิดประตูเข้ามาบอกว่าขวัญดื่มกาแฟอยู่ให้เขาพักก่อน อรนภายิ้มหวานถามว่า ตกลงจะต่อหรือจะเลิก พอคเชนทร์บอกว่าต่อ ก็แซะอีกว่าแล้วจะต้องเบรกกันทุกหน้าอีกหรือเปล่า