บ่วงนฤมิต

พี่คเชนทร์บอกว่าถ้าตนหาหลักฐานใหม่ได้เขาจะยอมเปลี่ยนบท ตนจึงต้องไปหาต้นตอที่ลพบุรี ที่เตรียมกระเป๋าไปเพราะ “ต้องไปให้ได้เรื่อง” ถ้าลูกปลาไม่ไปด้วยตนไปคนเดียวก็ได้ ทีแรกลูกปลาบ่น แต่พอขวัญอุมา

บอกว่าถ้าลูกปลาไปด้วยงานนี้เพิ่มเป็น 35 เปอร์เซ็นต์ลูกปลาก็ไปด้วยทันที

ทั้งสองไปถึงบ้านผู้เขียนหนังสือตามที่อยู่ที่ให้ไว้แต่บ้านเงียบจนน่ากลัว ครู่หนึ่งภารนีในชุดขาวโผล่มาถามว่ามาหาใครหรือ ลูกปลาบอกว่ามาหาผู้เขียนเรื่องรอยอดีต คุณปรานอยู่ไหม ภารนีจำขวัญอุมาได้จึงเชิญเข้าไปคุยกันในบ้าน

ภารนีเชิญทั้งสองไปนั่งคุยกันที่ระเบียง บอกว่าดีใจที่ขวัญอุมาผู้แสดงเรื่องรอยอดีตของคุณพ่อมาเยี่ยมทั้งสองจึงรู้ว่าปรานเป็นนามปากกาของคุณพ่อคุณภารนี ชื่อจริงท่านคือภิรมย์ ท่านเป็นนักเขียนเรื่องสั้นหลายเรื่อง

แต่เรื่องยาวมีเรื่องรอยอดีตเรื่องเดียว

ขวัญอุมาถามว่ามีหนังสือรอยอดีตอยู่ไหม รบกวนขอยืมอ่านหน่อยเพราะหนังสือหมดกำลังพิมพ์อยู่ ภารนีบอกว่าต้องหาเพราะเดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือกันแล้วอ่านสื่ออื่นมากกว่า ห้องหนังสือมีแต่ฝุ่นตนแพ้ฝุ่นด้วย

พอดีเนื้อเย็นแม่ของภารนีกลับมา บอกว่าเรื่องละครอะไรนี่ตนไม่รู้และขอตัวไปหาอะไรมาเลี้ยง

ลูกปลาถามภารนีว่าที่ว่าเรื่องนี้เขียนจากเรื่องจริงใช่ไหม ภารนีบอกว่าน่าจะจริง พ่อเคยบอกว่าเขียนจากบันทึกของคุณลุง เป็นชีวิตของคุณลุงซึ่งตนก็ไม่เคยพบท่านและคุณพ่อก็เสียไปหลายปีแล้ว

“อ้าว...แล้วใครจะรู้ความจริงเรื่องนี้ล่ะ” ขวัญอุมาถาม พอภารนีบอกว่าตนคิดว่ามันเป็นเพียงนิยาย ขวัญอุมาถามว่า “เอ่อ...ไม่ทราบว่าบันทึกของคุณลุงยังอยู่ไหมคะ”

ทั้งขวัญอุมาและลูกปลาช่วยกันพูดว่าเรื่องนี้

สนุกมาก เลยอยากเก็บข้อมูลของละครให้มากที่สุด

เพื่อเข้าถึงตัวละครได้มากขึ้น ภารนีจึงขอให้ขวัญอุมา

ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ ตนหาพบเมื่อไหร่จะโทร.ไปบอก ลูกปลารีบลุกขึ้นยื่นนามบัตรของตัวเองให้บอกว่า

คุณภารนีโทร.ได้ตลอดเวลาเลย

เมื่อออกมานั่งดื่มกาแฟกันที่ร้านอาหารหน้ารีสอร์ตกลางทาง ลูกปลาบ่นว่าเหนื่อยใจในที่สุดก็ไม่ได้เรื่อง