บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 2
“ไม่หรอกจ้ะ เราก็ไปเรื่อยๆกัน ให้เวลาขวัญเขาสักนิด พี่คิดว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ขวัญเป็นคนตั้งใจทำงาน เอาจริงเอาจังกับงานเสมอ”
“เหมือนขวัญเขาไม่ค่อยมั่นใจ เขาไม่มั่นใจอะไรหรือคะ พี่คเชนทร์ทราบไหม” อรนภาหาเรื่องแซะอีก
“อันนั้นพี่ไม่ได้สนใจนะจ๊ะ พี่ให้ขวัญเขามั่นใจในบทบาทของเขากับการทำงานของเรามากกว่า ให้ลูกปลาไปจัดการก่อนแล้วกัน มาทำงานต่อดีกว่า”
อรนภาผิดหวังที่คเชนทร์ไม่เออออกับตน และทุกคนก็เริ่มเปิดบทเตรียมอ่านต่อกัน
ooooooo
หนังสือรอยอดีตที่ธีรัชอ่านเกือบจบแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถามใครก็ไม่มีใครเห็น
แต่แล้วจู่ๆวันนี้ช่วง แม่ของสุดใจก็เดินมาที่ระเบียงวาดรูปของวิยาดาท่าทางกลัวๆกล้าๆ พอมาหยุดที่หน้ารูปวาดของขวัญอุมาก็มองตะลึงเหมือนเจอคนรู้จักกันมานาน พึมพำ
“มาถึงนี่เทียวรึ”
วิยาดาเดินนำสุดใจเข้ามาพร้อมกับกระดาษ
ที่เตรียมมาห่อรูป สุดใจถามแม่ว่ามาถึงนี่ทำไม แม่ย้อนถามว่า
“เขามาถึงนี่กันตั้งแต่เมื่อไหร่?”
สุดใจบอกแม่ว่าไม่มีใครมาหรอก นี่คือรูปวาดคุณผู้หญิงจะเอาไปให้คณะละคร ช่วงถามว่ามีละครมาหรือ วิยาดาเหลือบเห็นหนังสือรอยอดีตในมือช่วง ทักว่าหนังสืออยู่ที่ช่วงนี่เอง ตารัชตามหาอยู่หลายวันแล้ว สุดใจจึงเอาหนังสือจากมือแม่บอกว่าเอาไปคืนคุณผู้หญิงก่อนแล้วแม่กลับไปห้องพร้อมตน ทีหลังอยากทำอะไรก็ไปช่วยในครัว ช่วงบอกว่า “ไม่มีสายบัว”
“ผักอะไรก็เด็ดได้ ล้างได้แม่...คุณคะ ขอพาแม่ไปก่อนนะคะ”
“จ้ะสุดใจ พาป้าช่วงไปห้องก่อน ตรงนี้เดี๋ยวฉันค่อยๆทำเอง”
สุดใจพาแม่ออกไป แต่ช่วงยังหันมองรูปวาดขวัญอุมาเหมือนสะกิดความทรงจำอะไรบางอย่าง...ฝ่ายวิยาดาก็เอาหนังสือรอยอดีตไปให้ธีรัชที่ห้อง
ธีรัชดีใจถามว่ามันหายไปไหนมา วิยาดาก็ไม่รู้ว่าป้าช่วงไปเอามาจากไหน เปรยว่าช่วงสองสามปีมานี่แกหลงๆลืมๆมากจนสุดใจต้องคอยดูกลัวจะเดินหาย
ไปไหน ธีรัชถามว่าแกไม่มีญาติที่ไหนหรือ
“ไม่มีหรอก สุดใจเป็นลูกสาวคนเดียว แต่แกอยู่กับเรามาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ แกก็เป็นเหมือนญาติเรานะยังไงก็คงต้องดูแลกันจนถึงที่สุด”
ธีรัชชมว่าแม่ใจดีเสมอ แล้วรับหนังสือไปอ่านต่อ บอกว่าอีกนิดเดียวก็จบแล้ว ตนอยากรู้ตอนจบ
ooooooo
เช้านี้ขณะกนกแขนั่งกินข้าวเช้าอยู่ กานติมา
ก็ลงมาถามว่าวันนี้ไปโรงเรียนได้แล้วหรือ กนกแข
