สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
“จริงนะอย่าพูดให้แม่ดีใจล่ะ” อรพูดโดยไม่ได้หันไปมอง มีเสียงสะอื้นดังขึ้นจึงหันขวับเห็นลูกร้องไห้ก็ตกใจว่าร้องทำไม เธอโผกอดแม่ อกหักมันเจ็บอย่างนี้นี่เอง แล้วมันจะหายเมื่อไหร่เธอทรมานมาก
“อีกไม่นานหรอกลูกอีกไม่นานมันจะดีขึ้นเพียงแต่ลูกต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้ แม่จะคอยอยู่ข้างๆเป็นกำลังใจให้ลูกเอง” อรกอดรินตอบปลอบใจ เธอยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม...
อรเห็นว่าอาการอกหักของรินค่อนข้างสาหัสก็ไม่อยากให้ไปเจอผู้คนจึงโทร.ไปลาป่วยกับดล เขาไม่ว่าอะไรถ้าน้องไม่สบายก็ให้นอนพักอยู่บ้านแล้ววางสาย หมอหมีที่อยู่แถวนั้นได้ยินพอดีถามว่าน้องเป็นอะไร
“แม่บอกว่าอยู่ดีๆก็ปวดหัวมาก แปลก ปกติรินแข็งแรงจะตายไม่เคยป่วยมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว”
“มันเป็นเพราะฉันเอง”
“รินไม่สบายแล้วเกี่ยวอะไรกับแก” ดลมองเพื่อนรักด้วยความสงสัย หมอหมีลังเลก่อนจะสารภาพความจริง ดลโกรธมากจะเอาเรื่องให้ได้ หมอหมีขอร้องให้ใจเย็นๆก่อน เขาเย็นไม่ไหว เรื่องอะไรมาหักอกน้องสาวของเขา หมอหมีอธิบายว่าเรื่องของความรักบังคับกันไม่ได้ ตนไม่ได้รักเธอก็แปลว่าไม่ได้รัก
“ไอ้คนใจดำแทนที่แกจะให้โอกาสน้องฉันบ้าง แต่กลับตัดโอกาสไปซะดื้อๆ”
“ให้โอกาสแล้วไงในเมื่อคำตอบฉันก็เหมือนเดิม ฉันไม่มีทางชอบน้องสาวแก ฉันเห็นรินตั้งแต่เด็กจะให้เปลี่ยนมารักแบบแฟนมันทำไม่ได้” หมอหมีแก้ตัวเป็นฉากๆ ดลต่อว่าเขาแทนที่จะพูดดีๆกับริน ดันพูดตรงเป็นไม้บรรทัด ทำให้เธอเสียใจจนล้มป่วย หมอหมีขอโทษที่ใช้คำพูดไม่เป็น ดลไม่รับคำขอโทษนอกจากเขาจะยื่นหน้ามาให้ต่อย เขาไม่ยอมทำตาม ดลโกรธกระชากคอเสื้อเขาเข้ามาต่อยเปรี้ยงเลือดกำเดาไหล
หมอหมีเห็นเลือดก็ของขึ้นเข้าไปชกต่อยกับดลอุตลุด พัฒน์ผ่านมาเห็นรีบเข้าไปห้ามแต่ไม่มีใครฟัง จึงหลอกว่าคุณยายมา ได้ผลเกินคาด สองหนุ่มผละจากกันทันที ครั้นไม่เห็นคุณยายก็ต่อว่าพัฒน์ที่โกหก
“ถ้าไม่ทำแบบนี้พวกพี่จะยอมหยุดกันเหรอครับ” พัฒน์เห็นหน้าตาบอบช้ำของทั้งคู่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้นได้ฟังทุกอย่าง พัฒน์สรุปว่างานนี้ผิดทั้งคู่ ดลผิดเพราะไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินว่าใครผิดใครถูก ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ส่วนหมอหมีก็ผิดที่ไม่รู้จักพูดกับรินดีๆ ดังนั้นทั้งคู่ควรขอโทษกันและกัน สองหนุ่มตอบพร้อมกันว่าไม่ แล้วหันหน้าหนีไปคนละทาง จังหวะนั้นมีเสียงมือถือของดลดังขึ้น อรโทร.มาบอกว่ารินหายไป
ดลวางสายแล้วบอกกับหมอหมีและพัฒน์ให้แยกกันตามหาริน ใครเจอก่อนให้โทร.บอกตน ทั้งคู่พยักหน้า หมอหมีรอจนพัฒน์ไปแล้วหันมาขอโทษดล ถ้ารินเป็นอะไรขึ้นมาเขาคงไม่มีวันอภัยให้ตัวเอง
“ฉันเชื่อว่ารินไม่ใช่คนที่จะคิดสั้นแบบนั้น และถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆแกก็ต้องห้ามโทษตัวเอง”...
ไม่ใช่แค่พัฒน์ หมอหมีและดลที่แยกย้ายกันตามหาริน ทุกคนในฟาร์มรวมทั้งลิซ่า พอลล่าและโก้ก็ออกตามหาเธอเช่นกัน
ooooooo
รินยืนอยู่ริมสระบัวกว้างขวางของฟาร์ม สีหน้าเศร้าสร้อยเมื่อนึกถึงคำพูดของหมอหมีที่ปฏิเสธความรักของเธออย่างไม่มีเยื่อใย มองลงไปในน้ำก่อนจะก้าวเท้าออกไปช้าๆจนสุดขอบสระ
หมอหมีวิ่งมาจากอีกทางใกล้จะถึงสระบัวได้ยินเสียงตูมเหมือนอะไรตกน้ำ หันขวับไปเห็นรินลอยคออยู่ในน้ำก็ตกใจรีบโดดลงไปช่วยดึงร่างเธอขึ้นมาพลางต่อว่ายกใหญ่
“รินคิดอะไรอยู่ถึงฆ่าตัวตายเพราะพี่”
“เอ่อ...คือ ไม่...” รินจะอธิบายว่าเขาเข้าใจผิดแต่เขาไม่เปิดโอกาสให้พูด
“พี่ไม่ได้มีค่าขนาดที่รินจะต้องมาจบชีวิตด้วยอายุเท่านี้ การที่พี่ไม่รักรินตอนนี้ไม่ได้หมายความว่าพี่จะไม่รักรินเลยสักหน่อย...พี่หมายถึงในอนาคตพี่อาจจะชอบรินก็ได้ ใครจะไปรู้” หมอหมีบ่นยืดยาวก็เลยหยุดหายใจ รินสบช่องรีบบอกว่าตัวเองไม่ได้จะฆ่าตัวตายสักหน่อย แค่จะเก็บดอกบัวแต่มันอยู่ไกลเกินไป เธอพยายามเอื้อมไปเก็บก็เลยพลาดร่วงลงไปในสระ เขาถึงกับหน้าเหวอที่ปล่อยไก่ตัวเป้ง
“ว่าแต่ ที่พี่หมอพูดเมื่อกี้”
หมอหมีทำไก๋ไม่รู้ว่าพูดอะไรจำไม่ได้แล้วแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง ถ้าเธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ขอโทร.บอกดลก่อน มันเป็นห่วงเธอมาก หยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงมีแต่น้ำเต็มไปหมด
“ขอโทษนะคะ เพราะรินเอง”
“ช่างเถอะ เรารีบกลับบ้านกันดีกว่า” หมอหมียังเขินตัวเองไม่หายรีบจ้ำอ้าวไปก่อน รินมองตามเริ่มมีความหวังกับความรักอีกครั้ง ก่อนตามเขาไปติดๆ ครู่ต่อมาหมอหมีพารินไปหาดลที่กำลังตามหาตัวเธอให้ควั่ก ทันทีที่เขาเห็นน้องสาวก็ดีใจมากถลาเข้ามากอด
