สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
ลดากลัวไม่ได้หน้ายัดถุงอาหารใส่มือแหวนแล้ววิ่งตามพี่สาว แหวนรู้ดีว่าความซวยกำลังมาเยือน รีบตามไปห้ามแต่ไร้ผล ครู่ต่อมา ลดากับอรเปิดประตูบ้านเข้าไปเจอทับทิมงีบหลับอยู่บนเก้าอี้ยาว แหวนรีบตามมาขอร้องให้ทั้งคู่ออกไปก่อน อย่าทำให้ตนถูกดุได้ไหม อรเอ็ดเสียงเบาๆแทบกระซิบว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแหวนไล่ตะเพิดไปให้พ้น แหวนไม่ยอมขยับก็เลยถูกลดาไล่ซ้ำ ทับทิมลุกขึ้นนั่งเสียงเข้มใส่
“จะคุยกันอีกนานไหม เสียงหึ่งราวกับแมลงวันตอมอึ น่ารำคาญ”
“คุณท่านคะ แหวนพยายามห้ามแล้วแต่คุณอรกับคุณลดาไม่ยอมฟังกันเลยค่ะ” แหวนแก้ตัว อรกับลดาประสานเสียงด่าเธอว่าขี้ฟ้อง ทับทิมบอกให้แหวนกลับไปพักผ่อนได้แล้ว ตรงนี้ท่านจัดการเอง เธอรับคำถอยออกไป ลดากับอรแย่งกันเข้าไปหาแม่ทำให้ชนกันเอง เปิดศึกน้ำลายโทษกันไปโทษกันมา ทับทิมรำคาญสุดๆ
“ถ้ายังไม่หยุด ฉันจะตัดแม่ตัดลูกเดี๋ยวนี้”
“อรต้องกราบขอโทษคุณแม่นะคะที่ดันทุรังเข้ามาหา อรเป็นห่วงคุณแม่ พอแหวนบอกว่าคุณแม่หลับอรก็ยิ่งเป็นกังวลใจ กลัวคุณแม่จะไม่สบาย...” อรยังพูดไม่จบลดาชิงพูดตัดหน้ากลัวแม่ไม่เห็นความสำคัญ
“คุณแม่ไปหาหมอไหมคะ เดี๋ยวดาพาไปค่ะ”
“ไม่ต้อง ที่ฉันต้องนอนเพราะว่าฉันปวดหัว...”
“ปวดหัวเราก็ปล่อยไว้ไม่ได้นะคะ สมัยนี้โรคใหม่ๆเกิดขึ้นเยอะแยะ แค่ปวดหัวอาจจะลุกลามกลายเป็นโรคร้ายแรง”
อรโวยนี่ลดาแช่งคุณแม่หรือ เธอปฏิเสธว่าไม่ได้แช่งแค่พูดตามความจริง ทับทิมทนไม่ไหวอีกต่อไปตวาดลั่นที่ตัวเองปวดหัวก็เพราะพวกเธอเป็นคนทำ สองพี่น้องจะแก้ตัวแต่ท่านยกมือห้ามไม่ให้พูดอะไร
“ฉันอุตส่าห์สั่งแหวนไม่ให้พวกเธอเข้ามา แต่พวกเธอก็ยังหน้าด้านเข้ามาจนได้ ขนาดเห็นฉันหลับก็ยังไม่เกรงใจเถียงกันจนฉันต้องตื่น จะให้ฉันอยู่สงบๆบ้างไม่ได้หรือไง”
“ที่อรทำลงไปอรเจตนาดีนะคะ อรเป็นห่วงคุณแม่”
“ดาก็เหมือนกับพี่อรค่ะ ดาเป็นห่วงคุณแม่”
“ถ้าห่วงฉันจริงก็ช่วยอย่ามายุ่งกับฉัน ฉัน เหลืออดกับเธอสองคนเต็มทนแล้ว”
ooooooo
ที่หน้าเรือนพักคนงาน แหวนเดินหน้ายุ่งเข้ามาหาพอลล่า โก้ พนมกับจีจี้ที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ พอลล่าชวนเธอให้มากินข้าวด้วยกัน แหวนส่ายหน้ากินไม่ลง ตอนนี้ที่บ้านคุณท่านกำลังลุกเป็นไฟ โก้ตกใจลุกพรวด
“บ้านคุณท่านไฟไหม้เหรอป้า”
แหวนจะอธิบายแต่ไม่มีใครฟังชวนกันไปช่วยดับไฟ คว้าอุปกรณ์ดับเพลิงจะไปบ้านทับทิม แหวนปราดไปขวางไว้ พอลล่าโวยจะมาขวางทำไมเดี๋ยวไฟก็ลามไปติดบ้านอื่น
“ข้าไม่ได้หมายถึงไฟไหม้แบบที่พวกเอ็งคิด”
ทุกคนพร้อมใจกันร้องอ้าว มองแหวนอย่างสงสัยใคร่รู้...
ทับทิมรำคาญลูกสาวทั้งสองคนมากเดินหนีออกมาหน้าบ้าน อรกับลดายังตามมาติดๆ ท่านหันมาเอ็ด ทีหน้าทีหลังถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก ลดาน้อยใจสุดๆถามแม่ว่าเกลียดพวกเราหรือ อรตำหนิน้องพูดกับแม่แรงไปหรือเปล่า เธอไม่เห็นจะแรงตรงไหน ดูที่ท่านทำกับพวกเรา ไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมา ทั้งที่เราเป็นลูก แต่กลับให้ค่าคนรับใช้มากกว่า ถ้าไม่ได้เกลียดแล้วจะเรียกว่าอะไร ทับทิมถึงกับน้ำตาซึม
“ในโลกใบนี้มีแม่คนไหนบ้างที่จะเกลียดก้อนเลือดของตัวเอง ฉันอุ้มท้องเธอสองคนมาด้วยความยากลำบาก แพ้ท้องจนแทบหมดแรง ตอนคลอดก็เกือบตาย พอโตขึ้นฉันก็ให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเธอ เธอคิดว่าการที่ฉันทำแบบนั้น มันจะทำให้ฉันเกลียดพวกเธอลงงั้นเหรอ”
