สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
“พี่จะหัวใจวายตาย นึกว่ารินคิดจะทำอะไรบ้าๆ”
“รินเพิ่งอายุ 20 กว่ายังมีหลายอย่างที่รินอยากทำ รินไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ ความรักไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต”
“ไป กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวจะไม่สบาย”
รินรับคำก่อนเดินผละไป ดลหันมาขอโทษที่ต่อยหมอหมีซึ่งขอโทษดลตอบเช่นกัน ดลถือว่าเราเคลียร์กันแล้วไม่มีอะไรคาใจกันอีก ถึงเขาจะไม่รักน้องสาวของตน แต่ตนก็รักเขา เข้ามากอดพลางกระซิบข้างหู
“เพื่อน...กูรักมึงว่ะ”
หมอหนุ่มสยองขวัญกับมุกนี้ของเพื่อนผลักเขาออกห่าง “ไอ้ดล ขนลุกเว้ย ไอ้บ้า”
ooooooo
อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ รินแวะไปหาลิซ่าที่ร้านสเต๊กเล่าเรื่องที่หมอหมีบอกกับตัวเองที่ริมสระบัวให้ฟัง
“หมอหมีบอกว่าในอนาคตอาจจะชอบน้องรินเหรอคะ”
“ค่ะ รินคิดว่ารินฟังไม่ผิดนะคะ”
ลิซ่าตบโต๊ะปัง ถ้าเป็นอย่างนั้นแสดงว่าน้องรินยังมีโอกาส เธออยากรู้แล้วจะให้เธอทำอย่างไรดี ตอนนี้เธอทำตัวกับหมอหมีไม่ถูกแล้ว ลิซ่ามีแผนการจะทำให้เขารู้สึกว่ากำลังจะเสียของมีค่าที่สุดไป เมื่อก่อนเธอเป็นฝ่ายไล่ตามเขา แต่มาวันนี้ถึงคราวที่เขาจะต้องเป็นฝ่ายไล่ตามเธอบ้าง
“ยังไงคะ”
“เราต้องทำเหมือนว่าเราตัดใจจากเขาได้แล้ว เขาคือเพื่อนของพี่ชายเราต้องอยู่สวยๆ อยู่เฉยๆ ทำให้เขารู้ตัวว่าเขาจะขาดเราไม่ได้”
“โฮ...แล้วรินจะทนไหวเหรอคะ”
“ไหวสิคะ พี่จะช่วยน้องรินเอง” ลิซ่ายิ้มเจ้าเล่ห์...
พัฒน์เพิ่งวางสายจากดลที่โทร.มาบอกว่าเจอตัวรินแล้ว เห็นพิธานกำลังจะออกจากบ้านก็ร้องทักจะไปไหนอีกหรือ พิธานแว้ดใส่ขนาดแม่ยังไม่ต้องรายงานแล้วเรื่องอะไรจะต้องบอกเขาด้วย
“โอเคพี่ ไม่บอกก็ไม่บอก ว่าแต่พี่เห็นนี่หรือยัง” พัฒน์ว่าแล้วเปิดเพจร้านสเต๊กเฮ้าส์ให้พิธานดู “คุณยายขอให้พี่ลิซ่าเข้ามาช่วยบริหารร้านสเต๊ก พี่ลิซ่าปรับหน้าเพจใหม่ทำให้เข้าถึงได้ง่ายขึ้นแถมมีโปรโมชัน มีส่วนลดมากมาย จากที่มีคนตามเพจแค่หลักพัน ตอนนี้ขึ้นหลักหลายหมื่นแล้วนะพี่ สุดยอดเลยเนอะ”
“แกต้องการพูดอะไรกันแน่”
“การที่คุณยายให้โอกาสพี่ลิซ่า หมายความว่าคุณยายยอมรับพี่ลิซ่าแล้วน่ะสิครับ”
“แกจะบอกให้ฉันถอดใจเรื่องฟาร์ม...ไม่มีวัน ฉันไม่มีทางยอมแพ้ไอ้ดล”
“พี่จะเอาชนะพี่ดลไปเพื่ออะไร มันไม่มี ประโยชน์ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เราควรต้องรักกันนะครับ”
พิธานรำคาญสั่งให้น้องชายหุบปากไม่ต้องมาพูดให้ตนเปลี่ยนใจ พัฒน์เตือนตั้งความหวังสูงมากๆ
พอไม่ได้อย่างหวังตกลงมาจะเจ็บ พิธานไม่สนใจคำเตือนจ้ำพรวดๆจากไป พัฒน์มองตามถอนใจเหนื่อยใจ...
ตอนอยู่ต่อหน้าน้องทำเป็นไม่สนใจ แต่พอลับหลังเท่านั้น พิธานคาบเรื่องนี้ไปฟ้องวิชัยถึงบ้าน และยังบอกอีกว่าหากลิซ่าทำสำเร็จ คุณยายจะต้องกลายเป็นพวกดลไปอีกคน ความหวังที่ตนจะได้เป็นเจ้าของฟาร์มคงเหลือแค่ศูนย์ ข้อตกลงของเราคงจะเป็นโมฆะไปโดยปริยาย
“แล้วคุณมาบอกผมทำไม ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ คุณก็ต้องหาทางทำให้มันไม่เกิดขึ้น”
“ผมไม่รู้จะทำอย่างไร ตอนนี้ผมตัวคนเดียว คุณแม่ก็ถอดใจเรื่องนี้ไปแล้ว ที่นั่นผมไม่มีพวกสักคน”
วิชัยเสนอตัวจะหาพวกให้พิธานเอง เขานิ่วหน้าสงสัยว่าเป็นใคร วิชัยขออุบไว้ก่อนยังไม่ถึงเวลาเปิดตัว ความจริงแล้วเรื่องนี้จัดการง่ายนิดเดียวให้เขาลองใช้สมองคิดเอาเองอย่าให้ตนต้องสอนจะดีกว่า
ooooooo
อรลงมือทำอาหารเย็นใส่ปิ่นโตมาให้แม่ แต่แหวนไม่ยอมให้เข้าบ้าน อ้างว่าเป็นคำสั่งของคุณท่าน อรฮึดฮัดจะเข้าไปให้ได้ แหวนแทบจะกราบขอร้องอย่าทำให้ตนลำบากใจเลยคุณท่านไม่ให้เข้าจริงๆ
ระหว่างนั้นลดาเดินถือถุงใส่อาหารจากเหลาถุงใหญ่จะเอามาให้แม่ แหวนร้องห้ามไว้ คุณท่านก็ไม่อนุญาตให้ลดาเข้าไปเหมือนกัน ในเมื่อไม่ให้เข้าอรก็เลยฝากแหวนเอาอาหารฝีมือตัวเองไปให้ท่านด้วย
“เอาของฉันไปให้คุณแม่ดีกว่า” ลดายื่นถุงใส่อาหารให้แหวน
“ฮึ อาหารตามสั่งหรือจะสู้อาหารทำเอง”
สองพี่น้องเปิดศึกน้ำลายกันเป็นยกที่เท่าไหร่ไม่สามารถนับได้ คุยข่มว่าอาหารของตัวเองดีเลิศกว่าของอีกฝ่าย เถียงกันไปเถียงกันมาลดายกเรื่องที่อรโกหกว่าป่วยเป็นมะเร็งมาเป็นประเด็นอีก เรื่องชักจะไปกันใหญ่ แหวนต้องเข้ามากั้นกลางขอร้องอย่าเถียงกันเลย คุณท่านกินยาแก้ปวดหัวเพิ่งหลับไปเมื่อครู่นี้เอง ทั้งคู่หันขวับพร้อมใจกันตำหนิแหวนทำไมเพิ่งมาบอก ถามว่าท่านเป็นอะไร แหวนส่ายหน้าไม่ทราบเหมือนกัน
“ไม่รู้แล้วทำไมไม่ถาม โอ๊ย ขัดใจ ฉันจะเข้าไปดูคุณแม่” อรยัดปิ่นโตใส่มือแหวน ก้าวฉับๆ เข้าบ้าน
