สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
หมอหมีเดินหามาสักระยะเห็นมือถือมีสัญญาณรีบโทร.หาริน อึดใจมือถือของรินที่คนเมาเก็บได้ดังขึ้น เขากดรับสาย หมอหมีแปลกใจที่คนรับสายไม่ใช่รินถามเสียงเครียดว่าเป็นใคร คนเมาจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังและแจ้งกับหมอหมีอีกว่าตอนนี้เจ้าของมือถืออยู่ที่ไหน ทำให้หมอหนุ่มตามหาตัวรินจนเจอ เธอดีใจมากโผกอดเขาแน่น ละล่ำละลักว่ามีคนเมาตามมา เธอนึกว่าตัวเองตายแน่แล้ว เขากอดตอบพร้อมกับเล่าความจริงว่า
“พี่คนนั้นเขาจะเข้ามาถามว่ารถเป็นอะไรเขาจะช่วย แต่รินดันวิ่งหนีแล้วก็ทำมือถือหล่นเขาก็เลยจะเอามาคืนให้ เขาไม่ได้จะทำร้ายริน...นี่ไง” หมอหมียื่นมือถือคืนให้
“อ้าว...นี่รินมโนไปเองเหรอเนี่ย”
“ใช่” หมอหมีหัวเราะขำ รินงอนยังมีหน้ามาขำกันอีกเธอกลัวจนฉี่จะราดแล้ว เขายังคงหัวเราะไม่หยุดเธอก็เลยหยิกแก้มเขาสั่งให้หยุดหัวเราะ เขาเจ็บจนต้องคว้ามือเธอไว้ เธอพยายามดึงมือออกสองคนยื้อมือกันไปมา ก่อนจะผงะเพราะทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก หมอหมีตั้งสติได้รีบปล่อยมือเธอ
“เดี๋ยวพี่โทร.บอกไอ้ดลก่อนว่าเจอรินแล้ว มันจะได้ไม่ห่วง”
“พี่ดลมาที่นี่เหรอคะ”
“อือ เรื่องมันยาวน่ะไว้พี่เล่าให้ฟังตอนเดินกลับไปที่รถ”...
ในเวลาต่อมา หลังจากชาวบ้านที่มาช่วยลากรถหมอหมีขึ้นจากหล่มกลับไปเรียบร้อย รินโผกอดลิซ่าดีใจมากที่ทั้งหมดเป็นแค่แผนการเท่านั้น เธอนึกว่าจะเสียพี่สะใภ้คนนี้ไปแล้ว
“พี่ไม่หนีน้องรินไปไหนหรอกนะคะ” ลิซ่าลูบหัวรินด้วยความเอ็นดู ดลได้ทีผสมโรงไปด้วย
“พูดแบบนี้แสดงว่าจะอยู่กับผมไปตลอดชีวิตเลยใช่ไหม”
“จะอยู่ดีไหมน้า” ลิซ่าทำเป็นคิดหนัก ดลเชียร์ให้อยู่ไปถึงชาติหน้าเลยยิ่งดี แล้ววานหมอหมีพาน้องสาวของตนกลับไปด้วย กำชับให้ดูแลดีๆไม่ใช่ปล่อยให้หายไปแบบวันนี้อีกเดี๋ยวไม่ยกให้ซะเลย รินหน้าแดงซ่าน หันไปถลึงตาใส่พี่ชาย ลิซ่ายิ้มไปด้วย ขณะที่หมอหมียังไม่รู้ตัวถามดลว่าเมื่อครู่นี้พูดอะไร
“พูดได้ครั้งเดียวเว้ย กลับกันเถอะลิซ่า”
ลิซ่ารับคำแล้วหันไปยิ้มหน้าเป็นให้รินที่หน้าแดงหนักกว่าเดิม หมอหมีเกาหัวบ่นกับรินที่ไอ้ดลพูดว่าเดี๋ยวไม่ยกให้ซะเลยหมายความว่าอย่างไร เธอตีเนียนไม่รู้เรื่อง ชวนให้รีบกลับกันดีกว่า
ooooooo
กว่าดลกับลิซ่าจะกลับถึงฟาร์มไพรรักษาพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เธออดถามไม่ได้ว่าเขารู้เรื่องที่น้องรินชอบหมอหมีด้วยหรือ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรในเมื่อรินเป็นน้องสาวของเขามีแต่หมอหมีเท่านั้นที่ไม่รู้
“ความจริงผมเองก็ไม่ค่อยอยากให้น้องลงเอยกับไอ้หมอหรอก ไอ้นี่มันเป็นเสือตัวพ่อแต่มันก็มีดีตรงที่จริงใจ ไม่โกหก ถ้าหากไอ้หมอจริงใจกับรินผมก็จะสนับสนุนเต็มที่...ลิซ่า คุณมองหน้าผมทำไม”
“น่ารักอ่ะ พี่ชายที่แสนดีอยากมีพี่ชายแบบนี้บ้างจัง...โอปป้า” ลิซ่าเอนหัวซบแขนดล เขาหัวเราะชอบใจยีผมเธอเล่นด้วยความเอ็นดู...
อีกมุมหนึ่งหน้าบ้านทับทิม อรกับลดาหอบกระเป๋าเสื้อผ้าเดินมาจ๊ะเอ๋กัน ทั้งคู่ตั้งใจจะมานอนเป็นเพื่อนแม่เนื่องจากรู้ว่าท่านนอนคนเดียวเพราะดลเพิ่งไล่รตีออกไป อรยินดีหลีกทางให้น้องสาว
“ถ้าเธอมาแล้วฉันก็จะได้สบายใจว่าคุณแม่มีคนอยู่เป็นเพื่อน งั้นฉันกลับ”
“ไหนๆพี่อรก็มาแล้ว อย่าให้เสียเที่ยวเลยค่ะมีคนอยู่กับคุณแม่หลายๆคนคุณแม่จะได้ไม่เหงา” ลดาว่าแล้วเดินเชิดเข้าบ้าน อรยิ้มๆรีบเดินตาม...
แทนที่จะมาอยู่เป็นเพื่อน อรกับลดากลับทำให้ทับทิมรำคาญมากกว่า แย่งกันเอาอกเอาใจท่านจนกลายเป็นทะเลาะกันเอง ท่านรำคาญลุกหนี สองสาวปราดเข้าไปช่วยพยุงก็โดนตวาดแว้ด
“อย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม”
ไม่มีใครสนใจเสียงเอ็ดตะโรของท่าน รีบเข้าไปพยุงท่านคนละข้างพาไปที่ห้องนอน...
ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ ผับหรูในกรุงเทพฯ รตีดื่มเหล้าเพื่อระบายอารมณ์จนเมาแอ๋ ออกไปเต้นกลางฟลอร์คนเดียวอย่างมันสุดเหวี่ยง ด้วยความสวยเซ็กซี่ทำให้ชายนักเที่ยวสนใจเข้ามาเต้นล้อมเธอเป็นดาวล้อมเดือน รตีเต้นสีชายพวกนั้นไปทั่วแบบถึงเนื้อถึงตัว
วิชัยกับสมคิดมาเที่ยวที่นี่เช่นกัน ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากฟลอร์ก็หยุดมอง ชายนักเที่ยวคนหนึ่งเกรี้ยวกราดใส่รตีจับแค่นี้ทำไมต้องตบหน้ากันด้วย เธอโวยเสียงดังไม่แพ้กันไม่ได้บอกให้เขาจับสักหน่อย
“แล้วไอ้ที่มาเต้นสีกูคืออะไร ถ้าไม่ได้อยากให้กูเอา”
