สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
ยัยโรคจิตไม่พูดพล่ามตบลิซ่าที่ยังไม่ทันตั้งตัวซ้ายขวาไม่ยั้ง ครั้นตั้งหลักได้ ลิซ่าจับข้อมืออีกฝ่ายพลิกไปด้านหลังล็อกตัวไว้ รตีใช้หัวด้านหลังกระแทกหน้าลิซ่ามึนตึบเห็นดาวระยิบระยับ มือที่จับอีกฝ่ายหลุด รตีเป็นอิสระหันมาตบเธออย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้นแล้วตามขึ้นคร่อมบีบคอ
“คุณ...รตี ฉัน...หายใจ...ไม่ออก”
“ดี จะได้ตายๆไปซะ”
ก่อนลิซ่าจะขาดอากาศหายใจ ดลเข้ามาช่วยไว้ทัน อุ้มรตีออกไป ลิซ่าหายใจเข้าเฮือกใหญ่พร้อมกับไอออกมา ดลโมโหมากจับรตีโยนลงพื้น ไล่ตะเพิดไปจากที่นี่
“ถ้าผมยังเห็นคุณกลับมาที่นี่และทำร้ายครอบครัวของผมอีก ผมจะแจ้งตำรวจให้จับคุณ...ไปสิ”
“แล้วดลจะเสียใจที่ทำกับรตีแบบนี้”
“ใครบอกผมเสียใจ ผมดีใจที่สุดต่างหาก”
รตีเจ็บแค้นใจมากเดินไปขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว ดลรีบเข้ามากอดลิซ่าโล่งอกที่เธอไม่เป็นอะไร
ooooooo
พิธานกับพัฒน์ประคองทับทิมกลับมาที่ห้องรับแขกบ้านท่าน ลดารีบเอายาดมมาให้ ขณะที่อรยกยาหอมชงร้อนๆมาให้ดื่ม ท่านวานอรโทร.ถามดลทีว่าเจอรตีไหม เธอยังไม่ทันขยับ ลดาร้องห้ามเสียก่อน
“พี่อรไม่ต้อง ดาโทร.ถามให้เอง พี่อรอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เถอะ” ลดาว่าแล้วพยักพเยิดกับพิธานและพัฒน์ให้ตามตัวเองออกมา ปล่อยให้อรได้อยู่ตามลำพังกับทับทิม อรนั่งข้างๆบีบนวดแขนขาให้แม่
“คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ตาดลกับหนูลิซ่าน่าจะตามยัยรตีเจอแหละค่ะ”
“แม่เองก็ไม่ได้พอใจหนูรตีหรอกนะที่เขาใส่ร้ายลูก แต่พอคิดว่าเขาไม่สบายมันก็ทำให้แม่อโหสิให้เขา แม่ไม่อยากให้ลูกโกรธเกลียดหนูรตี แม่เชื่อว่าเขาทำลงไปโดยไม่รู้ตัว”
“ค่ะคุณแม่ อรจะให้อภัยเขาค่ะ เพราะก่อนหน้านี้อรก็เป็นแบบยัยรตีมาก่อน อรทำอะไรไม่คิด โกหกเรื่องที่ตัวเองเป็นมะเร็งเพราะความเห็นแก่ตัวของอรที่ต้องการให้ตาดลกับหนูลิซ่าแต่งงานกันโดยที่ไม่คำนึงถึงจิตใจของคุณแม่ ว่าคุณแม่จะเสียใจมากแค่ไหน อรขอโทษนะคะคุณแม่ อรขอโทษที่ทำให้คุณแม่เสียใจ” อรก้มกราบบนตักแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ทับทิมลูบหัวเธอด้วยความรัก
“ไม่มีแม่คนไหนที่จะโกรธจะเกลียดลูกไปตลอดชีวิตได้หรอก”
“หมายความว่าคุณแม่ยกโทษให้อร”
ทับทิมพยักหน้า อรยิ้มดีใจกอดแม่พร้อมกับขอบคุณ สองแม่ลูกกอดกันด้วยความรักความเข้าใจ...
อีกมุมหนึ่งของบ้าน พัฒน์วางสายจากดลแล้วหันมาแจ้งพิธานกับแม่ว่าติดต่อพี่ดลกับพี่ลิซ่าไม่ได้เลย ลดาเป็นกังวลไม่รู้รตีทำอะไรสองคนนั่นหรือเปล่า พิธานอาสาออกไปตามทั้งคู่เอง จังหวะนั้นดลกับลิซ่าซึ่งคอแดงเป็นรอยนิ้วจากถูกบีบคอเข้ามา ลดาถามว่าเจอรตีไหม
“ครับ แต่...” ดลสีหน้าลำบากใจ...
ดลเล่าถึงเหตุการณ์ที่รตีทำร้ายลิซ่าให้ทับทิม อรกับลดา รวมทั้งพิธานและพัฒน์ฟัง ทุกคนเห็นรอยแดงที่คอของลิซ่าพากันตกใจโดยเฉพาะทับทิม ดลยังเล่าอีกว่ารตีควบคุมตัวเองไม่ได้ อันตรายมากหากให้อยู่ที่นี่ต่อไป เขาก็เลยต้องไล่เธอออกไปเพื่อความปลอดภัยของทุกคน ถ้าเขาไปช่วยลิซ่าไม่ทันป่านนี้อาจถูกเธอฆ่าตายไปแล้ว ทับทิมเศร้าใจมากถึงกับน้ำตาร่วง ลดาเห็นด้วยกับการกระทำของดล รตีเกินเยียวยาแล้ว
“แต่แม่รับปากกับยายของรตีเอาไว้ ว่าแม่จะดูแลรตีให้ดีที่สุด”
อรช่วยพูดอีกแรงว่าแม่ดูแลรตีมามากพอแล้วในเมื่อเธอไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองจะให้คนรอบข้างเปลี่ยนตามคงไม่ได้ ทับทิมถึงกับร้องไห้โฮ อรต้องเข้ามากอดให้กำลังใจ...
ทันทีที่กลับถึงบ้าน อรบอกลิซ่ากับดลว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนคุณยายสักระยะ ลิซ่าเห็นดีด้วย ตอนนี้คุณยายคือคนที่น่าเป็นห่วงที่สุด ดลเพิ่งนึกขึ้นได้ นี่รินยังไม่กลับมาเลยใช่ไหม ลิซ่าพยักหน้าลืมน้องไปเลยเพราะมัวแต่กังวลเรื่องรตี อรให้เขาลองโทร.ถามน้องทีว่าจะกลับมากี่โมง ดลหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาริน...
คนที่ดลถามหากับหมอหมีถูกจีพีเอสทำพิษ แทนที่จะนำทางไปบ้านพ่อแม่ของลิซ่าดันพาหลงไปกลางทุ่งนา ครั้นจะถอยรถกลับไปถนนใหญ่ก็โชคร้ายรถติดหล่ม เขาต้องลงไปเข็นรถให้รินมาขับแทน สั่งให้เหยียบคันเร่งให้มิดขณะที่เขาออกแรงดันรถ แต่มันไม่ขยับ เธอเหยียบคันเร่งสุดอีกครั้งรถก็ยังนิ่ง จึงลงจากรถเดินไปหาเขาถึงกับอ้าปากค้างเพราะทั้งหัวจดเท้ามีแต่โคลน อดไม่ได้หลุดขำก๊าก หมอหมีมองเธอเขม็ง
