สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
“อุ้ย ขอโทษค่ะพี่หมอ ไหวหรือเปล่าคะ”
“ไม่ไหวบอกไหวจ้ะ ลองอีกครั้งนะ ไหนๆพี่ก็เละไปทั้งตัวจะเละมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร” พูดจบหมอหมีถอดเสื้อออก รินเห็นหุ่นขยี้ใจสาวของเขาก็ตะลึงตาค้าง เขาเห็นเธอยืนนิ่งไม่ขยับถามว่าเป็นอะไร เธอสะดุ้งโหยง ไม่ได้เป็นอะไร แล้วรีบไปขึ้นรถแต่ดันเดินไปผิดทาง เขาต้องตะโกนเรียกเธอถึงได้รู้สึกตัวหันมายิ้มแหยๆ
“ตลกนะเรา”
“จะได้หายเครียดไงคะ” รินหัวเราะแหะๆ กลับไปขึ้นรถเหยียบคันเร่งอีกครั้ง...
ดลพยายามโทร.หารินหลายครั้งแต่ติดต่อไม่ได้ อรตั้งข้อสังเกตว่าเธอยังเรียนอยู่ก็เลยปิดมือถือไม่น่าจะมีอะไร เขาพยักหน้ารับรู้ แต่ก็อดเป็นกังวลไม่ได้
ooooooo
รถยังคงติดหล่มไปไหนไม่ได้แถมมือถือก็ไม่มีสัญญาณ หมอหมีสวมเสื้อไว้อย่างเดิมตัดสินใจจะไปขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านแถวนี้โดยให้รินรอในรถเพราะไม่รู้ว่าต้องเดินนานแค่ไหน
“ล็อกรถให้ดี ถ้าเห็นใครเดินมาก็ไม่ต้องเปิดประตู แล้วพี่จะรีบกลับมา”
รินรับคำเข้าไปนั่งรอในรถล็อกประตูตามที่หมอหมีกำชับ...
ขณะที่หมอหมีทิ้งรินไว้ตามลำพังที่รถ ดลโทร.ไปเช็กกับทางโรงแรมที่รินบอกว่าไปเรียนทำขนม กลับพบว่าที่นั่นไม่มีการสอนใดๆทั้งสิ้น อรเริ่มใจคอไม่ดีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า ดลนึกขึ้นได้เมื่อเช้าเธอบอกว่าไปกับหมอหมีก็เลยลองโทร.หาเขาดูเผื่อจะรู้ว่าเธออยู่ไหน ปรากฏว่าติดต่อไม่ได้เช่นกัน
ลิซ่าคิดทบทวนแล้วฟันธงว่าสองคนนั่นโกหกพวกเราแน่ๆ คงกำลังทำอะไรสักอย่าง แล้วถามอรว่ารินมีอะไรผิดสังเกตไหม ท่านจำได้ว่าเมื่อคืนเธอมาถามที่อยู่บ้านลิซ่า ท่านบอกไปโดยไม่ได้คิดอะไร
“รินต้องคิดว่าคุณหนีกลับบ้าน ก็เลยชวนไอ้หมอให้ไปตามคุณกลับมา...ผมอยู่รอแบบนี้ไม่ได้ ผมจะไปตามรินกับไอ้หมอ ถ้าพวกเขาไปบ้านคุณจริงก็น่าจะตามหาไม่ยาก”
“ฉันไปด้วย”
“งั้นแม่ไปด้วยคน”
“อย่าเลยครับ คุณแม่รออยู่ที่นี่เผื่อน้องกับไอ้หมอติดต่อมา” ดลพูดจบรีบออกไปกับลิซ่า...
ผ่านไปสองชั่วโมงแล้วยังไม่เห็นหมอหมีกลับมาที่รถ รินเริ่มเป็นกังวลนั่งไม่ติด หยิบมือถือขึ้นมาดู สัญญาณก็ยังไม่มีสักขีด จังหวะนั้น มีชายคนหนึ่งหนวดเคราครึ้มเดินเซๆเหมือนคนเมาบ่ายหน้ามาทางที่รถจอดอยู่ เธอกลัวมากรีบหลบแทบจะลงไปนอนกับพื้นรถ
สักพักหนึ่งเธอโผล่หน้าขึ้นดู ชายคนนั้นหายไป กวาดตามองหาก็ไม่เห็น ครั้นหันกลับมาอีกทีชายขี้เมามายืนอยู่ตรงกระจก เธอสะดุ้งโหยงร้องว้ายลั่นถอยกรูดไปทางที่นั่งคนขับ แล้วเปิดล็อกวิ่งหนีลงจากรถ...
ด้านหมอหมีเจอบ้านชาวบ้านในที่สุด ขอให้ไปช่วย รถของเขาติดหล่ม ชาวบ้านยินดีช่วยเหลือบอกให้รอสักครู่หนึ่งก่อน หมอหมีพยักหน้ารับรู้ เป็นจังหวะเดียวกับดลโทร.มาหาพอดี
“แกกับรินไปหาลิซ่าที่บ้านใช่ไหม”
“เฮ้ย รู้ได้ไง”
“ไม่ได้โง่ไงครับ ว่าแต่รินอยู่กับแกหรือเปล่า... รถติดหล่ม แถวไหนวะ โอเคๆฉันจะรีบไปหา”...
ทางฝ่ายรินหนีไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ คอยมองออกไปยังเห็นคนเมาเดินมาหา กลัวมากจะหยิบมือถือมาโทร.หาหมอหมี แต่นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้หยิบมาจากรถ แทบจะร้องไห้
ooooooo
ชาวบ้านขับรถพาหมอหมีมาถึงจุดที่รถติดหล่ม เห็นประตูรถด้านคนขับถูกเปิดทิ้งไว้ หมอหมีรีบลงไปดูพบแต่รถเปล่า รินหายไป มองไปรอบๆก็ไม่เห็นแม้เงา สักพักดลกับลิซ่าตามมาสมทบ หมอหมีรีบวิ่งมาหา
“ไอ้ดล น้องรินหายไปไหนก็ไม่รู้”
ลิซ่าหยิบมือถือขึ้นมาจะโทร.หาน้อง แต่ไม่มีสัญญาณ ดลบอกให้แยกกันตามหา หมอหมีกับชาวบ้านไปทางหนึ่ง ดลกับลิซ่าแยกไปอีกทางหนึ่ง...
คนที่ทุกคนตามหาวิ่งหน้าตื่นมาตามทางในทุ่งนาที่เวิ้งว้าง พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที เธอกลัวจัดไม่รู้จะทำอย่างไรทรุดลงนั่งร้องไห้
“พี่หมอ...พี่หมออยู่ไหนช่วยรินด้วย” รินคร่ำครวญจบหันมองด้านหลังต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นคนเมาเดินตรงมาหาพร้อมกับยกมือขึ้น ด้วยความกลัวเธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นลุกขึ้นวิ่งหนี อารามรีบร้อนสะดุดขาตัวเองล้ม แขนกระแทกพื้นเลือดไหลซิบๆ พยายามยันตัวลุกขึ้นเจ็บข้อเท้าแปลบแต่กัดฟันหนีต่อ...
