สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
รตีฉุนขาดที่ชายคนนี้หยาบคาย คว้าขวดเหล้าฟาดกับโต๊ะแตกเป็นปากฉลาม ชี้หน้ามันอย่างเอาเรื่อง ชายคนนั้นผงะพร้อมกับด่าเธอว่าอีบ้า เธอได้ยินคำแสลงหูคำนี้ก็บ้าคลั่งขึ้นมาจริงๆ เหวี่ยงขวดปากฉลามไปทั่ว ทุกคนแตกฮือ ถอยออกจากฟลอร์กันแทบไม่ทัน วิชัยเห็นเธอชัดๆจำได้ว่าเคยมากับพิธาน รีบเข้าไปหา เธอยังคงเหวี่ยงขวดไปมาอย่างน่าหวาดเสียว
“ไม่มีใครรักฉันสักคน ทำไม...ทำไม”
“คุณรตีจำผมได้ใช่ไหมครับ ขอขวดให้ผมนะครับมันอันตรายถ้าเกิดบาดมือคุณขึ้นมา คุณจะเจ็บนะครับ”
“ฉันไม่อยากเจ็บ ไม่อยาก” รตีอ้อแอ้ วิชัยค่อยๆ เข้าไปหา เธอยอมยื่นขวดให้ เขารีบเอาไปวางห่างๆ หันมาอีกทีเห็นเธอขาอ่อนจะล้มรีบประคองไว้ ไม่นานนัก เขาพารตีไปยังคอนโดฯที่พักของเขาโดยมีสมคิดตามมาห่างๆ บอกให้เธออยู่ที่นี่ได้ตามสบายคิดว่า ที่นี่เป็นบ้านของเธอก็แล้วกัน รตีเห็นความโอ่อ่าก็ยิ้มชอบใจ
“ขอบคุณมากนะคะ รตีคงรบกวนเสี่ยไม่นาน รตีจะรีบหาที่อยู่ใหม่”
“ไม่ต้องรีบหรอกครับเพราะที่นี่ไม่มีใครมาอยู่อยู่แล้ว คุณรตีไม่ต้องเกรงใจ”
รตีพยักหน้าเดินไปดูวิวริมหน้าต่าง สมคิดขยับเข้ามาใกล้วิชัยถามว่าไว้ใจเธอหรือ เขาไม่มีอะไรต้องระแวงกับผู้หญิงแค่คนเดียวที่สำคัญอ้อยเข้าปากช้างแล้ว คิดว่าเขาจะคายทิ้งง่ายๆหรือ...
ฝ่ายอรกับลดาใจตรงกันอีกครั้ง ต่างหอบผ้าห่มกับหมอนมานอนเฝ้าหน้าห้องนอนทับทิม
ooooooo
เช้าวันถัดมา ลดากับอรที่นอนเฝ้าหน้าห้องทับทิมมีสภาพดูไม่จืดนอนก่ายกันอ้าปากหวอเห็นไปถึงลิ้นไก่ ทับทิมเปิดประตูห้องออกมาไม่ทันมองเหยียบสองสาวเต็มๆ ต่างคนต่างตกใจร้องลั่นบ้าน
“แม่อร แม่ลดา พวกเธอมานอนตรงนี้ทำไม”
“พวกเราเป็นห่วงคุณแม่ก็เลยมานอนเฝ้าค่ะ” อรรีบลุกขึ้นยืน ลดาลุกตาม ทับทิมโวยวายจะบ้ากันไปใหญ่ ท่านไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไล่ตะเพิดทั้งคู่กลับไปได้แล้ว จากนั้นกลับเข้าห้องอย่างหัวเสีย
โดนไล่ซึ่งหน้าแทนที่จะกลับ ทั้งอรและลดาดันชวนกันเข้าครัวทำอาหารเช้าให้แม่ แหวนเดินเข้าไปในครัวแทบลมจับเพราะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด ลดาหันไปเห็นแหวนจ้องตัวเองสลับไปมากับพี่สาวก็แว้ดใส่มายืนมองอะไร ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็ออกไปได้แล้วเกะกะ
“ค่ะๆ ไปแล้วค่ะ” แหวนไม่เก็บความขุ่นข้องใจไว้คนเดียวนำเรื่องนี้ไปฟ้องทับทิม ท่านถึงกับเซ็งทำไมทั้งคู่ถึงยังดื้อด้านไม่ยอมกลับกันอีก แหวนยังข้องใจทำไมคุณอรกับคุณลดาถึงคืนดีกันแล้ว
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ความจริงทะเลาะกันแบบเดิมดีกว่าพอสามัคคีกันแล้วมันน่าปวดหัวปวดประสาท”
ทันใดนั้นมีเสียงเพล้งดังมาจากในครัว สองคนตกใจรีบลุกไปดู เห็นครัวเละกว่าเดิมแถมมีจานแตกกระจายเกลื่อนพื้น อรรีบบอกว่าตัวเองไม่ได้ทำ ลดาเข้ามาแย่งจานไปจากมือเธอ ลดาโต้ไม่ยอมแพ้
“อ้าวทำไมพี่อรพูดจาแบบนี้ ดาส่งจานให้พี่ แต่พี่รับพลาดมันก็เลยตกแตก”
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้” ทับทิมหมดความอดกลั้น ยิ่งเห็นทั้งคู่ไม่ยอมขยับคราวนี้ตวาดเสียงดังให้ออกไป สองพี่น้องรีบออกจากครัวแทบไม่ทัน ครู่ต่อมาอรกับลดาลากกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาเถียงกันต่อหน้าบ้านแม่ โทษกันไปโทษกันมาว่าอีกฝ่ายเป็นต้นเหตุทำให้แม่ไล่ตะเพิดออกจากบ้าน เถียงกันพักเดียวก็กรี๊ดใส่กันหูแทบแตก แล้วพากันไอแค่กๆเจ็บคอ อรกรี๊ดจนเสียงแหบ ฝากลดาไว้ก่อนวันหลังจะมาเอาคืน
“ไม่รับฝากนานนะคะ” ลดาเชิดใส่แล้วเดินแยกไป ขณะที่อรเดินหนีไปอีกทาง...
ครั้นกลับถึงบ้าน ทั้งอรและลดาต่างเอาเรื่องที่ทะเลาะกันไปฟ้องลูกของตัวเองโทษว่าอีกฝ่ายเป็นคนเริ่มหาเรื่องก่อน ดลกับลิซ่าที่นั่งฟังอรบ่นหูชาต้องบอกให้ท่านใจเย็นๆ เช่นเดียวกับพัฒน์ต้องปลอบลดาให้ใจเย็นๆ ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องกัน ลดาบ่นจนน้ำลายแห้งก็นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่กลับมาไม่เห็นพิธานก็ถามหา
“ไม่รู้ครับ เห็นรีบออกไปแต่เช้า”...
พิธานไม่ได้หนีไปเที่ยวที่ไหนแต่ไปตามข่าวจากผู้ใหญ่บ้านเรื่องกว้านซื้อที่ดิน ปรากฏว่าไม่มีชาวบ้านคนไหนยอมขายให้ พิธานเครียดจัดที่ทำงานไม่สำเร็จ รีบไปหาวิชัยถึงบ้านเพื่อรายงานเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
“ไม่เป็นไรคุณพิธาน ผมเข้าใจดี ถ้าผมเป็นเจ้าของที่สวยๆแบบนั้นผมก็ไม่อยากขาย”
