สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
“วันก่อนเรานั่งรถไปด้วยกัน แล้วรถติดหล่ม เขาบอกให้ฉันรอในรถแล้วเขาก็ไปตามคนมาช่วย แต่ระหว่างนั้นมีคนเมาผ่านมา ฉันคิดว่าเขาจะมาทำร้ายก็เลยหนีลงจากรถ เขาตามหาฉันจนเจอแล้วเขาก็กอดฉันเอาไว้ วินาทีนั้นฉันรู้ทันทีว่าฉันคงไม่มีวันเลิกรักรุ่นพี่คนนี้ได้ ฉันจะทำยังไงดีคะ ฉันควรบอกรักเขาไหมคะ”
หมอหมีรู้ทันทีว่าเป็นรินถึงกับอึ้ง มีคอมเมนต์เข้ามามากมายต่างเขียนเป็นทำนองเดียวกัน เชียร์ให้รินบอกรักไปเลย ไม่มีอะไรต้องเสีย เจ้าตัวอ่านข้อความเหล่านั้นก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา
ooooooo
วันรุ่งขึ้น รินตัดสินใจจะสารภาพความในใจให้หมอหมีรับรู้เดินลิ่วไปหา เขาเดินคิดถึงเรื่องของรินเมื่อคืนอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก ครั้นเห็นเธอก็ตกใจจะหลบก็ไม่ทัน จึงทำทีคว้ามือถือขึ้นมาคุยเสียงดัง
“ฮัลโหล น้องฝ้ายเหรอจ๊ะ พี่ว่างคุยกับน้องเสมอ คิดถึงเหมือนกันเลย แป๊บนะจ๊ะ ตรงนี้สัญญาณ ไม่ดี” หมอหมีเดินหนีไปเลย รินที่กำลังจะร้องทักได้แต่อ้าปากค้าง มองตามสีหน้าผิดหวัง หันหลังเดินจากไป หมอหมีที่แอบมองอยู่รู้สึกผิดต่อเธอ ได้แต่พึมพำขอโทษ...
ในเวลาต่อมาที่ร้านสเต๊กเฮ้าส์ โก้กับพอลล่าช่วยกันเอาป้ายคัตเอาต์ที่เป็นโปรโมชันกดไลค์
กดแชร์จะได้ส่วนลดมาวางหน้าร้าน ลิซ่าที่ยืนกำกับอยู่ยิ้มพอใจ พอลล่าชมเธอว่าเป็นไอเดียสุดยอด แบบนี้ต้องเรียกลูกค้าเข้าร้านได้เยอะแน่ๆ ลิซ่าขอลองดูสักตั้งว่าจะได้ผลไหม
“ต้องได้ผลสิครับ ขนาดผมเองยังอยากจะช่วยกดไลค์กดแชร์”
“ถ้าอย่างนั้นจะรอช้าทำไม กดเลยแล้วฉันจะเลี้ยงอาหารโก้กับพอลล่าฟรี”
พอลล่ากับโก้ดีใจมากหยิบมือถือขึ้นมา
กดไลค์กดแชร์กันใหญ่
ระหว่างนั้นรินเดินหน้าจ๋อยเข้ามา ลิซ่าเห็นสีหน้าน้องสามีก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่สบายใจ
ดึงมือไปหาที่ปลอดคนคุยกัน เธอเล่าให้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ลิซ่าแนะถ้าเป็นตัวเองจะถามหมอหมีไปตรงๆเลย จะได้รู้ว่าควรจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ถ้าหากเขารับรักเธอก็เป็นเรื่องดี รินถามแล้วถ้าเขาไม่รับรักจะทำอย่างไร
“มันก็ไม่ได้แย่ เราจะได้รู้ว่าเราควรมูฟออน
ไปทางไหน ถ้าเขาไม่รักเราก็ควรตัดใจจะแอบรักเขาข้างเดียวไปไย ในเมื่อเขาไม่เห็นค่าของเรา สู้ๆนะคะน้องริน พี่เอาใจช่วย ลุยเลยค่ะ” คำพูดของลิซ่าทำให้รินเกิดแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกพลังแล้วก้าวฉับๆกลับไปที่ฟาร์ม...
ตั้งท่าดิบดี ครั้นเห็นหมอหมีกำลังตรวจแพะอยู่ในคอก รินกลับใจแมวไม่กล้าเข้าไปหา หลบหลังต้นไม้แถวนั้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าหันขวับไปมองแต่ไม่เห็นใครก็เลยไม่สนใจอะไรอีกหันกลับไปทำงานต่อ เธอค่อยๆ ยื่นหน้าไปดู ครุ่นคิดหนักจะเอาอย่างไรดี ทันใดนั้นมีเสียงจีจี้ตะโกนเรียกเธอดังโหวกเหวก
“คุณรินมายืนทำอะไรลับๆล่อๆตรงนี้คะเนี่ย”
รินตกใจพยายามจุ๊ปากให้อีกฝ่ายเงียบ จีจี้งง
ไม่เข้าใจถามว่าเป็นอะไร สันนิบาตกินหรือ เธอส่ายหน้าไม่ได้เป็น แล้วต่อว่าอีกฝ่ายทำไมจะต้องพูดเสียงดังด้วย จีจี้เถียงเสียงดังตรงไหน นี่เป็นเสียงพูดปกติของตน
“รินไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”
“ไม่เชื่อ คุณรินต้องคิดทำอะไรอยู่แน่ๆ” จีจี้ยังเสียงดังไม่เลิก หมอหมีเห็นสองสาวก็เดินเข้ามาถามว่ามีอะไรหรือ รินหนีไม่ออก ตัดสินใจต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง จึงชวนไปยังมุมสงบของฟาร์ม รวบรวมความกล้าบอกว่าชอบเขามาก ชอบมานานแล้วเธอรู้ตัวว่าไม่สมควรคิดแบบนี้กับเพื่อนพี่ชายแต่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ ยิ่งนานวันมีแต่ชอบเขาเพิ่มขึ้นจนคิดว่าชาตินี้คงรักใครไม่ได้อีก เธออยากรู้ว่าเขาจะให้โอกาสเธอได้ไหม
“พี่เองก็...ชอบรินนะ เพราะรินเป็นน้องสาวดลเพื่อนสนิทของพี่ รินก็เหมือนเป็นน้องสาวของพี่คนหนึ่ง”
แม้จะจ๋อย แต่รินก็ฝืนยิ้มให้ “ขอบคุณนะคะที่บอกรินตรงๆ รินจะได้เลิกหวังลมๆแล้งๆสักที”
“พี่ขอโทษ” หมอหมีรู้สึกผิดต่อเธอมากแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร
“พี่หมอไม่ผิด พี่หมอไม่ต้องขอโทษ รินรู้ดีค่ะว่าความรักมันฝืนใจไม่ได้ ต่อไปนี้รินจะคิดกับ
พี่หมอแค่พี่ชายรินคนหนึ่ง รินไปก่อนนะคะ ไม่กวนพี่หมอทำงานแล้ว” รินรีบเดินออกไปกลัวน้ำตาจะไหลให้เขาเห็น หมอหมีมองตามไม่เข้าใจตัวเองทำไมต้องเจ็บปวดใจที่ปฏิเสธความรักจากเธอ
ooooooo
รินกลับเข้าบ้านในสภาพอกหักดังเป๊าะ เจอแม่กำลังจัดดอกไม้อยู่ ท่านหันมาเห็นลูกเรียกให้ช่วยดูทีว่าสวยหรือยัง คุณยายเห็นแล้วจะสดชื่นไหม รินเดินเข้ามาดูใกล้ๆบอกว่าสวยดีแล้ว
