สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
ลูกค้าขอจีบรินหน้าตาเฉย หมอหมีหมดความอดทนเข้าไปยืนข้างเธอโอบไหล่ดึงตัวมาชิด บอกว่าจีบไม่ได้เพราะเธอเป็นแฟนของเขา ลูกค้าเหวอ รินอ้าปากค้างมองหมอหมีตาไม่กะพริบ
ooooooo
ทับทิมแปลงโฉมตัวเองใส่แมสก์สีดำ สวมแว่นตาดำ หมวกดำ แจ็กเกตและกางเกงหนังสีดำเดินออกมาจากห้องนอน แหวนเห็นก็แปลกใจแต่งตัวแบบนี้ทำไม
“ฉันจะไปดูที่ร้านอาหารสักหน่อย”
“แล้วทำไมต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วยคะ...อ๋อๆๆ แหวนรู้แล้ว คุณท่านกลัวเสียฟอร์มใช่ไหม แหมไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย คุณลิซ่าทำดีเราก็ต้องชื่นชมจะมัวแต่เก๊กไปทำไมกัน”
“นี่แหวน แกเป็นเจ้านายฉันหรือไง ถึงได้กล้ามาสั่งสอน”
“อุย...ไม่ใช่นะคะ แหวนก็แค่พูดเฉยๆ”
“ฉันไปล่ะ แกห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม” ทับทิมสั่งเสร็จเดินออกจากบ้าน ไม่นานนัก ท่านมานั่งสังเกตการณ์อยู่ที่โต๊ะด้านในสุดของร้านสเต๊กเฮาส์ซึ่งเห็นได้ทั่วถึง เห็นลูกค้าทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย ลิซ่าปรี่ไปต้อนรับลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถ้ามีลูกค้าเด็ก เธอจะเอาลูกโป่งหรืออมยิ้มมาให้ ทับทิมมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู ทันใดนั้น มีลูกค้าคนหนึ่งทำน้ำหกใส่พื้น ลิซ่ารีบเข้าไปดูแล
“เดี๋ยวคุณลูกค้าเปลี่ยนโต๊ะดีกว่านะคะ ตรงนี้พื้นลื่นเดี๋ยวจะหกล้ม...พอลล่าพาลูกค้าไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง” ลิซ่ารอจนพอลล่าพาลูกค้าไปแล้ว เดินไปหยิบไม้ม็อปมาถูพื้นเอง ครั้นมีคนเรียก เธอรีบเอาไม้ม็อปไปเก็บ แล้ววิ่งไปหาลูกค้าคนนั้นถามว่าจะรับอะไรดี เจอลูกค้าเรื่องมากสั่งอาหารแบบที่ตัวเองอยากได้โน่นนี่นั่นน่ารำคาญ แต่ลิซ่ากลับรับออเดอร์ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“รออาหารประมาณสิบห้านาทีนะคะ ระหว่างนี้สั่งของว่างมาทานเล่นได้นะคะ วันนี้ทางร้านมีเมนูพิเศษ กุ้งย่างซอสบาร์บีคิว ซื้อสามไม้ในราคาแค่ 50 บาท สนใจรับไหมคะ”
ลูกค้าพยักหน้า ขณะที่ทับทิมยิ้มพอใจที่ลิซ่าขายของได้เก่ง แล้วหันมองไปอีกทางต้องตกใจเจอดลยืนอยู่ เขาถามท่านว่ามาทำอะไรที่นี่ ท่านรีบดึงเขานั่งเก้าอี้ข้างๆ นี่เขาจำท่านได้ด้วยหรืออุตส่าห์ แต่งตัวจัดเต็ม ดลเป็นหลานทำไมจะจำยายตัวเองไม่ได้ ทับทิมค้อนเขาหนึ่งวงก่อนจะบอกว่ามาที่นี่เพื่อมาส่องเมียของเขาว่าเก่งอย่างปากพูดหรือเปล่า เขาอยากรู้มาส่องแล้วเป็นอย่างไรบ้าง
ทับทิมฟอร์มจัด อ้างยังตัดสินอะไรไม่ได้แต่เท่าที่ดูก็โอเคใช้ได้ ดลอมยิ้มรู้ว่าท่านใจอ่อนให้ลิซ่าแล้ว ทับทิมมองลิซ่าทำงานต่อ เห็นยกอาหารหลายจานพร้อมกันไปเสิร์ฟให้ลูกค้าก็บ่นอุบ
“ยกไปทีละจานก็ได้ เกิดหล่นแตกขึ้นมาเสียชื่อ”
“ไม่ต้องห่วงครับลิซ่าเคยทำงานเสิร์ฟตอนเรียนอยู่ที่ลอนดอน แค่นี้ชิลมากครับ”...
ระหว่างที่ทับทิมแอบส่องลิซ่าอยู่ในร้านสเต๊กที่หน้าทางเข้าฟาร์มซึ่งตอนนี้เหลือ รปภ.เฝ้าอยู่คนเดียว อีกคนไปเข้าห้องน้ำ มีรถตู้สีดำแล่นมาจอดตรงไม้กั้น รปภ.เข้ามาขอดูบัตรเข้าฟาร์ม คนขับกดกระจกรถลงมา รปภ.ถึงกับผงะเพราะหน้าตาน่ากลัวบอกยี่ห้อว่าเป็นคนร้าย
“ไม่มี” คนร้ายเสียงห้วน
“ไม่มีก็เข้าไม่ได้นะครับ ต้องไปซื้อบัตร”
คนร้ายเร่งเครื่องจะเข้าไปให้ได้ รปภ.ไม่ยอมเปิดไม้ให้ก็เลยถูกคนร้ายอีกคนหนึ่งย่องมาฟาดท้ายทอยสลบเหมือด ก่อนถูกลากตัวไปแอบๆ...
ตามทางเดินไม่ห่างกันนัก ระหว่างที่หมอหมีเอามือปิดปากรินไม่ให้บ่นเรื่องที่เขาไปขัดขวางไม่ให้ลูกค้าจีบเธอ มีรถตู้ของคนร้ายแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่แปลกใจว่ารถของใครทำไมถึงขับเร็วนัก แถมยังตรงไปทางร้านอาหาร หมอหมีมองตามรู้สึกสังหรณ์ใจชอบกล
