สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 10
“หูบอดกันหมดหรือไง ฟังดูก็รู้ว่านี่มันเสียงคุณน้าชัดๆ ยอมรับมาได้แล้วว่าคุณน้าแค่หลอกใช้ผู้หญิงคนนี้ คุณยายคะ คุณน้ายังโกหกว่าตัวเองเป็นมะเร็งได้ แล้วทำไมเขาจะทำแบบนี้ไม่ได้ล่ะคะ คุณยายต้องเชื่อรตีนะคะ รตีไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” รตียังคงพยายามแถกสีข้าง
“หยุดสะตอได้แล้วแม่รตี จนขนาดนี้ยังจะโกหก นี่ต่อหน้าคุณแม่เลยนะ” ลดาหมดความอดกลั้น
“รตีไม่ได้โกหก คนที่โกหกคือน้าอร เลิกแอ๊บเป็นคนดีสักทีเถอะ”
ooooooo
ทับทิมไม่อยากให้พวกคนงานรู้เรื่องอีกต่อไปจึงไล่ให้กลับไปทำงานกันได้แล้ว แหวนโอดครวญจะให้กลับได้อย่างไรกำลังสนุก ท่านเอ็ดลั่นนี่ไม่ใช่ละครทีวีไม่ต้องมามีอารมณ์ร่วมแล้วไล่ตะเพิดแหวนกับพวกซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีใครกล้าหือ ถอยออกมาแทบไม่ทัน เหลือเพียงครอบครัวไพรรักษากับรตี
“คุณยายขา คุณยายเชื่อรตีใช่ไหมคะ”
“หนูรตี หนูควรที่จะหยุดได้แล้ว”
อรยิ้มพอใจรู้ว่าทับทิมไม่เชื่อผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว รตียังตีเนียนไม่รู้ว่าคุณยายจะให้เธอหยุดอะไร ท่านต้องการให้เธอหยุดสร้างเรื่องใส่ร้ายคนอื่น เรื่องนี้แม่อรไม่ใช่คนผิด คนที่ผิดคือเธอต่างหาก
“คุณยายเชื่อคนอื่นมากกว่ารตีเหรอคะ”
“คนอื่นที่หนูพูดคือลูกสาวของฉัน หนูคิดเหรอว่า คนเป็นแม่จะจำเสียงลูกตัวเองไม่ได้”
ยัยตัวแสบไปไม่ถูก ทุกคนยืนรอดูความหายนะของเธอเป็นตาเดียวกัน ทับทิมต่อรองถ้าเธอยอม รับผิดและขอโทษแม่อรกับลิซ่า ท่านจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นและเราจะใช้ชีวิตกันเหมือนเดิม เธอยืนกัดกราม กำมือแน่น อาการโรคจิตค่อยๆกำเริบ ตัวเริ่มสั่นควบคุมไม่ได้
“ยังจะเงียบอีก คุณแม่ให้โอกาสเธอขนาดนี้แล้วนะ” ลดาโวยโดยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ
“ผมว่าเขาดูแปลกๆนะครับแม่”
พัฒน์เห็นด้วยกับพิธาน ดูรตีตัวสั่นอย่างไรก็ไม่รู้ ลดาหันมาถามลูกชายหรือยัยนี่จะเป็นบ้าหรือเปล่า รตีได้ยินคำว่าบ้าก็สติแตกกรีดร้องบ้านแทบแตก ทุกคนตกใจผงะถอยหลัง ดลรีบเข้ามาปกป้องคุณยาย
“รตีไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมคุณยายต้องให้รตีขอโทษพวกมันด้วย...อ๊าย”
ทับทิมพยายามพูดเตือนสติแต่รตีไม่ฟังโวยวายไม่เลิก คราวนี้ท่านตวาดเสียงดังให้หยุดอาละวาดไม่มีเหตุผลได้แล้ว เธอช็อกที่โดนดุหยุดกึก ท่านรู้ตัวว่าเสียงดังไปหน่อยเข้าไปขอโทษ รตีผลักท่านกระเด็น ดลพุ่งไปคว้าตัวไว้ทันก่อนล้มฟาดพื้น ลดากับ อรโมโหมากที่เธอทำร้ายแม่เข้าไปช่วยกันรุมตบหน้าคนละที ทับทิมร้องห้ามแต่ไม่ทัน รตียิ่งคลุ้มคลั่ง
“ไม่มีใครรักรตี ไม่มีใครรักรตีสักคนแม้แต่คุณยาย...คุณยายไม่รักรตี...รตีไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ไม่อยู่แล้ว” รตีบ้าเข้าขั้นกรีดร้องจิกทึ้งผมตัวเอง วิ่งหนีออกจากบ้าน ทับทิมเป็นห่วงร้องเรียกให้กลับมาก่อน เธอกำลังสติแตกไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ด้วยความเครียดท่านหน้ามืดจะเป็นลม ดลรีบประคองไว้
“ใครก็ได้ตามยัยรตีไปที ยายกลัวจะคิดสั้น สภาพจิตใจรตีไม่ปกติ”
ลิซ่าอาสาตามรตีเอง ดลไม่ยอมให้เธอไปคนเดียวกลัวเป็นอันตรายขอไปด้วย พิธานเร่งให้รีบตามรตีไป ทางนี้ตนจัดการเอง ดลพยักหน้า รีบออกไปกับลิซ่า ทั้งคู่ตามหารตีไปรอบบริเวณแต่ไม่เจอ ลิซ่าแนะให้แยกกันหา ดลส่ายหน้าไม่อยากให้เธอไปคนเดียว ถึงเธอจะเก่งแต่รตีไม่เหมือนคนอื่น
“เพราะเขาไม่เหมือนคนอื่นเนี่ยแหละค่ะ ทำให้เราต้องรีบตามหาเขาให้เจอ ฉันไม่อยากให้มีศพที่สองในฟาร์มของคุณอีก” ลิซ่าว่าแล้วเดินแยกไปทางหนึ่ง ขณะที่ดลตามหารตีไปอีกทาง ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าคนที่ตัวเองตามหาซุ่มดูอยู่ ก่อนสะกดรอยตามลิซ่าไปด้วยความแค้นแน่นอก
ooooooo
ลิซ่าวิ่งมาตามถนนในฟาร์ม ทันใดนั้นมีเสียงรถดังขึ้น เธอหันมองตามเสียง เห็นรถคันหนึ่งจอดห่างพอสมควร ลองเพ่งดูในรถตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นรตีนั่งอยู่เบาะคนขับ รีบหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาดล
“คุณดล ฉันเจอคุณรตีแล้วนะคะ ฉันจะแชร์โลเกชันไปให้ คุณรีบมานะ” ลิซ่ากดแชร์โลเกชันไปพลางคอยมองรถคันนั้นไปด้วย พลันรตีเร่งเครื่องเข้าหา เธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหันหลังวิ่งหนี แรงคนหรือจะสู้กำลังเครื่องยนต์ รถแล่นเข้าใกล้ทุกขณะ อารามรีบร้อนลิซ่าสะดุดขาตัวเองล้ม รถพุ่งเข้าใส่เธอนึกว่าไม่รอดแต่รถแล่นมาเบรกเอี๊ยดห่างไม่ถึงคืบ เธอโล่งอกรีบลุกขึ้นยืนบอกรตีที่เดินมาหาให้ใจเย็นๆก่อน
