ดอกหญ้าในพายุ

บัวตระหนักในทันที ที่แท้คนที่ฆ่าตาของเธอก็คือห้าวนั่นเองถึงกับของขึ้นเตะเขาหงายหลัง โดดขึ้นคร่อมต่อยซ้ายต่อยขวาไม่ยั้งแต่ไม่สะกิดแม้แต่หนังกำพร้า ห้าวดีดตัวลุกขึ้นทำให้บัวหงายท้องตึง แทนที่จะเป็นสองรุมหนึ่งกลายเป็นหนึ่งรุมสอง ห้าวเล่นงานทั้งบัวและพงศ์ระพีหมอบราบคาบ แล้วเอามีดจ่อแก้มเธอไว้ ขู่ให้ พงศ์ระพีบอกที่ซ่อนสมบัติ ไม่อย่างนั้นจะกรีดหน้าเธอให้เสียโฉม เขาไม่อยากให้เธอถูกทำร้ายจึงแต่งเรื่อง

“สมบัติอยู่ที่ฉัน แกต้องสัญญาลูกผู้ชายกับฉัน ถ้าได้ของไปแล้วแกต้องไว้ชีวิตบัวกับฉัน”

ห้าวไม่ตอบ ปามีดไปปักต้นไม้ พงศ์ระพีหลอกให้เขาตามไปที่รถ เปิดกระเป๋าหิ้วใบย่อมหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมาวาง ครั้นเปิดกล่องออก ห้าวถึงกับตะลึงเครื่องประดับส่องประกายวูบวาบเล่นแสง

“หืม...ไอ้พวกลูกหลานโจร ขัดเข้าเรือนซะเช้งกระเด๊ะเตรียมจะเอาไปขายล่ะสิ”

เมื่อได้สมบัติตามที่ต้องการห้าวต้อนบัวกับพงศ์ระพีเข้าไปในกระท่อม บัวไม่ยอมตายง่ายๆสู้สุดฤทธิ์ ห้าวรำคาญตบผัวะเดียวสลบเหมือด แล้วใช้ด้ามปืนทุบท้ายทอยพงศ์ระพีฟุบไปอีกคน จากนั้นจับทั้งคู่มัดมือมัดเท้ามัดปากแยกกัน ลากไปโยนไว้บนเตียงนอนแล้วเอาผ้าพลาสติกสำหรับตากสมุนไพรมาคลุมตัวทั้งคู่ไว้

“กว่าจะมีคนมาเจอพวกมึง กูกับไอ้หาญก็หนีไปเสวยสุขกับสมบัติพวกนี้แล้ว”

ooooooo

ตกค่ำ วิภูษานัดเพื่อนไปฉลองที่กลับมาโสดอีกครั้งที่ผับเจ้าประจำ แต่งานกร่อยเพราะวันนี้จ๊อดหยุดไม่ได้มาเล่นดนตรี เธอหวังจะไปฉลองกับเขาสองต่อสองจึงแวะไปหาที่ห้องพัก ยกมือจะเคาะประตูแต่ต้องชะงักเมื่อมีเสียงหญิงเป็ดดังออกมา “ไม่เอาอย่าถอดพี่อาย พอแล้วๆหยุดก่อน ให้พี่ถอดให้จ๊อดเองดีกว่า”

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง วิภูษาปรี๊ดแตกทุบประตูปังๆให้จ๊อดเปิด เขาไม่ยอมเปิดอ้างต่อเพลงอยู่ เธอไม่เชื่อต่อเพลงบ้าอะไรพูดแต่เรื่องถอดหรือไม่ถอด ถ้าไม่เปิดประตูให้เธอจะทำให้ทั้งคู่ดังทั่วประเทศ แล้วแกล้งหยิบมือถือขึ้นมาโทร.แจ้งหนึ่งเก้าหนึ่งว่ามีคนถูกข่มขืน

จ๊อดตกใจเปิดประตูออกมา สั่งให้วางสายเดี๋ยวนี้ วิภูษาเก็บมือถือใส่กระเป๋า ผลักเขากลับเข้าห้อง จากนั้นลงมือตบตีหญิงเป็ดที่สวมเพียงกระโปรงกับเสื้อซับในบางๆทับเสื้อชั้นในฐานมาแย่งแฟนของตน