ดอกหญ้าในพายุ

บัวต้องการจะปั่นหัวปวีณกับสารินทร์เล่น ใช้โทรศัพท์สาธารณะโทร.ไปแจ้งข่าวลวงว่าเจอชายในรูปที่ประกาศหาตัวตอนนี้อยู่ที่เพชรบูรณ์ ทั้งคู่หลงเชื่อชวนกันไปตามหาพงศ์ระพีที่นั่น

ooooooo

ที่ห้องโถงบ้านสารินทร์ ชินได้รับแจ้งจากค่ายมือถือที่พงศ์ระพีใช้ว่าไม่สามารถตามสัญญาณจีพีเอส ได้เพราะเขาไม่เปิดเครื่อง พันเลิศเซ็งที่ไม่มีเบาะแสอะไรของพี่ชาย นี่อาปวีณกับพ่อก็ตะลอนไปทั่ว มีแต่พวกหวังเงินรางวัล แต่พอไปถึงที่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรสักอย่าง นงรามมาทันได้ยินพอดี

“คุยเรื่องตาพีกันอยู่เหรอ แล้วที่ว่าพ่อตะลอนไปทั่วหาเบาะแสตาพีไม่ได้มันหมายความว่าอย่างไร”

พันเลิศยังไม่ทันจะพูดอะไร วรรณพรเข้ามาโวยวายว่างานแต่งงานของพงศ์ระพีกับวิภูษาใกล้

เข้ามาเต็มทีแล้ว ทำไมฝ่ายชายถึงหายหน้าไป นงรามร้อนใจซักลูกคนเล็กเป็นการใหญ่ตกลงเกิดอะไรขึ้นกับพงศ์ระพีกันแน่ ปวีณกับสารินทร์กลับมาถึงพอดี นงรามตรงเข้าไปจับแขนสามีเขย่า นี่เขากำลังปิดบังอะไรเธออยู่ แล้วลูกของเราเป็นอะไรอยู่ที่ไหน สารินทร์ขอโทษเธอด้วยที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรก พงศ์ระพีหายตัวไปยังหาไม่เจอ

นงรามเป็นลมหมดสติไปเลย สารินทร์กับพันเลิศต้องเข้าไปประคองพาไปที่โซฟา...

ด้านวิภูษารู้เรื่องที่พงศ์ระพีหายตัวไปแถมมีเค้าว่าจะหายไปกับหญิงอื่นแทนที่จะกลุ้มใจเหมือนคนอื่น เธอกลับเริงร่าอย่างออกนอกหน้า อีกทั้งยังต่อว่าพ่อกับแม่ที่การันตีว่าพงศ์ระพีดีนักดีหนาหาไม่ได้ในสามโลก สุดท้ายก็หนีไปกับผู้หญิง ปวีณตำหนิลูกนี่ไม่ใช่เวลามาพูดจากระแนะกระแหนตน

“ที่วิพูดก็แค่อยากจะอธิบายให้คุณพ่อเห็นว่า

พี่พีไม่ใช่เทวดาก็มนุษย์ธรรมดาเหมือนวิ แล้วมนุษย์ธรรมดาก็มีสิทธิ์ดีใจที่ไม่ต้องแต่งกับคนที่ไม่ได้รักใช่ไหมคะ” ว่าแล้ววิภูษายิ้มร่าออกไป วรรณพรต่อว่าปวีณที่ดีแต่ว่าลูกตัวเอง รู้บ้างไหมว่าตอนที่เขาไม่อยู่บ้าน หลานสาวคนโปรดของเขาออกเที่ยวกลางคืนเมายาจนกลับบ้านเองไม่ถูกต้องให้ผู้ชายหิ้วมาส่งถึงหน้าบ้าน

ปวีณเตือนเธอว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดจาเหลวไหลแบบนี้ได้อย่างไร

“คุณก็ไปถามพี่สาวคุณสิคะว่าที่ฉันพูดน่ะเป็นจริงหรือเปล่า”...

ปวีณร้อนใจตามมาสอบถามเรื่องราวจากปากจิตราพบว่าสิ่งที่วรรณพรพูดเป็นความจริง เล่าจบจิตราน้ำตาคลอจะร้องไห้เสียใจที่ลูกทำให้ผิดหวัง เขาต้องแตะมือพี่สาวอย่างเป็นกำลังใจให้

“ใจเย็นก่อนครับพี่ มันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้”...

ในเวลาเดียวกัน บัวชวนหาญมายังโรงแรมที่พักของปวีณกับสารินทร์เพื่อสอบถามข่าวคราวโดยเธอไม่ยอมออกหน้าแต่ให้หาญเป็นคนไปถาม ได้ความว่าทั้งคู่กลับกรุงเทพฯไปแล้วในสภาพผิดหวังเพราะไม่ได้เบาะแสอะไรเกี่ยวกับพงศ์ระพี บัวสะใจใครก่อกรรมทำอะไรไว้ก็ได้อย่างนั้น หาญมองเธองงๆ