ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

เช้าวันถัดมา บัวใส่สมุนไพรที่ขาพงศ์ระพีเสร็จผูกเฝือกไม้ไผ่ไว้อย่างเดิม เหลือบเห็นเขามองมือตัวเองข้างที่ถูกแมงมุมกัดซึ่งตอนนี้เธอใส่ยาที่แผลปิดทับด้วยผ้าพันแผล

“ไม่ต้องห่วงฉันให้ยาแก้พิษไปแล้ว ความจริงพิษของแมงมุมก็ไม่ถึงตายหรอก แค่ไข้ขึ้น แต่คุณเหนื่อยมาจากแช่น้ำด้วยก็เลยหมดสติไป”

พงศ์ระพีไม่ไว้ใจเพราะที่เมืองนอกแมงมุมแม่ม่ายดำกัดคนถึงตาย ขอร้องให้บัวพาไปหาหมอตรวจให้ละเอียดอีกครั้ง เธอส่ายหน้าจะไปทำไมในเมื่อเธอรักษาได้ ใส่สมุนไพรสูตรตาของเธอแล้วรับรองไม่ตายแน่นอน เขาพยายามขอร้องให้เธอปล่อยเขาไป ป่านนี้พ่อแม่ของเขาเป็นห่วงแย่แล้ว เธอจะปล่อยหากเขาทำตัวดี

“เธอนี่มันใจร้ายใจดำจริงๆ ใช่สิ ลูกกำพร้าพ่อแม่อย่างเธอมันจะไปเข้าใจความรักความห่วงใยของพ่อแม่ได้อย่างไร” พงศ์ระพีโกรธควันแทบออกหู บัวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะยิ้มเยาะ

“มีใครไม่อยากมีพ่อมีแม่ครบสมบูรณ์ ฉันก็อยากมีเหมือนคุณนั่นแหละ แต่ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นไม่ต้องการฉัน” ว่าแล้วบัวกดหน้าอกพงศ์ระพีให้นอนกับเตียงแล้วดึงกรรไกรออกจากเอวเขา “คิดจะแก้แค้นฉันด้วยกรรไกรนี่เหรอ คิดไม่ถึงจริงๆว่าคุณจะตอบแทนฉันด้วยวิธีนี้” บัวรีบเดินออกมากลัวจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ คำพูดของพงศ์ระพีที่ว่าเธอเป็นลูกกำพร้าแทงใจดำเต็มๆ

ทางด้านพงศ์ระพีลองเอามือกดที่เฝือกไม่รู้สึกเจ็บเท่าไหร่แล้ว

“บัว...เธอเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้คิดจะเอากรรไกรทำร้ายเธอ ฉันเอาไว้ตัดเชือกเผื่อเธอคิดจะมัดมือมัดเท้าฉันอีกแค่นั้นเอง บัวได้ยินหรือเปล่า” พงศ์ระพีตะโกนลั่นสักพักบัวเข้ามาพร้อมกับกะละมังใส่น้ำและแปรงสีฟันมาให้ หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย บัวเอาผ้ามาผูกตาเขาไว้ไม่ต้องการให้เห็นเส้นทางหนี พาไปยังทุ่งดอกหญ้ากว้างใหญ่ แล้วแกะผ้าผูกตาออก เขามองตะลึงไม่เคยเห็นทุ่งดอกหญ้าที่ไหนสวยอย่างนี้มาก่อน

“เธอชอบดอกหญ้าเหรอ ฉันเคยเห็นเธอเอามาปักผมตอนอยู่ที่น้ำตก”

“คงเพราะมันหัวอกเดียวกันกับฉัน ใครๆก็มองว่ามันไร้ค่าเป็นแค่วัชพืช ดีแต่จะฟันมันทิ้ง แต่มันก็ยังพยายามมีชีวิตอยู่ให้คนเหยียบย่ำต่อไป” บัวเล่าทั้งน้ำตาคลอเบ้า พงศ์ระพีเข็นรถเข้าไปเก็บดอกหญ้าขึ้นมา

“ใครบอกว่ามันไม่มีค่า มันช่วยอุ้มดินให้ชุ่มชื้น ช่วยดักตะกอนดิน ดักขยะริมคลอง เป็นอาหารสัตว์ก็ได้ ทำปุ๋ยก็ได้ มุงหลังคาก็ได้ รากของมันก็หอมเอาไปใส่ตู้เสื้อผ้าไล่แมลงได้ดี”

บัวมองทึ่งไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องดอกหญ้ามากอย่างนี้ เขาเล่าให้ฟังว่าเขาเอาดอกหญ้ามาเป็นต้นแบบในการออกแบบเครื่องประดับเทียมของบริษัท ลูกค้าชอบกันมากออเดอร์เพียบ เขาเองก็ชอบมันเช่นกันแล้วหันมายิ้มให้บัวซึ่งยิ้มตอบ ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างชะงัก รีบหุบยิ้มเบือนหน้าไปทางอื่น เขาชวนเธอไปทำงานที่บริษัท เผื่อจะมีไอเดียดีๆแนะนำเขาได้ บัวอยากรู้เรื่องครอบครัวของพ่อ หลอกถามเขาว่าเจ้าสาวของเขาเป็นอย่างไรบ้าง

ไม่ได้ความอะไรนัก รู้แค่วิภูษาจบแค่ ม.6 ไม่ได้เรียนปริญญาต่อเพราะไม่ชอบเรียน

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“มาวิน” ขึ้นแท่นพระเอก เป็นการทำงานที่มีความสุขได้หม่ำแต่เมนูอร่อยใน “รักล้นพุง”

“มาวิน” ขึ้นแท่นพระเอก เป็นการทำงานที่มีความสุขได้หม่ำแต่เมนูอร่อยใน “รักล้นพุง”
11 พ.ค. 2564

00:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 11 พฤษภาคม 2564 เวลา 01:10 น.