สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
หนูดีเดินไปที่ร้านอย่างยากลำบาก แต่ละก้าวคือความเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน เหมือนกำลังเดินเข้าคุกชีวิต!
อ้นนั่งรออยู่ในร้าน เห็นหนูดีกำลังเดินมาใกล้ถึงร้านแล้ว เขายิ้มรออย่างผู้ชนะ
เวลาเดียวกัน วศินขับรถเข้ามาจอดหน้าร้านอย่างเร็ว เขาโดดลงจากรถแล้ววิ่งไปที่ร้านสุดฝีเท้า
ขณะเดียวกัน หนูดีมาถึงประตูร้านมองเข้าไปเห็นอ้นยิ้มให้อย่างสดชื่น หนูดีกลั้นใจเอื้อมมือไปที่ประตู แต่ขณะกำลังจะผลักประตูเข้าไป เสียงหนึ่งก็ร้องขึ้นอย่างตึงเครียด
“คุณหนูดี!!!”
หนูดีชะงัก อ้นเห็นท่าทางหนูดีก็มองออกไป พลันก็อึ้ง รอยยิ้มกลายเป็นเครียด เมื่อวศินพุ่งเข้าหาหนูดีอย่างเร็ว กระชากแขนออกจากประตูสีหน้าเครียด ไม่ยอม สั่งเฉียบขาด
“มากับผม!!!”
หนูดีไม่ทันระวังตัว ถลาลอยไปตามแรงกระชาก ของวศิน อ้นลุกพรวดตะโกน
“หนูดี!!” แล้ววิ่งตามไป
วศินลากหนูดีไปที่ลานจอดรถหน้าร้าน หนูดีได้สติถามว่าจะพาตนไปไหน วศินบอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน หนูดีบอกว่าตนไม่มีอะไรจะพูดกับเขา
“แต่ผมมี!! ขึ้นรถ!! ผมขอร้อง”
วศินจ้องหน้าหนูดีแววตาขอร้อง วิงวอน ทั้งสองสบตากันเต็มๆ หนูดีใจอ่อนจึงขึ้นรถไป
“หนูดี...หนูดี!!” อ้นวิ่งออกมาตะโกนเรียกแต่ไม่ทันแล้ว สบถแค้น “โธ่เว้ย!!! ไอ้วศิน!!!”
ooooooo
วศินขับรถพาหนูดีมาจอดที่สวนสาธารณะสวยร่มรื่น เขาเปิดประตูรถลงไปยังไม่หายโมโห หนูดีตามลงไปถามว่า “คุณมีเรื่องอะไรกับฉัน”
“คุณจะมาพูดอะไรกับคุณอ้น”
“พี่วัฒน์ก็น่าจะบอกคุณหมดแล้ว”
“แต่ผมอยากฟังจากปากของคุณ ผมอยากรู้ว่าคุณตั้งใจจะมาตอบตกลงแต่งงานกับคุณอ้นจริงๆหรือ”
หนูดีเลี่ยงว่าอย่าให้ตนพูดดีกว่า วศินโมโหกระชากเธอหันมาถาม
“บอกผม มันไม่จริงใช่ไหม”
“จริง!! ฉันจะตอบตกลงแต่งงานกับพี่อ้น”
วศินปล่อยมือจากเธอทันที ถามเสียงสะท้าน... ทำไม?
“ก็เพราะว่าฉันเป็นคู่หมั้นของพี่อ้นน่ะสิ!!”
“แต่คุณไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับคุณอ้นถ้าคุณไม่ได้รักเขา”
“ฉันว่าเรื่องนี้เราน่าจะคุยกันรู้เรื่องไปนานแล้วนะ ไม่ว่าฉันจะรักหรือไม่รักพี่อ้น แต่ฉันก็จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ ฉันจะแต่งงานกับพี่อ้น!!!”
วศินพูดไม่ออก แต่แววตาที่มองหนูดีผิดหวังเสียใจอย่างที่สุด หนูดีเองก็สงสารเขาจับใจ แข็งใจบอก “พาฉันกลับไป...” แล้วหันหลังเดินไป
วศินทนไม่ได้ โผกอดเธอจากข้างหลัง หนูดีชะงัก ได้ยินเขาขอร้องเสียงแผ่ว
“ได้โปรดขอโอกาสให้ผมอีกครั้งได้ไหม อีกแค่ครั้งเดียว แล้วผมจะไม่ขออะไรคุณอีกเลย”
หนูดีเจ็บปวดจนน้ำตาคลอแต่พยายามอดกลั้นไม่ให้ไหลออกมา ตัดใจบอกเขาเสียงปร่า...
“ฉันไม่มีโอกาสจะให้คุณได้แล้วจริงๆ...” พูดแล้วแกะมือวศินที่กอดอยู่ออก เดินไปที่ถนน แท็กซี่ผ่านมาพอดีจึงโบกแท็กซี่ไปเลย
วศินสติหลุด ยืนอึ้ง มองตามรถแท็กซี่ที่พาหนูดีไป แล้วเข่าอ่อนทรุดนั่งกับพื้นตรงนั้น...
หนูดีมองกระจกหลังแท็กซี่ เห็นวศินทรุดกองไปกับพื้นก็น้ำตาไหล พึมพำสงสารทั้งวศินและตัวเอง...
“ในเมื่อฉันไม่มีสิทธิ์เลือกทางเดินชีวิตตัวเอง แล้วฉันจะให้โอกาสคุณได้ยังไง...”
ไม่นานหนูดีก็ได้รับโทรศัพท์จากอ้น เขาโวยวายทันทีว่า “หนูดีอยู่ไหน ทำไมไม่รับสายพี่”
“หนูดีอยู่บนแท็กซี่ค่ะ กำลังจะกลับบ้าน ไปเจอกันที่บ้านหนูดีนะคะพี่อ้น” พูดแล้ววางสายเลย
ooooooo
หนูดีกับวัฒน์นั่งในห้องรับแขกที่บ้าน ไม่นานอ้นก็มาถึง เขาเดินหน้าตึงเข้ามา วัฒน์เห็นสีหน้าอ้นก็ลุกขึ้นพูดลอยๆให้เข้าหูอ้นว่า
“ถึงวันนี้คุณแม่จะไม่อยู่บ้านแต่วัฒน์อยู่ มีอะไรก็ค่อยๆพูดกัน” แล้วชวนละมุดออกไป
พอไม่มีใคร อ้นก็พุ่งเข้าหาหนูดีทันที ถามดุดัน
“ตกลงไอ้วศินมันพาหนูดีไปไหน!”
“เราแค่คุยกันนิดหน่อยค่ะ แต่ทุกอย่างจบแล้ว”
อ้นถามว่าแน่ใจนะ? หนูดีตัดบทสีหน้าไร้ความรู้สึกว่า
“หนูดีตกลงจะแต่งงานกับพี่อ้นนะคะ”
อ้นยิ้มออกทันทีถามว่าจริงเหรอ
“ถ้าพี่อ้นพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกมา ไม่มีอะไรแล้วหนูดีขอตัวไปนอนนะคะ หนูดีเหนื่อยค่ะ”
พูดจบก็ลุกไปเลย อ้นยิ้มสะใจหยิบมือถือกดหาวศินทันที
วศินกำลังเดินอย่างหมดแรงเข้าบ้าน ก็ได้รับสายจากเรือนแก้วถามว่าพรุ่งนี้ว่างไหม พอดีท่านผู้ว่าจะให้ทีมงานมาถ่ายทำโปรโมตการท่องเที่ยวจังหวัด วศินถามว่าพรุ่งนี้คิวถ่ายโปรโมตร้านของเธอไม่ใช่หรือ
“ก็ใช่น่ะค่ะ แต่พอดีที่ร้านเรือนแก้วเกิดปัญหานิดหน่อย เลยอยากขอให้ช่วยไปถ่ายที่ไร่ชาของพ่อเลี้ยงก่อน พ่อเลี้ยงจะสะดวกไหมคะ”
“ได้ครับ”
เรือนแก้วดีใจมาก ขอบคุณและจะไปช่วยงาน วศินบอกว่าแล้วเจอกันแล้ววางสายเหนื่อยๆ แต่ยังไม่ทันเดินเข้าบ้านสายจากอ้นก็เข้ามา พอเห็นเป็นสายจากอ้น เขาชะงักทันที ทำใจรับสายก็ถูกอ้นเยาะเย้ยว่า
“คราวนี้แกคงรู้ตัวแล้วสินะว่าไม่มีวันเอาชนะใจหนูดีไปได้ ยังไงซะหนูดีก็เลือกฉัน!!!”
“ที่คุณหนูดีเลือกคุณเพราะคุณหนูดีเป็นคนรักษาสัจจะเท่านั้นเองครับ ไม่ได้หมายความว่าคุณหนูดีจะรักคุณ”
“เอาเถอะ แกอยากคิดยังไงก็เชิญ แต่ยังไงหนูดีก็เป็นของฉัน” อ้นหัวเราะอย่างผู้ชนะแล้ววางสายพูดกับ ตัวเองอย่างลำพองใจ “ในที่สุดฉันก็ชนะแก ไอ้วศิน!!”
พอวศินเข้าบ้าน ทั้งอินทัชและลลิดาที่รออยู่ก็ถามเกือบพร้อมกันว่า “พ่อเลี้ยงไปไหนมาคะ” และ “พี่วศินเป็นไงบ้าง”
วศินบอกอย่างเหนื่อยจนไม่อยากพูดอะไรว่าให้ทั้งสองไปนอนเถอะ ตนไม่เป็นไรและอยากอยู่คนเดียว แล้วเดินเข้าบ้านไปเลย
