สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
อาร์ตได้เห็นถึงความรักของพ่อที่ตนคิดว่าพ่อไม่เคยมีให้ ขอโทษพ่อที่ตนทำตัวไม่ดี ทำให้พ่อแม่ต้องลำบาก
“ไม่เป็นไรหรอกลูก ความจริงแล้วพ่อก็ผิดที่ดูแลลูกไม่ดี แต่พ่อไม่อยากให้ลูกเข้าใจผิดว่าพ่อไม่รักนะรู้ไหมอาร์ต...พ่อรักลูกทุกคนของพ่อเท่ากัน” สรวิชญ์ดึงอาร์ตเข้าไปกอดอย่างอบอุ่น ขออาร์ตว่า “อาร์ตเลิกยาเพื่อพ่อกับแม่ได้ไหมลูก”
“อาร์ตจะพยายามเพื่อทุกคนครับ”
“ดีแล้วลูก ต่อไปมาเริ่มต้นกันใหม่ เรามาช่วยกันนะ”
บรรยากาศความรักระหว่างพ่อลูกที่มีต่อกัน ยังความปลื้มปีติแก่ทุกคน เว้นแต่สุดาวรรณกับ
อ้นที่มองอย่างหมั่นไส้ ริษยา กระทั่งแค้น!
พวงมณีขอบคุณทุกคนที่ช่วยพวกตนในวันนี้ โดยเฉพาะกับวศินและขอโทษที่เคยทำไม่ดีกับเขา
“พี่วศิน พี่อ้อ พี่วัฒน์ อาร์ตขอบคุณนะครับที่ช่วยอาร์ต แล้วก็ขอโทษพี่วศินกับพี่อ้อด้วยถ้าอาร์ตเคยทำอะไรไม่ดีกับพวกพี่ๆ”
“ไม่เป็นไรหรอกอาร์ต พี่เข้าใจ พี่ให้อภัยอาร์ตได้เสมอนะ”
“ใช่ อาร์ตฟังพี่นะ” วศินเอ่ย
อาร์ตมองอย่างรู้ว่าวศินจะพูดถึงเรื่องลูกเมียน้อยที่เป็นปมด้อยในใจอาร์ตตลอดมา
“พี่รู้ว่าอาร์ตรู้สึกยังไงกับตัวเอง...แต่พี่อยากบอกอาร์ตว่าไม่สำคัญหรอกนะว่าเราจะเกิดมาเป็นยังไง แต่สิ่งสำคัญคือเราเติบโตขึ้นเป็นคนแบบไหนมากกว่า”
“ครับ อาร์ตจะเอาพี่วศินเป็นแบบอย่าง”
สรวิชญ์มองวศินยิ้มภูมิใจ สุดาวรรณเห็นสายตาและรอยยิ้มของสรวิชญ์แล้วยิ่งไม่พอใจ
เมื่ออยู่กันลำพังแม่ลูก สุดาวรรณพูดกับอ้นว่าเห็นไหมคุณพ่อไม่เห็นหัวแม่เลยสักนิด
“ไอ้วศินมันทำเป็นฮีโร่ต่อหน้าคุณพ่อ มันคงแค้นอ้นที่แย่งหนูดีมาได้ มันเลยคิดจะเอาคืนให้อ้นเจ็บใจ อ้นเกลียดมัน”
สุดาวรรณเห็นอ้นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเจ็บแค้นก็ยิ่งแค้นใจ
ooooooo
เย็นนี้เอง สรวิชญ์เรียกวศินไปพบที่ห้องทำงาน วศินสงสัยว่าเขามีอะไรจะคุยกับตน แล้วก็ตกใจเมื่อสรวิชญ์บอกว่า
“พ่อตัดสินใจแล้วว่าจะให้ลูกเป็นผู้สืบทอดบริษัทแทนพ่อ”
วศินตกใจ แต่สรวิชญ์ยังคงพูดอย่างเยือกเย็นและเตรียมมาพร้อมแล้วว่า
“ถ้าพ่อโอนหุ้นมรดกของคุณย่าคืนลูก ก็เท่ากับลูกเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อยู่ดี อีกอย่างตอนนี้พ่อไม่ไว้ใจใครอีกแล้วนอกจากลูก”
“แต่คุณสุดาวรรณกับคุณอ้นคงไม่พอใจนัก”
“สองคนนั้นควรได้บทเรียนบ้างโดยเฉพาะสุดาวรรณ พ่อเชื่อว่าลูกจะดูแลบริษัทต่อจากพ่อและให้ความยุติธรรมกับทุกคนในครอบครัวได้ ถ้าพ่อไม่อยู่ดูแลทุกคนแทนพ่อด้วย”
“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ”
“พ่อแก่แล้ว ไม่เร็วก็ช้าคนเราก็ต้องตายกันทุกคนไม่มีเว้น แต่ก่อนตายพ่ออยากทำทุกอย่างให้เรียบร้อยถูกต้อง” สรวิชญ์เดินไปจับมือวศิน “สัญญากับพ่อว่าลูกจะช่วยพ่อเรื่องนี้ ถ้าลูกสัญญาพ่อคงนอนตายตาหลับ”
“ครับ ผมจะช่วย”
พอวศินรับคำเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น สรวิชญ์ถามว่าใคร พอข้างนอกบอกว่าพวงมณี เขาก็หันมองหน้าวศิน เมื่อพวงมณีเดินเข้ามา เขาถามว่ามีอะไรหรือเปล่า
“คือมณีมีเรื่องสำคัญบางอย่างจะบอกคุณพี่ค่ะ ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่มณีเคยทำไม่ดีกับวาด
กับวศินด้วย”
วศินถามว่าเรื่องอะไรหรือ?
“เรื่องที่วาดถูกคุณพี่สุใส่ร้ายว่าเป็นต้นเหตุทำให้คุณท่านอมราเสีย จนต้องออกจากบ้านไปน่ะค่ะ”
ทั้งวศินและสรวิชญ์มองหน้าพวงมณีขวับ สรวิชญ์ถามว่ายากล่อมประสาทที่เจอหลังจากคุณแม่ตายน่ะเหรอ
“ค่ะ เรื่องนี้มันเกิดหลังจากที่เปิดพินัยกรรมของคุณอมรา ตอนนั้นมณีไม่พอใจมากที่คุณท่านยกหุ้นและสมบัติส่วนใหญ่ให้กับวาดคนเดียว คุณพี่สุเองก็คงจะไม่พอใจเหมือนกัน...วันนั้นมณีเลยแอบเห็นคุณพี่สุเข้าไปในห้องคุณท่าน”
สรวิชญ์ตกใจ อึ้ง มองทะลุปัญหาทั้งหมดทันที
พวงมณีทบทวนเหตุการณ์ในอดีตค่อยๆเล่าว่า...
คืนนั้น...ขณะตนถือแก้วเครื่องดื่มออกจากในครัว เห็นสุดาวรรณเพิ่งกลับมาในมือหิ้วถุงมาด้วย แล้วเดินไปที่หน้าห้องของอมรา ตนสงสัยว่าสุดาวรรณไปทำอะไรตรงนั้นจึงแอบดู
สุดาวรรณเหลียวซ้ายแลขวาเห็นปลอดคนจึงจะเปิดประตูแต่พลาดทำขวดยาที่อยู่ในถุงหล่น สุดาวรรณตกใจรีบก้มเก็บ มองอีกทีไม่มีใครเห็น
ก็รีบผลุบเข้าไปในห้อง
พวงมณีมองตามอย่างสงสัยท่าทีมีพิรุธของสุดาวรรณว่าเป็นขวดยาอะไร??
เข้าไปในห้องแล้ว สุดาวรรณเปิดไฟ ตรงไปหน้ารูปของอมราที่แขวนอยู่ จ้องด้วยสายตาเกลียดแค้น
“ตายแล้วยังสร้างความแค้นให้ฉันไม่เลิกนะอีแก่ เกลียดอะไรฉันนักหนาฮะ?! ขนาดฉันมีหลานให้แกแล้ว แกก็ยังเห็นนังวาดชั้นต่ำนั่นดีกว่าฉัน ฮึ!! ตอนนี้แกตายไปแล้ว อย่าคิดว่าแกจะปกป้องพวกมันได้อีก อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้แกยกมรดกให้มันกับลูกได้ง่ายๆ ฉันไม่มีวันยอม!!!”
พูดแล้วก้มหยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋า มันคือขวดยากล่อมประสาทอย่างแรงนั่นเอง!
ooooooo
สุดาวรรณหยิบขวดยากล่อมประสาทอย่างแรงวางไว้ในกล่องยาของอมรา
ทันใดนั้นเสียงประตูเปิด สุดาวรรณรีบชักมือกลับ เดินไปนั่งร้องไห้ที่เตียง สรวิชญ์เข้ามาทักว่าอยู่นี่เองมาทำอะไรในห้องคุณแม่ สุดาวรรณบีบน้ำตาบอกว่าคิดถึงคุณแม่ พอท่านไม่อยู่บ้านก็เหมือนกับขาดต้นไม้ใหญ่ที่คอยให้ร่มเงาเราพักพิง ใจหายจริงๆ
