สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
เรือนแก้วเจ้ากี้เจ้าการแสดงตัวเป็นคนสนิทของวศินจนโปรดิวเซอร์เสนอว่าความจริงเธอน่าจะเปิดตัวพร้อมกับพ่อเลี้ยงเลย รับรองสาวได้อิจฉากันแน่ เรือนแก้วทำเป็นเขินปฏิเสธว่า
“แหม...ไม่ได้หรอกค่ะ เรื่องที่เราคบกันยังเป็นความลับอยู่ อย่าบอกใครนะคะ” แต่พอเห็นรถ ATV จอดอยู่ก็คิดอะไรได้ บอกโปรดิวเซอร์
“เรือนแก้วขอตัวแป๊บนะคะ” พอเดินไปที่รถ ATV ก็ยิ้ม “วันนี้จะต้องมีข่าวฉันกับพ่อเลี้ยงแน่นอน!!”
วศินยังคงให้สัมภาษณ์พิธีกรถึงความคิดริเริ่มที่จะเปิดไร่ชาของตนให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเมื่อ 10 ปีก่อน พลันทุกอย่างก็ชะงักเมื่อเสียงเรือนแก้ว
ร้องกรี๊ดขึ้น ทุกคนหันมอง เห็นเรือนแก้วกำลังขับ ATV อยู่ แต่ควบคุมรถที่กำลังลงเนินเขาไม่ได้
“ช่วยด้วยค่ะ รถเบรกไม่อยู่”
ขณะที่ทุกคนตกใจงงนั้น วศินกระโดดขึ้นรถ ATV อีกคันขับตามไปทันที โปรดิวเซอร์สั่งตากล้องให้ถ่ายภาพไว้เร็ว ตากล้องเก็บภาพอย่างมืออาชีพทันที เรือนแก้วเห็นก็ยิ่งร้อง
“ว้าย...พ่อเลี้ยง ช่วยเรือนแก้วด้วยค่ะ...”
ทุกคนกรูกันตามไป รถของเรือนแก้วกำลังจะพุ่งลงน้ำ เธอร้องเสียงหลง วศินที่เร่งเครื่องตามรถของเรือนแก้วมา ตะโกนให้ปิดเครื่อง เรือนแก้วทำเป็นจำไม่ได้ปิดไม่ถูกแต่ยิ่งร้องให้วศินช่วย
วศินขับรถไปเกือบชิดรถของเรือนแก้วแล้วพยายามเอื้อมมือไปปิดเครื่องจนสำเร็จ แต่รถกำลังไหลลงเนิน วศินตะโกนให้เบรก เธอบอกว่าเบรก
ไม่อยู่ ที่แท้เธอแกล้งไม่เหยียบเบรก วศินพยายามประคองรถทั้งสองคันเลี้ยวไปหยุดตรงต้นไม้ใหญ่ได้สำเร็จ ถามว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหมครับคุณเรือนแก้ว”
“เรือนแก้วกลัวแทบช็อกน่ะค่ะพ่อเลี้ยง” แล้วกอดแขนโผซบอกวศิน
ตากล้องเก็บภาพทั้งหมดเอาไว้อย่างละเอียด เรือนแก้วแอบมองแล้วยิ้มสมใจ
ooooooo
สรวิชญ์วิ่งหนีลงบันไดมา ม้าเหล็กกับลูกน้องไล่ตามมา ลูกน้องม้าเหล็กเห็นสรวิชญ์วิ่งอยู่ก็จะยิง
“อย่ายิง ไอ้โง่!! เจ้านายสั่งไว้ว่าไม่ให้มันเป็นอะไร”
พอลูกน้องชะงัก มองไปอีกทีสรวิชญ์หายไปแล้ว ม้าเหล็กสั่งให้แยกย้ายกันตามเร็ว! ลูกน้องส่วนหนึ่ง
วิ่งไปและม้าเหล็กวิ่งแยกไปอีกทาง
ลูกน้องม้าเหล็กวิ่งตามสรวิชญ์ลงมาแต่มันก็ไม่เห็นสรวิชญ์เพราะเขาเปิดประตูวิ่งออกไปแล้ว
พวกมันวิ่งตามหา แต่ไม่เจอ พอมันผ่านไป สรวิชญ์จึงค่อยๆโผล่จากหลังกองขยะ ถอนใจที่รอดตายได้หวุดหวิด!
พอหนีรอดมาได้ สรวิชญ์ก็โทร.หาวศินขอให้ช่วยพ่อด้วย วศินถามว่าเกิดอะไรขึ้น
“ไม่รู้ มีคนตามพ่ออยู่ พ่อคิดว่าเขาอยากให้พ่อตาย!!” วศินถามว่าใคร “พ่อต้องคุยกับลูก ลูกมาหาพ่อได้ไหม เราต้องคุยกัน” วศินบอกว่าตนจะรีบไปเดี๋ยวนี้ “เจอกันที่เรือนเล็กหลังบ้านนะลูก”
พอวางสายสรวิชญ์ก็รีบหนีออกจากตึกร้าง ส่วนวศินก็โทร.บอกอินทัชให้ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ตนเร็วที่สุด
สุดาวรรณได้รับโทรศัพท์จากม้าเหล็กทั้งตกใจและโมโหมากเมื่อรู้ว่าสรวิชญ์หนีไปได้ ด่าไม่ได้เรื่องเลย! ทันใดนั้นมองไปนอกหน้าต่างเห็นสรวิชญ์เดินย่อง
เข้าประตูรั้วไม่ได้เอารถมาเพราะไม่อยากให้สุดาวรรณรู้
แต่สุดาวรรณเห็นแล้ว พึมพำเครียด “กลับมาแล้วเหรอคะคุณ? ดี...จะได้พูดกันให้จบๆไป!!”
พอสรวิชญ์เข้าบ้านเจอถวิล ถวิลตกใจถามว่าทำไมกลับมาเงียบๆ เขาบอกว่าพอดีจอดรถไว้ข้างนอก
“มีอะไรรึเปล่าคะ”
“มี...เป็นเรื่องสำคัญที่ฉันจะต้องบอกวศินเขากำลังเดินทางมาที่นี่”
“ไอ้วศินกำลังจะมาหรือ” สุดาวรรณแอบฟังอยู่ตกใจ
สรวิชญ์บอกถวิลว่าตนจะไปรอวศินที่เรือนเล็ก แต่อย่าบอกให้ใครรู้เด็ดขาดว่าตนกลับมาบ้านแล้วโดยเฉพาะคุณสุ
ถวิลสงสัยแต่ไม่กล้าถามได้แต่รับคำ มองสรวิชญ์เดินไปที่เรือนหลังเล็กอย่างแปลกใจ ฝ่ายสุดาวรรณ
มองตามสรวิชญ์คาดว่า “คุณสรวิชญ์ต้องบอกมันเรื่องเปลี่ยนพินัยกรรมแน่!!!” จิกตาอย่างปล่อยไว้ไม่ได้ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
วศินร้อนใจคิดไปต่างๆนานาว่าเกิดอะไรขึ้นกับสรวิชญ์ ได้แต่ลุ้นให้พ่อรอตนก่อน ตนกำลังจะไป
ooooooo
สรวิชญ์ไปนั่งรออยู่ที่เรือนหลังเล็กคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาแล้วอดใจหายไม่ได้แต่พอเดาได้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดจากฝีมือใคร คิดแล้วก็เสียใจ ผิดหวัง หยิบอัลบั้มครอบครัวขึ้นมาดู คิดถึงคำเตือนของแม่ที่ว่า
“เมียแกน่ะมันร้าย หัดตามเมียให้ทันซะบ้างตาวิชญ์”
คิดแล้วถึงกับน้ำตาไหล พึมพำ...
“ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้ ผมรักคุณที่สุด ยกย่องคุณมากกว่าใครๆ”
“ผู้หญิงทุกคนก็อยากเป็นหนึ่งเดียวของผู้ชายที่ตัวเองรักทั้งนั้นแหละค่ะ” เสียงสุดาวรรณดังขึ้นแล้วเดินเข้ามา สรวิชญ์ถามว่าเธอมาทำไม ตนสั่งแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ให้ใครมายุ่ง ตนอยากอยู่คนเดียว
“แต่คุณต้องฟังฉันนะคะ ยกเลิกความคิดที่จะยกบริษัทกับมรดกให้วศินดูแลเถอะนะคะ”
“นี่ใช่ไหมคือเหตุผลที่คุณให้คนของคุณฆ่าทนายสมชาติแล้วคิดจะทำร้ายผม!!” สุดาวรรณตกใจไม่คิดว่าสรวิชญ์จะเดาว่าเป็นตน “แปลกใจเหรอที่ผมรู้...ผมอาจจะเคยโง่เพราะรักคุณนะ แต่วันนี้ผมยิ่งกว่าตาสว่าง”
สุดาวรรณชะงักงัน พอตั้งสติได้ก็ยอมรับ แต่โทษว่าเขาเป็นคนบังคับให้ตนทำแบบนั้น ถ้าเขาไม่คิดเปลี่ยนพินัยกรรม ตนก็ไม่ต้องทำรุนแรงขนาดนี้หรอก สรวิชญ์ถามว่าเพราะมรดกเธอถึงขั้นฆ่าคนได้ขนาดนี้เลยหรือ ถามอย่างเจ็บปวดว่า “จิตใจคุณทำด้วยอะไรสุดาวรรณ ทำไมถึงโลภไม่รู้จักพอได้ขนาดนี้?”
