สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
“ลิดาค่ะ!” อ้อโพล่งออกมา พอวัฒน์ชะงักหันมาก็บอกว่า “อ้อสงสัยจะเป็นลิดา”
วัฒน์ตกใจถามว่าเป็นไปได้หรือเพราะลิดาเป็นเพื่อนหนูดีนะ อ้อบอกว่าตนก็ยังไม่แน่ใจ แต่มีความเป็นไปได้ ตนเลยยังไม่กล้าบอก
เมื่อกลับถึงบ้านผ่านหน้าห้องของหนูดี วัฒน์ทำท่าจะเคาะประตูแต่ชะงัก เมื่อนึกถึงที่อ้อบอกว่าตนก็ยังไม่แน่ใจนัก พอวัฒน์ชวนไปถามลิดาดูอ้อจึงบอกว่าลิดาหายตัวไปและไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน แต่บอกวัฒน์ว่าเราอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้หนูดีจนกว่าจะแน่ใจดีไหม เพราะถ้าไม่จริงจะเป็นการทำให้เพื่อนผิดใจกัน แต่วัฒน์ยังคิดหนักว่า
“อืม...หนูดีคงไม่เสียใจหรอกที่พี่อ้นนอกใจ แต่คงเสียใจที่เพื่อนหักหลังมากกว่า” แล้วเดินผ่านไป
เป็นเวลาที่หนูดีทำงานอยู่ในห้อง มีไลน์เข้ามาจึงเปิดอ่าน เป็นไลน์จากอ้นเตือนว่า
“พรุ่งนี้ถึงกำหนดตอบคำถามพี่แล้วนะคะหนูดี” หนูดีอ่านแล้วถอนใจ...
ooooooo
เช้านี้สุดาวรรณเดินมาที่โต๊ะอาหารไม่เห็นสรวิชญ์ ถามถวิลจึงรู้ว่าเขาออกไปแต่เช้าแล้วและสั่งไว้ว่าให้คุณสุกับอ้นตามไปพบท่านที่บริษัทด้วย
เมื่อสุดาวรรณกับอ้นไปถึงหน้าห้องทำงานของสรวิชญ์เจอทนายสมชาติยืนอยู่ สุดาวรรณแปลกใจถามว่ามาทำอะไรที่นี่ สมชาติบอกว่าคุณสรวิชญ์ให้มาสแตนด์บายหน้าห้องมีอะไรจะได้เรียกใช้ สุดาวรรณถามว่าแล้วแม่เลขาไม่อยู่หรือ
“คุณสรวิชญ์ให้เลขาไปทำธุระที่อื่นครับ เชิญคุณสุกับคุณอ้นเถอะครับ ท่านรออยู่”
สองแม่ลูกเข้าไปหาสรวิชญ์ สุดาวรรณถามว่ามีเรื่องอะไรหรือ สรวิชญ์หยิบเอกสารหลักฐานการโกงบริษัททั้งหมดที่ได้จากลลิดาให้ดู ถามว่า “เอกสารพวกนี้คุณจะอธิบายว่าไง?”
สุดาวรรณไม่ตอบแต่ย้อนถามว่าเขาได้เอกสารพวกนี้มาจากไหน ปากแข็งว่าตนไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้ ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ยืนกรานว่าตนกับลูกไม่มีทางยักยอกเงินบริษัท อ้นก็ว่าต้องมีคนใส่ร้ายตนกับแม่แน่เลย
สุดาวรรณพยายามถามว่าได้เอกสารพวกนี้มาจากไหน สรวิชญ์บอกว่าตนคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องไม่ยอมรับผิด ตนเลยให้เขาอยู่ด้วย แล้วกดอินเตอร์คอมพ์สั่งสมชาติให้พาเข้ามา
อึดใจเดียวมีเสียงเคาะประตู พอสรวิชญ์บอก “เข้ามา” ทุกคนมองไปที่ประตูเป็นตาเดียว พอประตูเปิดสุดาวรรณกับอ้นตกใจสุดขีด อ้นอุทาน
“ลิดา!!!”
“สวัสดีค่ะคุณสุ พี่อ้น ตกใจมากไหมคะที่ลิดายังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ตายอย่างที่คิด”
อ้นถามว่าเธอมาทำไม ลลิดาบอกว่ามาช่วยยืนยันว่าเอกสารทั้งหมดเป็นของจริง สุดาวรรณถามขู่ๆว่าเธอกล้าหรือ!!
“ทำไมจะไม่กล้าล่ะคะ ในเมื่อคุณสุดาวรรณกับคุณอ้นเป็นคนสั่งให้ลิดาโกงเงินบริษัทแล้วโอนเข้าบัญชีส่วนตัวตัวเอง ทั้งหมดนี้คือความจริง”
สุดาวรรณถามสรวิชญ์ว่าเชื่อมันได้ยังไง
ตนกับลูกไม่เคยโกง มันนั่นแหละโกงแล้วใส่ร้ายพวกเรา อ้นอ้างว่าลลิดาแอบชอบและพยายามจับตนแต่พอไม่สำเร็จก็เลยใส่ร้ายกัน สองแม่ลูกช่วยกันแก้ตัวพัลวัน
“ถ้าอย่างงั้นพวกคุณจะคิดฆ่าคุณลิดาปิดปากทำไม” วศินถามโพล่ง ลลิดาบอกว่าโชคดีที่คนของพ่อเลี้ยงมาช่วยตนไว้ ไม่อย่างนั้นตนก็คงตายไปแล้วจริงๆ
พยานหลักฐานทั้งเอกสารและตัวบุคคลมัดแน่นหนาขนาดนี้ สุดาวรรณก็ยังปากแข็งว่าตนไม่ได้ทำตนไม่ผิด สรวิชญ์เตือนให้ยั้งคิดว่า พยานหลักฐานชัดขนาดนี้ยังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ อย่าให้เรื่องถึงตำรวจเลยดีกว่า บอกให้เลือกเอาว่า
“ผมจะให้โอกาส ถ้าคุณยอมรับผิด ผมจะจบเรื่องโกงเงินบริษัทแค่ในห้องนี้ แต่ถ้าไม่ ผมคงต้องให้เป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย!!!”
อ้นกลัว สุดาวรรณก็จนมุม จึงยอมรับว่าตนโกงบริษัท ขอโทษ บอกว่าตนผิดเอง ผิดคนเดียว อ้นแค่ทำตามคำสั่งตนเท่านั้น ยกโทษให้ลูกด้วยเถิด สรวิชญ์บอกว่าแต่เธอกับอ้นต้องคืนเงินทั้งหมดเข้าบัญชีให้บริษัท
สุดาวรรณรับปากว่าได้ สรวิชญ์จึงหันไปทางอ้น...
“ส่วนตาอ้น...พ่อจะปลดลูกออกจากทุกตำแหน่งในบริษัทนี้ แล้วห้ามมายุ่งเกี่ยวกับบริษัทอีก!”
ทั้งสุดาวรรณและอ้นตกใจ สุดาวรรณบอกว่า “ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ตาอ้นเป็นลูกเรานะคะ”
“ถ้าตาอ้นกับคุณไม่ใช่ลูกใช่เมียผม ผมคงส่งพวกคุณเข้าคุกไปแล้ว ผมตัดสินใจแล้ว ถึงจะเป็นลูกแต่เมื่อทำผิดผมก็ต้องลงโทษ ส่วนเรื่องของลลิดาก็คงต้องแล้วแต่เจ้าตัว ถ้าเขาจะเอาเรื่องคุณผมก็คงช่วยอะไรคุณกับลูกไม่ได้”
อ้นอ้อนวอนลลิดาอย่างหมดท่าว่าตนผิดไปแล้ว อภัยให้ด้วยอย่าเอาเรื่องตนกับแม่เลย ลลิดามอง สองแม่ลูกอย่างสาแก่ใจที่นาทีนี้คนเลวต้องมาขอร้องตน
วศินขอลลิดาว่าเลิกแล้วต่อกันเสีย ให้เรื่องจบลงเท่านี้เถอะ ลลิดายอมเพราะเห็นแก่ท่านประธานที่ให้อภัยตนและพ่อเลี้ยงที่ช่วยชีวิตตน บอกสองแม่ลูกว่า
“ลิดาไม่เอาเรื่องพวกคุณก็ได้ แต่พวกคุณต้องก้มลงกราบขอขมาลิดาก่อน”
สุดาวรรณโวยวายว่าจะมากไปแล้ว ลลิดาบอกว่า ไม่มากถ้าเทียบกับที่พวกเขาพยายามฆ่าตน ให้เลือกเอาว่า ถ้าไม่โอเค ก็ไปเจอกันที่ศาล สุดาวรรณกับอ้นจำต้องยอม ลุกขึ้นจะก้มกราบลลิดา
วศินขอตัวออกไปรอข้างนอก สรวิชญ์เบือนหน้าหนีอย่างไม่อยากมอง ลลิดาสะใจในขณะที่สุดาวรรณแค้นสุดๆ
