สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
“คุณ!!! ไม่จริง...คุณต้องไม่ตาย...เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง” วศินเขย่าร่างสรวิชญ์ร้องไห้ถามว่า “คุณเคยบอกว่าอยากให้ผมเรียกคุณว่าพ่อไม่ใช่เหรอ...พ่อ...ผมเรียกแล้วคุณตื่นขึ้นมาฟังผมก่อนสิ พ่อครับ...พ่อ!!”
วศินตะโกนสุดเสียง กอดร่างสรวิชญ์ร้องไห้อย่างหนัก ขณะนั้นเอง ข้างหลังเขา เท้าคู่หนึ่งย่องเข้ามาอย่างมุ่งร้าย วศินรู้สึกว่ามีคนมาข้างหลัง แต่ไม่ทันหันมองก็ถูกของแข็งฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง! วศินล้มหมดสติข้างร่างสรวิชญ์ทันที
เป็นฝีมือม้าเหล็กนั่นเอง ขณะมันยืนมองผลงานของตัวเองนั้น สุดาวรรณก็เดินออกมาดู ม้าเหล็กบอกว่ามันสลบแล้ว สุดาวรรณพูดอย่างสะใจว่า
“ช่วยไม่ได้ แกรนหาที่เอง”
สุดาวรรณหยิบปืนขึ้นมาเช็ดรอยนิ้วมือตัวเองแล้วเอาปืนใส่มือวศินที่นอนสลบอยู่ พูดอย่างย่ามใจว่า
“ป้ายความผิดไปให้มัน คราวนี้ฉันก็รอด”
แต่พอหันไปมองร่างสรวิชญ์ที่นอนตาย
จมกองเลือดอยู่ก็อดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้
เช้าแล้ว...มีเสียงพยายามไขกุญแจห้อง...
และวศินก็เริ่มรู้สึกตัวบ้างแล้ว...
อ้อเป็นคนไขกุญแจห้อง มีสุดาวรรณกับอ้นยืนเร่งอยู่ข้างๆ อึดใจเดียวพวงมณีก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาถามสุดาวรรณว่าเกิดอะไรขึ้น
“เมื่อคืนคุณสรวิชญ์ไม่กลับไปนอนที่ห้อง
ไม่รู้ไม่สบายหรือเปล่า โทร.หาก็ไม่รับสาย”
สุดาวรรณตอบพวงมณีแล้วเห็นอ้อยังไขกุญแจไม่ได้สักทีก็ทำเป็นร้อนใจทนไม่ได้ตะโกนเรียกสรวิชญ์ พวงมณีก็ช่วยเคาะประตูตะโกนเรียกอีกคน
ooooooo
วศินรู้สึกตัวแล้ว หันมองเห็นศพสรวิชญ์ที่นอนอยู่ข้างๆ แต่พอมองมือตัวเองก็ตกใจ แปลกใจ เมื่อเห็นมีปืนอยู่ในมือตัวเอง สงสัยว่ามันมาได้ยังไง?!
“แกร๊ก!!!” เสียงไขประตูดังขึ้นแล้วประตูก็เปิดออก ทุกคนที่อยู่หน้าห้องเห็นสรวิชญ์นอนตายอยู่และวศินกำลังโยนปืนในมือทิ้งด้วยความตกใจ
ทุกคนชะงัก อึ้งงัน
สุดาวรรณ พวงมณี และอ้อโผเข้าไปดูสรวิชญ์ สุดาวรรณเล่นใหญ่มาก ร้องเรียกสรวิชญ์แทบสติแตก พวงมณีพร่ำถามว่าใครทำคุณ...อ้อจับแขนสรวิชญ์แล้วเช็กชีพจร บอกสุดาวรรณที่ละล่ำละลักถามว่าคุณพ่อเป็นยังไงว่า
“คุณ...พ่อ...ตายแล้วค่ะ”
พวงมณีกรี๊ดสุดเสียง ส่วนสุดาวรรณร้องอย่างรับไม่ได้ว่าไม่จริง เป็นไปไม่ได้ คุณสรวิชญ์จะต้องไม่ตาย อ้อน้ำตาไหลพรากถามวศินว่า
“มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่วศิน พี่วศินทำอะไรคุณพ่อ?!”
วศินส่ายหน้าไม่ทันบอก อ้นก็ตะคอก “แกฆ่าคุณพ่อไอ้วศิน” ทุกคนมองขวับไปที่วศิน
“ผมไม่ได้ทำนะครับ ผมไม่ได้...”
“หลักฐานชัดขนาดนี้ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ” อ้นขัดขึ้น
สุดาวรรณก็ถามวศินว่าทำไมถึงทำแบบนี้
นี่พ่อนะ พ่อแท้ๆของเธอ พวงมณีก็ว่า
“แกฆ่าคุณสรวิชญ์ตาย เพราะแกแค้นคุณสรวิชญ์ที่ทิ้งแกกับแม่ใช่ไหม”
อ้นกล่าวหาว่า “ไอ้วศิน ใครๆก็รู้ว่าแกเกลียดพ่อตัวเอง”
พวงมณีเสียงสั่นว่า “แกกลับมาเพื่อแก้แค้นคุณสรวิชญ์จริงๆ!!”
วศินถูกมองด้วยสายตาผิดหวัง เกลียด และแค้น เขาได้แต่มองทุกคนและปฏิเสธด้วยสายตา
เวลาเดียวกัน อังกาบก็ทำแก้วแตก รู้สึกใจคอไม่ดี พอดีวินพัตราเข้ามา อังกาบถามว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่วศินไม่อยู่รู้หรือยัง วินพัตราบอกว่าตนมาหาอินทัช ก็พอดีอินทัชถือโทรศัพท์เข้ามาบอกอังกาบว่า
“นายแม่ครับ นายแม่” อินทัชหน้าตาตื่น อังกาบถามว่าว่าไงอินทัช “เกิดเรื่องกับพี่วศินครับ”
“เรื่องอะไร วศินเป็นอะไร?!”
ทั้งอังกาบและวินพัตราตกใจมาก
ooooooo
ที่บ้านศิริเสนีบรรยากาศวุ่นวาย ทั้งนักข่าวและชาวบ้านมามุงกันเต็มไปหมด ส่วนตำรวจก็กำลังกั้นเขตอย่างเร่งรีบห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป
ขณะหน่วยกู้ภัยนำร่างสรวิชญ์ที่ห่อด้วยผ้าขาวออกมานั้น หนูดีกับวัฒน์มาถึงพอดี วัฒน์บอกว่าคุณลุงสรวิชญ์ตายแล้วจริงๆ!! อึดใจเดียวตำรวจก็คุมตัววศินที่ถูกใส่กุญแจมือออกมา
“นายวศิน???”
หนูดีอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ วศินหันมองเห็นแววผิดหวังแว่บหนึ่งในดวงตาเธอ ทั้งสองมองหน้ากัน พลันนักข่าวก็กรูกันเข้าสัมภาษณ์วศิน รัวคำถาม
“พ่อเลี้ยงฆ่าพ่อตัวเองจริงไหมคะ?”
“เพราะเรื่องมรดกรึเปล่าครับ?”
“มีข่าวว่าคุณมีปัญหาขัดแย้งกับพ่อมาตลอด เพราะเหตุนี้รึเปล่าคะคุณถึงฆ่าคุณสรวิชญ์”
ทุกคนล้วนแต่ถามถึงสาเหตุการฆ่า วศินมองพวกนักข่าวด้วยสายตาว่างเปล่าไม่ตอบอะไร ตำรวจเข้ามากันตัววศินพาไปขึ้นรถ กระนั้นก็ยังมีนักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม
“คุณเกลียดพ่อตัวเองใช่ไหมคะ”
วศินชะงักกึก มองไปที่ร่างสรวิชญ์ในห่อผ้าขาวอย่างเจ็บปวด...
แม้แต่การสอบสวนของตำรวจก็มุ่งถามแต่ประเด็นเขาฆ่าพ่อตัวเองเพราะเกลียดพ่อที่ทิ้งเขากับแม่ให้มีชีวิตลำบากจนกระทั่งแม่ตาย...
วศินจมอยู่ในความทุกข์และเสียใจที่สูญเสียพ่อจนไม่มีแก่ใจจะตอบคำถามใดๆ...
ฝ่ายสุดาวรรณยังคงเล่นละครฉากใหญ่เพื่อเอาตัวรอด บอกตำรวจที่สอบสวนว่าตนตื่นขึ้นมาตอนเช้าไม่เจอคุณสรวิชญ์จึงไปจี้ถามถวิลแต่เช้าตรู่ว่า
“คุณสรวิชญ์ไม่กลับบ้าน เขาไปไหน ฉันโทร.ถามเลขาก็ไม่รู้” ถวิลบอกว่าตนไม่ทราบ “ฉันไม่เชื่อ คุณสรวิชญ์ไม่เคยเหลวไหลแบบนี้ เขาไปไหนต้องบอกใครสักคนในบ้านโดยเฉพาะแม่ถวิล”
