สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
“อาร์ต...แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แกต้องไปบำบัดไม่ใช่เหรอ” สุดาวรรณแปลกใจ
ถวิลบอกว่าตนเป็นคนโทร.ไปที่ศูนย์บำบัดเอง ขออนุญาตส่งรถไปรับมา พวงมณีขอบใจถวิลที่เป็นธุระให้ ตนมัวแต่ตกใจจนลืมไปหมด
“แม่!!! พ่อตายแล้วจริงๆเหรอ” อาร์ตถามเสียงเครือ พวงมณีได้แต่พยักหน้า อาร์ตร้องไห้พูดอย่างรับไม่ได้ว่าไม่จริง...แม่โกหก พวงมณีบอกอาร์ตอย่าร้องไห้ คุณพ่อไปสบายแล้ว อาร์ตยังพูดน้ำตาไหลพรากว่า
“อาร์ตเพิ่งจะเข้าใจกันกับพ่อ ทำไมพ่อไม่อยู่กับอาร์ตก่อน...ทำไม???”
พวงมณีน้ำตาไหลสงสารอาร์ต ดึงอาร์ตเข้าไปกอด ถวิลถามว่าคุณวศินไม่ใช่คนร้ายใช่ไหม เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม
“นั่นสิแม่...พี่วศินจะฆ่าพ่อไปทำไม”
“ก็เพราะมันโกรธเกลียดคุณสรวิชญ์น่ะสิ!! ใครๆก็รู้ว่ามันคิดว่าคุณสรวิชญ์เป็นต้นเหตุทำให้แม่มันหัวใจวายตาย” เสียงสุดาวรรณโพล่งขึ้น
“แล้วทำไมพี่วศินต้องมาฆ่าคุณพ่อตอนนี้ เรื่องมันตั้งนานมาแล้ว”
“ฉันจะไปรู้เหรอ...ฉันไม่ใช่มันนี่ ถามได้” สุดาวรรณเสียงขุ่นตัดบทอย่างไม่พอใจที่อาร์ตมีข้อสงสัยมาก พวงมณีรีบเข้าไปบอกอาร์ตว่าทุกคนเห็นกับตาว่าวศินอยู่กับคุณพ่อสองคน อาร์ตบอกว่าตนไม่อยากเชื่อเลย
พวงมณีบอกอาร์ตว่าคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอกลูก พูดกับอาร์ตแต่ตามองสุดาวรรณเพราะตัวเองก็สงสัยสุดาวรรณอยู่เหมือนกัน แล้วพูดกลบเกลื่อนว่า
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะลูก ยังไงซะ คนที่ทำผิดต้องได้รับโทษอยู่แล้ว”
“ใช่ค่ะ ไม่มีใครหนีกรรมของตัวเองไปได้หรอก” ถวิลพูดเป็นนัยทำให้สุดาวรรณยิ่งร้อนตัวหงุดหงิด ตัดบทให้ทุกคนแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้ไปเตรียมจัดงานที่วัด ย้ำว่า
“ทำหน้าที่ของตัวเองซะ เรื่องอื่นให้ตำรวจจัดการไป” พูดแล้วเดินฉุนเฉียวออกไป
อ้อที่นิ่งเงียบตลอดมามองตามแม่ไปอย่างหวั่นใจกลัวว่าสิ่งที่ตัวเองสงสัยจะเป็นเรื่องจริง แล้วเอ่ยขอตัวกับทุกคนเดินซึมไป
“มานี่อาร์ต” พวงมณีลากอาร์ตไปในที่ลับตา สั่งเสียงเข้ม “อาร์ต ต่อไปอย่าพูดเรื่องการตายของคุณพ่อต่อหน้าป้าสุอีกนะลูก” อาร์ตถามว่าทำไมล่ะ? “เอ่อ...เอาเถอะน่า อย่าพูด อย่าทำให้ป้าสุโกรธหรือสงสัยว่าเรากำลังสงสัยอะไรอยู่”
“ทำไมล่ะแม่...ป้าสุจะโกรธทำไม...หรือว่า... แม่สงสัยอะไรป้าสุ”
“ไม่มีอะไรหรอกลูก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า”
พวงมณีตัดบทแล้วเดินไป อาร์ตมองตามแม่แปลกใจ...
ooooooo
อ้นไปส่งหนูดีกับวัฒน์ที่บ้าน วัฒน์บอกว่า
ความจริงพี่อ้นไม่ต้องมาส่งถึงบ้านก็ได้ เรากลับกันเองได้
“พี่แค่ทำหน้าที่ดูแลว่าที่เจ้าสาวของพี่ไม่ให้ไปเถลไถลที่ไหน ไม่ลำบากอะไรหรอกวัฒน์” พูดแล้วอ้นมองหน้าหนูดีเหมือนจงใจกำราบ หนูดีไม่ตอบโต้แต่สีหน้าไม่พอใจ
“แต่วัฒน์ว่านะ พี่อ้นน่าจะเอาเวลาไปเตรียมจัดการเรื่องงานศพคุณลุงสรวิชญ์มากกว่า”
“สุดท้ายพ่อพี่ก็ต้องมาตายด้วยมือของลูกชายที่พ่อเป็นห่วง คอยตามหามาเป็นสิบๆปี ตอนที่พ่อตาย พ่อคงเจ็บปวดมาก ไอ้วศิน เห็นหน้ามันแล้วพี่จะฆ่ามันให้ตาย!!!”
หนูดีกับวัฒน์มองหน้าอ้นแล้วรู้สึกว่าเขาเสียใจจริง หนูดีจึงเอ่ยปลอบใจว่าคุณลุงท่านไปสบายแล้ว เรื่องอื่นให้เป็นหน้าที่ของตำรวจดีกว่า
ทันใดนั้นภัสสรเรียกหนูดีจากในบ้าน พอออกมา เห็นอ้นก็ถามว่าตนเพิ่งได้ข่าวว่าคุณสรวิชญ์เสียแล้วจริงๆหรือ เกิดอะไรขึ้น? แล้วก็ตกใจสุดขีด เมื่ออ้นโพล่งแค้นว่า “ไอ้วศินครับ มันฆ่าคุณพ่อ!!”
ooooooo
อังกาบให้อินทัชไปทำเรื่องประกันตัววศิน อินทัชกลับมาบอกว่าตำรวจไม่ให้ประกันตัวเพราะข่าวนี้เป็นที่สนใจของคนทั่วไปและวศินเป็นคนมีเงิน มีอิทธิพล เกรงจะหนีออกนอกประเทศ
วศินอยู่ในห้องขังโรงพัก เขาคิดเหตุการณ์ก่อนที่จะมาพบศพสรวิชญ์ สรวิชญ์บอกทางโทรศัพท์ว่ามีคนอยากให้พ่อตาย และขอให้เขารีบมาเพราะเรามีเรื่องต้องคุยกัน แต่เมื่อเขามาถึงก็พบว่าพ่อเป็นศพ ไปแล้ว
วศินบอกตัวเองว่า “ต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อพ่อ” เขาวิ่งไปเขย่าลูกกรงห้องขังร้องโวยวายให้ปล่อยตน
ตำรวจได้ยินเสียงโวยวายมาสั่งให้เงียบ ถามว่ามีอะไร? วศินตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่นว่า
“ผมพร้อมให้ปากคำแล้ว!!!”
เมื่อตำรวจนำตัวไปห้องสอบสวน วศินบอกว่า
ตนไม่ได้ฆ่าคุณพ่อ เห็นตำรวจนิ่งอย่างไม่เชื่อก็บอกให้ เช็กเวลาตายของคุณพ่อกับเวลาเดินทางจากเชียงรายของตนดูว่ามันอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน ยืนยันว่าตนมีหลักฐานทุกอย่าง ให้เช็กดูได้ว่าตนซื้อตั๋วเครื่องบินได้ไฟลท์บินหัวค่ำ ตำรวจถามว่าแล้วเขามากรุงเทพฯทำไม?
“พ่อโทร.เรียกให้ผมมา...ท่านบอกว่าท่านถูกคนปองร้ายและมีเรื่องสำคัญต้องบอกผมให้รู้”
วศินเล่าว่าตนมาถึงก็ดึกมากแล้ว ตอนนั้น
ฝนตกหนัก และก่อนมาถึงพ่อยังส่งข้อความมาว่าจะเปิดประตูหลังไว้ให้ เขาเอาโทรศัพท์ให้ตำรวจดู ปรากฏข้อความ “จะเปิดประตูหลังบ้านไว้ให้ เข้ามาทางนั้น อย่าให้ใครเห็น” เวลาที่ส่งคือ 21.10 น. วศินบอกว่าเป็นเวลาที่ตนลงจากเครื่องพอดี
ตำรวจสองคนที่ร่วมอยู่ในห้องสอบสวน
มองหน้ากัน คนหนึ่งบอกว่า
