สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
สุดาวรรณอ้างว่าเพราะถวิลเป็นคนสนิทของคุณแม่มาก่อนเขาเลยเกรงใจที่สุดในบ้าน ถวิลเถียงไม่ออกเพราะเป็นความจริง สุดาวรรณได้ทียิ่งคาดคั้น เมื่อถวิลยังปิดปากเงียบก็ขู่ว่า
“ได้!!! ถ้าแม่ถวิลไม่บอก แล้วเกิดคุณสรวิชญ์เป็นอะไรไป ฉันจะโทษว่าเป็นความผิดของแม่ถวิล!!”
อ้อได้ยินเสียงดังของแม่จึงเดินมาถามว่ามีอะไรหรือ? สุดาวรรณบอกว่าคุณพ่อหายไปทั้งคืนแม่มาถามถวิลก็ไม่ยอมบอก อ้อถามว่า “ป้าถวิลรู้เรื่องไหมคะ” ถวิลจึงจำใจบอกอ้อว่า
“คุณสรวิชญ์ไปเรือนหลังเล็กตั้งแต่เมื่อวาน เธอสั่งห้ามบอกใครแล้วก็อย่าให้ใครไปยุ่งวุ่นวายที่นั่น เพราะมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับคุณวศิน”
อ้อจึงรู้ว่าวศินมาที่นี่ ฝ่ายสุดาวรรณได้ทีโวยวายใหญ่โตเพื่อให้เข้าแผนของตนว่า ทำแบบนี้ได้ยังไง ทำไมปล่อยให้วศินอยู่กับคุณสรวิชญ์ลำพังสองคนทั้งที่รู้อยู่ว่าเขาแค้นคุณสรวิชญ์อยู่ อ้อติงว่าคุณแม่คิดมากไปแล้ว ถวิลยืนยันว่าคุณวศินไม่มีทางทำอะไรคุณสรวิชญ์หรอก
“ใครจะไปรู้ แม่ถวิลเอากุญแจเรือนเล็กมา แล้วอ้อไปปลุกพี่อ้นกับพวงมณีไปที่นั่นด้วยกัน”
อ้อขอแม่อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่โตเลย สุดาวรรณเสียงแข็งใส่ว่า
“ทำตามที่แม่สั่ง เร็ว!!”
เมื่ออ้อกับถวิลแยกย้ายกันไปตามคำสั่งแล้ว สุดาวรรณยิ้มที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนของตน
ooooooo
สุดาวรรณเล่าเหตุการณ์เช้านี้ให้ตำรวจฟังแล้วบอกว่า หลังจากนั้นพวกตนไปที่เรือนหลังเล็กแล้วก็เจอสรวิชญ์ตายแล้ว...เล่าแล้วร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร
“แล้วคุณวศินมีเหตุจูงใจอะไรถึงฆ่าพ่อตัวเอง คุณพอรู้ไหมว่าสองคนนั่นมีปัญหาอะไรกัน” ตำรวจถามสุดาวรรณนิ่ง ยังไม่ตอบ...
แต่อ้นที่อยู่อีกห้องหนึ่งให้การกับตำรวจว่า “ไอ้วศินมันเกลียดคุณพ่อครับ”
“วศินเคยเข้าใจผิดว่าคุณสรวิชญ์เป็นสาเหตุทำให้แม่เขาตายค่ะ แต่ฉันมั่นใจว่าคนฆ่าคุณสรวิชญ์คือวศินแน่” สุดาวรรณนิ่งไปอึดใจแล้วย้ำมั่นใจมาก
ด้านพวงมณีเชื่อว่าวศินกลับมาเพื่อแก้แค้นสรวิชญ์ แต่ตอนนี้พวกเขาปรับความเข้าใจกันแล้วตนเป็นพยานได้ แล้วเอารูปที่สรวิชญ์กับวศินกอดกันหลายรูปให้ตำรวจดู ให้ปากคำว่า
“ฉันยอมรับค่ะว่าตอนแรกที่ฉันเห็นวศินอยู่กับศพคุณสรวิชญ์ฉันก็ตกใจแล้วก็โกรธมากด้วย แต่พอตั้งสติและมาคิดๆดู ฉันว่าวศินไม่ใช่คนร้ายที่ฆ่าคุณสรวิชญ์หรอกค่ะ รูปพวกนี้คงยืนยันได้นะคะว่าที่ฉันพูดเป็นความจริง”
อ้ออยู่อีกห้องหนึ่ง ยืนยันว่า “ฉันไม่รู้ค่ะ แต่ฉันไม่คิดว่าพี่วศินจะทำร้ายคุณพ่อได้จริงๆค่ะ”
วศินยังคงเงียบไม่พูดอะไร จนตำรวจบอกว่าถ้าเขาไม่ให้ความร่วมมืออะไรเลย มันจะเป็นผลเสียกับตัวเขาเอง แต่วศินก็ยังคงเงียบ จนตำรวจถอนใจ...
ขณะที่หนูดีกับวัฒน์ยืนรอวศินอยู่อย่างเป็นห่วงนั้น อังกาบ อินทัชกับวินพัตราก็เดินเร็วรี่มาหา อังกาบถามหนูดีว่าวศินเป็นยังไงบ้าง หนูดีบอกว่ากำลังให้ปากคำกับตำรวจอยู่ครู่หนึ่ง สุดาวรรณ พวงมณี อ้นกับอ้อเดินออกจากห้อง ทุกคนหันมองกลุ่มอังกาบ สุดาวรรณปรี่เข้ามาทันที พูดเหน็บอังกาบว่า
“เลี้ยงวศินมาดีจริงๆนะคะน้องภา อยากรู้ว่าน้องภาสอนวศินมายังไงถึงได้ฆ่าพ่อตัวเองแบบนี้ได้!!”
“ฉันไม่เชื่อว่าวศินจะฆ่าพี่สรวิชญ์ แต่ถ้าเป็นเธอก็ไม่แน่!!”
สุดาวรรณไม่พอใจขู่ว่าอยู่ข้างนอกคอยช่วยวิ่งเต้นให้วศินดีกว่า พูดจาแบบนี้ฟ้องหมิ่นประมาทได้นะ
“เอาสิ...ความจริงฉันน่าจะจัดการเธอมาตั้งนานแล้ว ไม่น่าเห็นแก่พี่สรวิชญ์เลย ไม่งั้นเธอคงไม่ทำร้ายครอบครัวฉันขนาดนี้!!”
สุดาวรรณท้าว่าถ้ามั่นใจว่าเอาชนะตนได้ก็เอาเลย อ้อเตือนแม่ว่าอย่ามีเรื่องกันเลยแค่นี้ก็เป็นข่าวใหญ่แล้ว วินพัตราก็ชวนอังกาบไปดูพ่อเลี้ยงกันดีกว่า
แต่ไม่ทันแยกย้ายกัน ประตูห้องเปิดออกตำรวจพาวศินที่ถูกใส่กุญแจมือออกมา อังกาบ อินทัชกับวินพัตรารีบเดินไปหาวศิน หนูดีจะตามไปก็ถูกอ้นกระชากแขนไว้ หนูดีมองหน้าอ้นไม่พอใจได้แต่ยืนมองห่างๆ
อังกาบรีบเข้าไปหาวศินถามว่าไม่จริงใช่ไหมลูก วศินยังคงนิ่ง
“แม่ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าลูกจะทำแบบนั้น ลูกไม่ได้ฆ่าพ่อเขาใช่ไหม แม่ไม่เชื่อ”
ตำรวจเข้ามาบอกว่าคุณวศินไม่ยอมพูดอะไรเลย เราต้องควบคุมตัวเอาไว้ก่อนแล้วพาวศินไปเข้าห้องขังที่มีคนถูกขังอยู่แล้วสองคน วศินเข้าไปทรุดนั่งอย่างหมดแรง
สุดาวรรณบอกตำรวจว่าถ้าไม่มีอะไรแล้ว ตนกับลูกๆขอกลับไปเตรียมจัดการเรื่องงานศพก่อน แล้วชวนอ้นกับอ้อ “ไปกันเถอะลูก ไปทำเพื่อคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้าย”
อ้นดึงหนูดีไปด้วย หนูดีจำใจเดินตามไปทั้งที่ใจเป็นห่วงวศิน
อังกาบทำท่าจะทรุด วินพัตราประคองไปนั่ง อังกาบบอกว่าตนไม่เป็นไรแล้วบอกอินทัชให้ไปจัดการเรื่องประกันตัววศินด้วย อินทัชฝากนายแม่ไว้กับวินพัตราแล้วแยกไป อังกาบนั่งพึมพำเศร้า...
“โธ่...นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พี่สรวิชญ์ตายได้ยังไง วศินเหรอจะฆ่าพ่อตัวเองได้?”
ooooooo
อาร์ตในชุดดำนั่งมองรูปสรวิชญ์ยังตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หาย ถวิลก็นั่งเครียดอยู่ใกล้ๆ
ครู่หนึ่งมีเสียงรถเข้ามา ทั้งสองรีบลุกไปที่ประตู เห็นสุดาวรรณ พวงมณีกับอ้อลงจากรถ
