สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
สุดาวรรณโทษว่าแล้วทำไมเขาไม่รู้จักพอเรื่องผู้หญิง ถ้าเขาไม่มีเมียสองเมียสามตนก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ สรวิชญ์สีหน้าอ่อนลงอย่างยอมรับ สุดาวรรณรุกต่อว่า
“ถ้าไม่มีนังวาดกับลูกของมัน ฉันก็ไม่ต้องพานังพวงมณีเข้ามาเป็นเมียน้อยคุณอีกคนหรอก ถ้าคุณมีแค่ฉันคนเดียว ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้”
“แล้วยัยภาล่ะ ถ้าคุณบอกว่าวาดมาแย่งทุกอย่างไปจากคุณ ยัยภาเป็นน้องผม เขามีสิทธิ์ในโรงแรม ในมรดกของตระกูลนี้เท่าๆกับผมเหมือนกันไม่ใช่หรือ ทำไมคุณถึงต้องกำจัดยัยภาด้วย”
สุดาวรรณเถียงไม่ออก สรวิชญ์ชี้ว่า “ทั้งหมดมันคือข้ออ้างในความโลภไม่รู้จักพอของคุณนั่นแหละ ทั้งยัยภา ทั้งวาด แล้วก็วศิน คุณทำร้ายพวกเขาเพราะความโลภไม่ใช่เพราะคุณรักผม”
สุดาวรรณยังคงโทษว่าทุกอย่างเป็นแบบนี้เพราะเขากับคุณแม่เขานั่นแหละที่ผิด สรวิชญ์โต้ว่าเธอก็ดีแต่โทษคนอื่นไม่เคยเห็นความผิดของตัวเอง ถ้าเธอไม่โลภคิดจะกำจัดยัยภาก่อน คุณแม่จะทำแบบนั้นทำไม
สุดาวรรณเถียงไม่ออกตัดบทว่าไม่ต้องพูดแล้วตนแต่งงานกับเขาก็เพราะเขาบอกว่าจะให้ตนได้ทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำอย่างที่พูด
“ผมทำตามที่พูดไม่ได้ หรือคุณไม่รู้จักพอกันแน่สุดาวรรณ”
“ฉันแค่ปกป้องตัวเอง ถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้นแล้ววันหนึ่งคุณทิ้งฉันล่ะ ฉันจะทำยังไง?”
“เอาเถอะ เรื่องที่ผ่านมาแล้วผมจะไม่เอาเรื่อง แต่คุณไปมอบตัวซะคุณสุ อย่างน้อยโทษหนักจะ
ได้เบา” สุดาวรรณตกใจถามว่าเขาจะให้ตนเข้าคุกหรือ “ก็คุณสั่งฆ่าทนายสมชาติ” สุดาวรรณตกใจแทบเสียสติบอกว่าตนไม่ยอมติดคุกแน่ สรวิชญ์
ถามว่า “เมื่อไหร่คุณจะคิดได้สักทีคุณสุ”
เมื่อถูกจับได้ไล่ทัน สุดาวรรณก็ยื่นเอกสารให้สรวิชญ์ พูดขู่
“เซ็นมอบอำนาจในบริษัทแล้วยกมรดก
ของคุณให้ฉันกับลูกซะ ฉันไม่อยากทำรุนแรงกับคุณมากกว่านี้” สรวิชญ์ถามว่าขู่ตนหรือ “ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันมาถึงจุดที่ฉันทำอะไรได้ทุกอย่างแล้ว”
สรวิชญ์เสียงแข็งว่าตนไม่เซ็น ถามว่าถ้าตนยอมยกทุกอย่างให้เธอแล้วคนอื่นๆล่ะ ยัยภา พวงมณี ตาอาร์ตหรือวศิน เธอจะให้ความเป็นธรรมกับทุกครอบครัวได้ไหม เมื่อตนไม่อยู่แล้ว
สุดาวรรณตะแบงว่าพวกนั้นไม่มีสิทธิ์ได้อะไรด้วยซ้ำ ทุกอย่างควรเป็นของตนกับลูก ตนเป็นเมียที่ถูกต้องไม่ใช่ลูกเมียน้อยอย่างไอ้วศินนั่น!
สรวิชญ์ยังพยายามหว่านล้อมเตือนสติว่า ทรัพย์สินเงินทองมันจะไม่มีค่าเลยถ้าชีวิตเธอ
ไม่เหลือใคร แม้กระทั่งครอบครัว เธอโต้ว่าตนเดินมา ไกลเกินไปแล้ว หยิบปืนเก็บเสียงออกมาจากกระเป๋า สรวิชญ์ตกใจถามว่า
“คุณจะยิงผมเหรอ!”
“คุณบังคับให้ฉันทำแบบนี้เอง...เซ็น!!”
สรวิชญ์ไม่ยอมเซ็นเพราะตนเซ็นแล้วเธอก็ต้องฆ่าตนอยู่ดี ท้าให้ยิงเลย สุดาวรรณขยับปืนสั่งให้เซ็น!!
“ผมไม่เซ็น ผมไม่มีวันทำอะไรให้คุณอีกแล้วรู้เอาไว้ซะคุณสุ ความผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผมคือรักคุณ ถ้าย้อนเวลาได้ผมจะไม่แต่งงานกับคุณ”
สุดาวรรณทั้งโกรธและเสียใจจนขาดสติ ยิงใส่สรวิชญ์กระสุนทะลุหน้าอกแต่ไม่มีเสียง สรวิชญ์สะดุ้งเฮือกล้มลงเลือดทะลัก สุดาวรรณจึงได้สติวิ่งไปดู ร้องเรียกเสียงหลงบอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจแต่เขาทำให้ตนโกรธ
สรวิชญ์ที่หายใจรวยริน พยายามพูดเตือนสติสุดาวรรณว่าหยุดเถอะ อย่าทำผิดอีกเลย แต่เธอยังยืนกรานว่าตัวเองไม่ผิด โทษว่าเขาบังคับให้ตนทำแบบนี้ ตนไม่ได้ตั้งใจ
“ทุกอย่างเป็นเพราะผมเอง ผมผิดเอง ผมคือต้นเหตุของเรื่องนี้” สรวิชญ์น้ำตาไหลขอว่า “แต่คุณต้องหยุดนะคุณสุ อย่าทำผิดไปมากกว่านี้เลย” สุดาวรรณขอให้ยกโทษให้ตนด้วย “ผมไม่โกรธคุณนานหรอกเพราะยังไงผมก็ยังรักคุณอยู่ดี” พูดจบก็สิ้นใจคอพับ
สุดาวรรณชะงักร้องไห้โฮ พร่ำเรียกและขอโทษสรวิชญ์อย่างรู้สึกผิด พอเริ่มตั้งสติได้ก็โทร.หาม้าเหล็กพูดทั้งที่ยังสะอื้น
“คะ...คุณสรวิชญ์ตายแล้ว ฉะ...ฉันยิงเขา ฉันไม่ได้ตั้งใจ แกมาหาฉันที่เรือนเล็กหลังบ้านหน่อย อย่าให้ใครเห็นนะ” วางสายจากม้าเหล็ก สุดาวรรณนั่งมองร่างสรวิชญ์ที่นอนจมกองเลือดที่พื้น...
ooooooo
ม้าเหล็กมาอย่างเร็ว เข้าทางประตูรั้วหลังบ้านแล้วหลบไปที่เรือนหลังเล็กโดยไม่รู้ว่าที่นั่น
มีกล้องวงจรปิดติดอยู่และเก็บภาพมันไว้ได้
ทุกอิริยาบถ!
ม้าเหล็กแอบเข้ามาในเรือนเล็กเห็นสุดาวรรณนั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่กับศพของสรวิชญ์ พอเห็นม้าเหล็ก สุดาวรรณก็รีบบอกว่าตนฆ่าคุณสรวิชญ์ ตนไม่ได้ตั้งใจแต่เขาบังคับให้ตนทำแบบนี้ จะทำยังไงดี??
ม้าเหล็กบอกว่าไม่เป็นไร คุณสุตั้งสติก่อนแล้วเรามาคิดหาทางรอดกัน พอสุดาวรรณคลายเครียดลง ม้าเหล็กถามว่า “คุณสุบอกว่าไอ้พ่อเลี้ยงนั่นมันจะมาหาคุณสรวิชญ์ที่นี่ใช่ไหมครับ”
“ใช่!!! ฉันเช็กแล้ว มันน่าจะมาถึงที่นี่ตอนค่ำๆ”
พูดถึงวศินแล้วสุดาวรรณฉุกคิดขึ้นมาได้ เห็นทางรอดของตนทันที
จู่ๆพายุฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างแรง วศินนั่งแท็กซี่มาถึงก็ลงจากรถวิ่งตรงไปที่เรือนหลังเล็กทันที
เรือนหลังเล็กปิดประตูหน้าต่างและมืดมิด วศินตัวเปียกโชกเข้าบ้านไปเปิดไฟแล้วมองหา
สรวิชญ์พลางร้องเรียก แต่ทั้งบ้านเงียบสนิท อึดใจเดียวก็ได้ยินเสียงประตูปิดปัง! เขาคิดว่าคงเป็นลมพัดประตูปิด จึงเดินไปที่ห้องทำงาน
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน วศินตกใจสุดขีดเมื่อเห็นสรวิชญ์นอนจมกองเลือดอยู่ เขาพุ่งเข้าไปจับตัว จับชีพจรแล้วช็อก
