สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
ขณะพวงมณียังงงๆก็ถูกทองเติมกระชากกระเป๋าไป พวงมณีวิ่งไปหาอาร์ตบอกให้รีบหนีไป แต่พอทองเติมเปิดกระเป๋าเห็นมีแต่เศษกระดาษ ตวาดลั่น
“เฮ้ย!! หลอกกูเหรอ?!”
“อาร์ตหนีเร็ว!!” พวงมณีฉุดมืออาร์ตจะหนี แต่ต้องผงะเมื่อถูกลูกน้องทองเติมโผล่มาขวาง
เมื่อเอาตัวกลับไปทองเติมตบพวงมณีหน้าหันถามว่าเงินอยู่ไหน พวงมณีบอกว่าตนไม่มีเงิน อาร์ตถามว่าพ่อไม่ให้เงินแม่มาช่วยตนหรือ พวงมณีบอกว่าพ่อเขายังไม่รู้เรื่องเพราะแม่ติดต่อไม่ได้ แต่เมียหลวงมันใจดำ มันไม่ยอมช่วย
อาร์ตใจตกวูบ ถามว่าแล้วแม่มาทำไม พวงมณีบอกว่า
“ก็แม่เป็นห่วงลูกนี่”
“โธ่โว้ย!! อีโง่!!! ทำไมมึงไม่หาเงินมาช่วยก่อน”
“ก็มึงขู่จะทำร้ายลูกกู กูจะรอได้ยังไง” แล้วหันไปหาอาร์ต “อาร์ตเจ็บตรงไหน มันทำอะไรลูก”
อาร์ตส่ายหน้า บอกว่า “แต่เพื่อนอาร์ต...”
พวงมณีหันดู เห็นเพื่อนอาร์ตนอนสลบอยู่ด่ามันว่าไอ้เลว ทำร้ายเด็กแบบนี้ได้ไง
ทองเติมย่างสามขุมหน้าหื่นเข้าหาพวงมณี สำรอกว่า “ไม่ทำเด็ก ทำแม่มันแทนเอาไหมล่ะ” แล้วเข้ากอดทันที พวงมณีทั้งดิ้นทั้งด่า อาร์ตตะโกน
“ปล่อยแม่กูนะโว้ย...แม่!!!”
ขณะทองเติมกำลังหน้ามืดปล้ำพวงมณีอยู่นั่นเอง ลูกน้องที่บ่อนวิ่งเข้ามารายงานว่า
“นายครับ แย่แล้ว สายของเราบอกว่าตำรวจกำลังจะมาทลายบ่อนเรา”
“หา!! จู่ๆตำรวจจะรู้ได้ยังไงวะ...” ลูกน้องถามว่าเอาไงดี “พวกมึงแบ่งคนไปช่วยที่บ่อนพาลูกค้าหนี เก็บอุปกรณ์ทุกอย่างอย่าให้มีหลักฐานเอาผิดได้ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง ไปเร็ว!”
พอลูกน้องวิ่งไป ทองเติมตวาดถาม “ฝีมือมึงใช่ไหมอีคุณนาย!!” พวงมณีบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง ทองเติมหัวเสียคำราม “แล้วฝีมือใครวะ!!!”
ooooooo
พวกวศินซุ่มอยู่หน้าโกดังเห็นลูกน้องทองเติมบางส่วนวิ่งไปทางบ่อน อินทัชคาดว่าพวกมันคงรู้เรื่องตำรวจกำลังไปที่บ่อนแล้ว
“จากการคำนวณคร่าวๆ ตอนนี้คงเหลือแต่นายทองเติมกับลูกน้องแค่คนสองคน เราน่าจะสู้ไหว”
วศินคะเน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เขาจึงบอกสรวิชญ์
“คุณกับน้องอ้อรออยู่ที่นี่จนกว่าจะปลอดภัยนะครับ”
สรวิชญ์จะไปด้วย วศินบอกว่ามันอันตรายเกินไป อย่าทำให้พวกตนต้องห่วงหน้าพะวงหลังเลย วัฒน์เห็นด้วยและอาสาไปช่วยอีกแรง วศินพยักหน้าบอกให้ไปกันเลย สรวิชญ์กับอ้อมองตามอย่างเป็นห่วง
พอเข้าไปแอบดูเห็นพวงมณีกับอาร์ตถูกมัดอยู่ วัฒน์เห็นพวกมันมีไม่กี่คนเสนอว่าเราสามคนสู้ได้สบาย บุกเลยไหม วศินบอกว่าเราบุกเข้าไปแบบนี้สองคนนั้นจะเป็นอันตราย วางแผนว่าตนจะล่อพวกมันออกมาแล้วอินทัชกับวัฒน์เข้าไปช่วยพวงมณีกับอาร์ต
วางแผนแล้ววศินเดินออกไปที่ด้านหน้าประตูที่ลูกน้องทองเติมสองคนเฝ้าอยู่ มันตกใจร้อง
“เฮ้ย!!! มาได้ไงวะ”
วศินก็พุ่งเข้าเล่นงานมันทันที
ทองเติมได้ยินเสียงต่อสู้กันข้างนอกถามว่าเสียงอะไร ลูกน้องคนหนึ่งชะโงกไปดูบอกว่า
“ไอ้พ่อเลี้ยงครับนาย”
ทองเติมฉุนขาดที่ถูกลูบคม สั่งลูกน้องคนหนึ่งให้เฝ้าสามตัวนี้ไว้ อีกคนให้ตามตนออกไป
พอทองเติมกับลูกน้องอีกคนออกไป อินทัชกับวัฒน์ได้จังหวะย่องเข้าไปเพื่อช่วยพวงมณีกับอาร์ตทันที อินทัชให้วัฒน์ไปช่วยอาร์ตกับพวงมณี ตัวเองเข้าไปจัดการกับลูกน้องทองเติมที่เหลืออยู่คนเดียว
ทองเติมออกไปเห็นลูกน้องสองคนถูกวศินเล่นงานจนลงไปกองแทบเท้าก็ยิ่งแค้น
“ไอ้ชัชชน!!!! มึงมาที่นี่ได้ไง”
“ปล่อยตัวน้องชายผมเดี๋ยวนี้!!” วศินสั่งกร้าว
ทองเติมพยายามถามถ่วงเวลาแล้วฉุกคิดได้ว่าที่ตำรวจมาที่นี่ก็ฝีมือวศินก็ยิ่งแค้น แต่วศินไม่ยอมให้เสียเวลา สั่งให้ปล่อยตัวอาร์ตก่อนที่ตนจะหมดความอดทน
ทองเติมได้ยินเสียงลูกน้องที่เฝ้าอาร์ตกับพวงมณีร้องลั่นเมื่อเห็นอินทัชกับวัฒน์ “เฮ้ย!! เข้ามาได้ยังไง” ทองเติมจึงรู้ว่าเสียรู้วศินอีกแล้วจะวิ่งกลับเข้าไปแต่ถูกวศินขวางและตะลุมบอนกัน ส่วนอินทัชก็สู้กับลูกน้องที่อยู่ในโกดังที่พยายามจะขวางวัฒน์ไม่ให้ช่วยอาร์ตกับพวงมณี
ทองเติมพลาดท่าถูกวศินเล่นงานล้มลง ลูกน้องบอกให้นายหนีไป ทองเติมสู้ไม่ไหวจึงหนีไป และวศินก็จัดการลูกน้องอีกคนของทองเติมจนสลบแทบเท้าแล้ววิ่งเข้าไปในโกดัง เห็นอินทัชจัดการลูกน้องทองเติมได้พอดี พออินทัชบอกว่าวัฒน์พาอาร์ตกับพวงมณีหนีไปแล้ว ทั้งสองก็วิ่งตามออกไป
ooooooo
อ้อกับสรวิชญ์รออยู่อย่างร้อนใจ พอเห็นวัฒน์ประคองเพื่อนอาร์ตและอาร์ตกับพวงมณีวิ่งตามมาก็ดีใจ สรวิชญ์วิ่งออกไปกอดอาร์ตพร่ำถาม
“ไม่เป็นไรใช่ไหมลูกอาร์ต”
อาร์ตซึ้งใจที่พ่อมาช่วย กอดสรวิชญ์น้ำตาคลอ อ้อก็เข้าไปหาพวงมณี พวงมณีขอบคุณที่อ้อเป็นห่วง
วศินวิ่งกลับมาเห็นสรวิชญ์กับอาร์ตกอดกันอยู่ก็หันมองอินทัช ยิ้มดีใจหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ทุกคนมองภาพตรงหน้าอย่างซึ้งใจ
ฝ่ายทองเติมกับลูกน้องหนีไปจนเห็นว่าปลอดภัยแล้ว ก็ต้องตกใจเมื่อเจอลูกน้องอีกคนที่หนีมาจากอีกทาง ทองเติมถามว่าพวกมันตามมาหรือเปล่า
“ไม่ครับ...ผมว่ามันคงแค่มาช่วยน้องมันเท่านั้นแหละครับ”
ทองเติมโล่งอก พอดีมีสายเข้ามือถือ พอฟังปลายสายเขาแค้นหัวฟัดหัวเหวี่ยงเมื่อปลายสายรายงานว่าที่บ่อนเก็บของไม่ทัน คนของเราถูกจับไปด้วย ทองเติมสั่งให้ไปจัดการให้เรียบร้อยอย่าให้ตำรวจสาวมาถึงตนได้ วางสายแล้วคำราม...
“มึง!! ไอ้ชัชชน เพราะมึงคนเดียว!!!”
ooooooo
จากเรื่องร้ายๆที่ผ่านความเป็นความตายมาอย่างเฉียดฉิว ทำให้ทุกคนได้คิดและทบทวนตัวเองอย่างจริงจัง
