สุภาพบุรุษชาวดิน
ตอนที่ 14
สรวิชญ์บอกว่าตนดีใจที่เธอไม่โกรธคุณแม่ที่ยกหุ้นบริษัทให้วศินกับวาด สุดาวรรณยิ่งทำเป็น
ใจกว้างว่า นั่นเป็นสิทธิ์ของท่านตนไม่เคยอยากได้ ทรัพย์สินของท่านอยู่แล้ว ทรัพย์สินนอกกายตนไม่สนใจ มรดกพ่อแม่ตนที่ทิ้งไว้ให้ก็ใช้ไม่หมดอยู่แล้ว
“โถ...คนดีของผม...”
“อีกอย่างนะคะ ฉันคิดว่าวาดก็สมควรได้รับมันแล้วล่ะค่ะ เพราะวาดสู้อุตส่าห์ลงทุนปรนนิบัติคุณแม่ขนาดนั้น ถ้าไม่ได้อะไรบ้างวาดก็คงเสียใจแน่ คุณแม่ท่านคงจะต้องเกรงใจวาดบ้างน่ะค่ะ”
“คุณพูดเหมือนกับว่าวาดเป็นคนทำให้คุณแม่ทำพินัยกรรมแบบนั้น” สรวิชญ์เริ่มรู้สึกแปลกๆ
“โธ่...ฉันก็แค่วิเคราะห์ไปอย่างนั้นเองแหละค่ะ คุณอย่าคิดมากไปเลยนะคะ ยังไงคุณแม่ท่านก็ตายไปแล้ว ถือซะว่าเราตอบแทนที่วาดดูแลท่านตอนที่มีชีวิตอยู่ก็แล้วกันค่ะ”
แม้สุดาวรรณจะพูดให้ดูดี แต่สรวิชญ์ก็ยังหน้าเครียด สุดาวรรณเลยบอกให้กลับไปนอนเสียเพราะดึกแล้ว แต่พอลุกขึ้นก็มารยาเซล้มใส่กล่องยาของอมราหล่นทำให้ยาในกล่องหล่นเกลื่อน
สรวิชญ์ตกใจถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เธอบอกว่าเวียนหัวนิดหน่อยสงสัยไม่ได้นอนติดกันหลายคืนตอนงานศพคุณแม่ สรวิชญ์เร่งให้ไปนอนพักเสียเดี๋ยวเรียกเด็กมาเก็บ
สุดาวรรณบอกว่าดึกแล้วเกรงใจเด็กตนเก็บเองก็ได้ สรวิชญ์จึงช่วยเก็บ พอเห็นเขาเอื้อมไปเก็บขวดยากล่อมประสาท สุดาวรรณก็ทำเป็นสะดุดตาว่าขวดนี้ไม่เคยเห็นขอดูหน่อย พอเอาไปดูก็ทำเป็นตกใจ
“นี่มันยากล่อมประสาทอย่างแรงนี่คะ คุณแม่ต้องใช้ยาแบบนี้ด้วยเหรอ?!”
“ไหนผมขอดูยาหน่อยซิ” สรวิชญ์เอายาไปดูเห็นเป็นยากล่อมประสาทอย่างแรง สุดาวรรณยังเสี้ยมต่อให้ดูน่าสงสัยยิ่งขึ้นว่า แปลกจริง...วาดให้คุณแม่กินยาแบบนี้ด้วยเหรอ
สรวิชญ์ไม่พูดอะไรแต่สีหน้าไม่พอใจ สุดาวรรณแอบยิ้มที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้
สรวิชญ์ทำท่าจะไปที่เรือนหลังเล็กที่วาดอยู่ สุดาวรรณรีบตามไปบอกให้ใจเย็นๆก่อน
“ผมต้องคุยกับวาดให้รู้เรื่องว่าวาดเป็นคนเอายากล่อมประสาทนี่ให้คุณแม่กินจริงไหม”
พวงมณีที่แอบดูอยู่เห็นสรวิชญ์ถือขวดยาที่สุดาวรรณเอามาจึงรู้ว่านั่นคือยากล่อมประสาท
สุดาวรรณหว่านล้อมว่ารอพรุ่งนี้ค่อยคุยกันเถอะ บางทีอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้ สรวิชญ์จึงยอมถือขวดยาเข้าห้องไป สุดาวรรณเดินตามไปอย่างสะใจ
พวงมณีที่แอบดูอยู่สงสัยว่า “นังวาดมันเอายากล่อมประสาทนั่นให้คุณแม่กินได้ยังไง ในเมื่อคุณพี่สุเพิ่งเอาไอ้ขวดยานั่นมาเมื่อกี๊??... ฮึ!! คุณพี่สุกำลังจะกำจัดนังวาดน่ะสิ...ก็ดีเหมือนกัน” พวงมณียิ้มร้าย
พวงมณีเล่าเหตุการณ์ที่ตนเก็บงำไว้เป็นความลับ แล้วก็ขอโทษสรวิชญ์ที่ตนรู้ความจริงแต่ก็ยังปล่อยให้วาดถูกใส่ร้าย ยอมรับว่า “ทั้งหมดมันเป็นเพราะความอิจฉาริษยาของมณีเอง”
“ฉันต่างหากล่ะที่ผิด ความโกรธมันบังตาทำให้ฉันไม่มองความเป็นจริง ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าคนอย่างวาดไม่มีทางทำร้ายคุณแม่ได้ แต่ฉันก็ยังเชื่อคุณสุ กว่าฉันจะรู้สึกตัวว่าตัวเองพลาด วาดก็พาลูกออกจากบ้านไปแล้ว...พ่อขอโทษนะลูก” สรวิชญ์หันไปขอโทษวศิน พวงมณีก็ขอโทษวศินอีกครั้ง
“ตอนเด็กๆผมอาจจะเคยโกรธและไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พอโตขึ้นหลายๆอย่างมันทำให้ผมรู้ว่าทุกคนมีเหตุผลของตัวเอง และเราไม่ควรตัดสินคนอื่นถ้ายังไม่รับรู้ถึงเหตุผลของคนนั้นดีพอ...ผมเข้าใจแล้วครับ”
สรวิชญ์ถามว่าหมายความว่าลูกยกโทษให้พวกเราแล้วหรือ วศินพยักหน้า พวงมณีรีบขอบใจ
“ผมเองก็ต้องขอโทษที่เคยเข้าใจคุณผิดและทำไม่ดีกับคุณด้วยนะครับ” วศินยกมือไหว้สรวิชญ์
“เมื่อไหร่ลูกจะเรียกพ่อว่าพ่อเสียทีล่ะวศิน หรือว่าพ่อไม่คู่ควรจะเป็นพ่อของลูกแล้ว”
“ไม่ใช่นะครับ แต่ว่า...ผม...เอ่อ...” วศินไม่รู้จะอธิบายยังไงเพราะเรียกอย่างนี้จนเคยชินไปแล้ว
สรวิชญ์พยักหน้าอย่างเข้าใจบอกว่า ยังไม่พร้อมตอนนี้ก็ไม่เป็นไร พ่อเข้าใจ แต่วศินก็พูดความ
รู้สึกจากใจจนสรวิชญ์ดีใจจนดึงเข้าไปกอดขอบใจไม่ขาดปากว่า
“แต่ถึงยังไงในความคิดของผม...คุณก็คือพ่อของผมนะครับ”
พวงมณีหยิบมือถือขึ้นถ่ายรูป สรวิชญ์กับวศินได้ยินเสียงถ่ายรูปก็หันมอง พวงมณีขอโทษบอกว่ามันประทับใจจนอยากบันทึกภาพไว้ วศินบอกว่างั้นถ่ายไว้หลายๆภาพก็ได้ แล้วสรวิชญ์กับวศินก็ถ่ายรูปร่วมกันยิ้มแย้มอย่างมีความสุขเมื่อเข้าใจกัน
ooooooo
เมื่อช่วยอาร์ตกับเพื่อนและพวงมณีออกมาและทุกคนเข้าใจกันดีแล้ว วัฒน์เดินออกมาจะกลับ อ้อวิ่งตามมาถามว่าจะรีบไปไหนและขอบคุณที่วันนี้มาช่วยอาร์ต
วัฒน์ว่าไม่เป็นไร ความจริงเราสองครอบครัวก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน ตนเห็นอาร์ตมาตั้งแต่เล็กๆก็อดช่วยไม่ได้ อ้อมองทึ่งบอกว่าตนไม่เคยเห็นพี่วัฒน์แบบนี้มาก่อน ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก
วัฒน์แกล้งพูดว่าอ้อชมจนตนอดคิดไม่ได้ว่าสมัยก่อนตนคงแย่น่าดู อ้อบอกว่าไม่ถึงขนาดนั้นแต่ตนชอบตอนนี้มากกว่า พูดแล้วต่างมองหน้ากันเขิน อ้อรีบแก้ว่าตนหมายถึงรู้สึกขอบคุณน่ะ
“ถ้าอ้อซึ้งใจจริงๆก็บอกพี่มาสิว่าผู้หญิงที่เป็นกิ๊กพี่อ้นคือใคร” เห็นอ้อชะงักก็บอกว่าถ้าไม่สบายใจไม่ต้องบอกก็ได้ตนเข้าใจเพราะอ้อเป็นน้องสาวอ้น เห็นอ้อลังเลลำบากใจก็เลยจะกลับ
