สวยซ่อนคม

“เมื่อคืนคุณหนูมารักษาเจ้าสัวแล้วก็กลับไปแล้วนะ...ทำไมยังไม่ถึงบ้านอีก...นายคนใหญ่แน่ใจรึ”

“แน่ใจสิ...ฉันกลุ้มใจมากด้วย” สุ้ยไถ่สีหน้าร้อนอกร้อนใจมาก พลันก็ต้องแก้เก้อเมื่อเห็นสายตาสงสัยของพ่อบ้านเก่าแก่ “เอ่อ...ก็ในฐานะที่ฉันเป็นผู้ปกครองแต่ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน เขาไม่ได้บอกอะไรใครเลยสักคน”

เก้าไม่ได้ติดใจเรื่องความห่วงใยของสุ้ยไถ่แต่สีหน้าเป็นกังวลเรื่องซุนหลิงไม่ต่างกัน “คุณหนูพูดก่อนไปว่าอยากแวะไปดูอาการคุณนายใหญ่เพราะตอนนั้นไม่มีใครอยู่บ้าน...เป็นไปได้ไหมว่าคุณหนูไปดูคุณนายใหญ่”

“ดูยังไง...ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับบ้าน เขาหายไปไหน”

“จะเอายังไงกันดีล่ะ”

“เมื่อเช้าฉันแวะมาหาอ้ายผิง แกล้งบอกเขาว่าจะมารับไปข้างนอก เขาขอเปลี่ยนเป็นตอนเย็นเพราะต้องไปบริษัท อ้ายผิงก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ ถ้าเขารู้เรื่องซุนหลิงเขาคงบอกฉันแล้วล่ะ”

สุ้ยไถ่มั่นใจแต่เก้าที่สังเกตท่าทางของอ้ายผิงมาพักใหญ่ไม่คิดเช่นนั้น พึมพำเสียงเครียด

“มันก็ไม่แน่!”

คำพูดของเก้าทำให้สุ้ยไถ่ฉุกใจคิด ตัดสินใจพิสูจน์ด้วยตัวเองทั้งเรื่องอ้ายผิงและเรื่องตามหาซุนหลิงในบ้านอันซิน พ่อบ้านเก่าแก่ช่วยเหลือเต็มที่แต่ต้องไหว้วานให้ป้อเจ๊ช่วยอีกแรง หลอกล่อหวาให้ออกจากบ้าน

ป้อเจ๊ตอบรับคำขอจากสุ้ยไถ่ด้วยความยินดี แม่บ้านเก่าแก่รู้กำหนดการของหวา รอเวลาจนสาวใช้ออกจากห้องเซียะเนี้ยใช้ให้ไปซื้อของนอกบ้าน 

หวาตาโตเมื่อเห็นเงินหลายร้อยในมือป้อเจ๊

“อะไรนะ! ให้ตังค์ฉันไปซื้อของกิน...แพ้ท้องหรือเจ๊”

“อีบ้า...อั๊วอยากกินเฉยๆโว้ย เอาอิ่วก้วยกะลอจี๊ จุ่ยก้วย ซื้อมาให้ครบนะ...และนี่ค่ารถ”

“ฉันไม่เอาค่ารถ...ขอเปลี่ยนเป็นซื้อเจี๋ยวไล้ได้ไหม...อยากกินมานาน”

“ลื้ออยากกินอะไรก็ซื้อมา...รีบไปรีบกลับล่ะ จานวางไว้นั่นล่ะเดี๋ยวล้างให้”

“ทำไมวันนี้เจ๊ใจดีจัง...งั้นฉันรีบไปล่ะก่อนคุณหนูใหญ่จะมา...ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนละนะ”

“เอ้อ...เอามาให้อั๊วให้ครบล่ะ”

เวลาเดียวกันที่หน้าห้องเจ้าสัวฟัง ระหว่างรอป้อเจ๊หลอกล่อหวาออกจากบ้าน สุ้ยไถ่ก็มอบยาเลียนแบบของเจ้าสัวฟังซึ่งให้นัทธีหมอหนุ่มเพื่อนรักทำให้แก่เก้า

“ฉันให้เพื่อนที่เป็นหมอทำมาให้ หน้าตาเหมือนยาของอ้ายผิงทุกอย่างเอาไว้แทนยาของอ้ายผิงเมื่อต้องให้เจ้าสัวกินต่อหน้าอ้ายผิง...ไม่มีอันตรายฉันรับรอง ส่วนยารักษาก็ใช้ตามที่ซินแสจ่ายมาต่อไป”

“อ้อๆ...อั๊วเข้าใจล่ะ”