สวยซ่อนคม
ตอนที่ 9
“หลานประมาทเกินไปหรือเปล่า คิดหรือว่าทุกอย่างจะง่ายดายอย่างนั้น”
“มันคงไม่มีอะไรที่ยากไปกว่านี้อีกแล้วล่ะครับ ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้อย่างไร เหลาไท่ก็ทราบในบริษัทมีแต่คนน่าสงสัยแต่เราก็จับมือใครดมไม่ได้ผมถึงต้องใช้วิธีนี้กับกำลังตำรวจ อีกอย่าง...ผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วนอกจากเหลาไท่กับสุ้ยไถ่ก็คงไม่มีใครมาห่วงผม”
คำพูดตัดพ้อด้วยความน้อยใจของหลานชายทำให้เหลาไท่นิ่วหน้า คิดว่าเขายังฝังใจกับอ้ายผิง ส่งไห้ส่ายหน้ายิ้มๆก่อนบอกย่าให้คลายใจ “ย่าครับ...ผมอาจมีคนรักได้เป็นร้อยแต่ผมมีพี่ชายแค่คนเดียว”
เหลาไท่จำต้องปล่อยส่งไห้ไปทำภารกิจเพราะไม่อยากดูถูกความตั้งใจของเขา ส่งไห้ซึ้งใจแต่ไม่วายกำชับไม่ให้ย่าบอกสุ้ยไถ่พี่ชายฝาแฝดเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเป็นกังวล
“แน่นอน...ย่าจะไม่บอก”
ส่งไห้ยิ้มให้ย่าก่อนเอ่ยทิ้งท้าย “ผมรักย่านะครับ”
“รีบกลับมานะ...ย่าจะรอ”
ง้วนมองสองย่าหลานร่ำลากันด้วยความสลดใจแต่จำต้องทำตามสั่งคือดูแลอารักขาเหลาไท่ให้ดีที่สุด ส่งไห้โล่งใจมาก มั่นใจว่าภารกิจต้องผ่านพ้นด้วยดีเพราะเขาไม่ได้ไปลำพังแต่จะส่งข่าวให้ตำรวจตามไปด้วย!
ooooooo
ภารกิจของส่งไห้ทำท่าจะไปได้สวยตราบใดที่ลีจับเขาไม่ได้ เช่นเดียวกับภารกิจตีสนิทของสุ้ยไถ่ที่พาตัวใกล้ชิดกับอ้ายผิงมากกว่าทุกวันจนหญิงสาวเริ่มเคลิ้ม ย่ามใจว่าเขาคงหลงเสน่ห์ของเธอจริงๆ
เจียอิงในคราบอ้ายผิงเชื่อหมดใจว่าสุ้ยไถ่มีใจกับตนแล้วจึงพาเขามาบ้านอันซิน โดยไม่รู้เลยว่าทั้งหมดเป็นแค่ละครฉากใหญ่ที่เขาจงใจทำเพื่อตบตาเธอ เจียอิงเฝ้าปรนนิบัติพัดวีสุ้ยไถ่ที่แกล้งเมาไม่ห่าง ก่อนจะนึกได้คว้ากุญแจห้องซูเจ็งไปปล่อยตัวซุนหลิง
ซุนหลิงตาโตเมื่อรู้ว่าอ้ายผิงจะปล่อยเธอกลับบ้านกลางดึก “หา! พี่จะปล่อยหนูแล้วเหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ ลุกขึ้นเร็วเข้า รีบไปให้พ้น!”
จบคำก็ดึงตัวเด็กสาวให้ลุก กำชับเสียงเข้ม
“แล้วห้ามบอกใครเรื่องนี้เด็ดขาดแม้แต่แม่กับน้องแกก็บอกไม่ได้”
“ค่ะๆ...หนูจะไม่บอกใครเลย”
“ดี...ไม่งั้นฉันไม่เอาแกไว้แน่”
ซุนหลิงตาลีตาเหลือกออกจากห้องซูเจ็ง พลันสายตาก็เหลือบเห็นสุ้ยไถ่นอนแผ่ในห้องนอนอ้ายผิง เจียอิงในคราบอ้ายผิงสะใจมากโอ่ใหญ่ว่านายคนใหญ่ตระกูลปึงจะค้างกับเธอที่นี่คืนนี้!
สุ้ยไถ่ไม่ทันเห็นหน้าซุนหลิงมัวยุ่งคลุกวงในกับอ้ายผิงเพื่อขโมยลายนิ้วมือ ไม่รู้เลยว่าเด็กสาวในอุปการะเตลิดไปหน้าบ้าน ร้องไห้อย่างไม่แคร์สายตาใครกระทั่งเก้าผ่านมาเห็น
“เมื่อกี้ฉันเห็นนายคนใหญ่นอนอยู่ในห้องพี่อ้ายผิง...ฮือๆ”
เก้านิ่วหน้าเพราะรู้นิสัยสุ้ยไถ่ “ถ้าแบบนี้มันก็แปลกนะ”
ซุนหลิงกำลังเสียใจไม่ทันตั้งสติคิดถึงคำพูดของสุ้ยไถ่เมื่อบ่าย โพล่งลั่น
“ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ ทำไมล่ะอาเก้า... พอกันที...ฉันจะไม่เชื่อเขาอีกต่อไปแล้ว!”
ooooooo
