สวยซ่อนคม
ตอนที่ 9
สุ้ยไถ่คิดหนัก เป็นห่วงเด็กสาวมาก เช่นเดียวกับเก้าและป้อเจ๊ที่ไม่อาจดูดายให้ซุนหลิงอดตาย พลันทั้งหมดก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นเซียะเนี้ยออกจากห้องพร้อมคำสั่งไม่ให้ทุกคนไปไหน!
ooooooo
เซียะเนี้ยจำได้รางๆว่ามีคนช่วยเธอจากอาการไข้สูงเมื่อคืน และคนคนนั้นก็คงหนีไม่พ้นซุนหลิงที่ถูกอ้ายผิงลูกสาวคนโตจับขังไว้ แม้จะชังน้ำหน้าลูกเลี้ยงสาวแค่ไหนก็อยากตอบแทนบุญคุณยื่นกุญแจห้องซูเจ็งให้สุ้ยไถ่
ซุนหลิงยืนตาแดงก่ำรออยู่แล้ว สุ้ยไถ่โล่งใจหวิดดึงตัวมากอดหากไม่ได้สติเสียก่อนว่าไม่ควร
“หิวไหมเรา”
“นิดหน่อยค่ะ”
“จำไว้...ทีหลังอย่าดื้ออย่างนี้อีก เธอทำให้ทุกคนหัวปั่นไปตามๆกัน”
ซุนหลิงถูกพาตัวไปหาเซียะเนี้ยที่ห้องหลังจากนั้น เด็กสาวก้มกราบด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม
“ขอบคุณค่ะคุณแม่ใหญ่”
“ฉันไล่แกไปแล้ว...กลับมาทำไม”
เซียะเนี้ยไม่ได้ชักเท้าหนีเหมือนเคยแต่เฉไฉถามเรื่องที่ลูกเลี้ยงสาวดึงดันเข้าบ้านนี้อีก
ซุนหลิงหน้าเสีย จำใจสารภาพ “หนูคิดถึงบ้าน คิดถึงอาปา คิดถึงคุณแม่ใหญ่ หนูขอโทษที่ขึ้นมาข้างบน หนูไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแต่ทราบว่าคุณแม่ใหญ่ไม่สบาย...”
พูดไม่ทันจบเซียะเนี้ยก็โพล่งแทรก
“แกทำให้ฉันหายไข้เมื่อคืนนี้”
ซุนหลิงตะลึงมากไม่คิดว่าแม่เลี้ยงจะรู้ตัว
เซียะเนี้ยถอนใจยาว
“อ้ายผิงไม่ชอบแก...ขังแกไว้”
“พี่อ้ายผิงแค่ทำโทษหนูที่ไม่เชื่อฟัง พรุ่งนี้เขาก็จะปล่อยหนูแล้วค่ะ”
สุ้ยไถ่อ่อนใจกับความซื่อของซุนหลิงโต้แทน
“แต่ซุนหลิงยังไม่ได้กินอะไรเลยครับเซียะเนี้ยและเขาก็จะไม่ยอมออกไปไหน”
ซุนหลิงรีบแก้ต่างให้ตัวเอง “หนูไม่อยากให้
เรื่องไปกันใหญ่ ไม่อยากให้ทุกคนเดือดร้อนเพราะพี่อ้ายผิงต้องโมโหแน่ๆ หนูขอกลับไปอยู่ในห้องจนกว่าพี่อ้ายผิงจะปล่อยแล้วหนูจะไม่ขึ้นมาอีก”
“ทำไมอ้ายผิงถึงขังแกไว้ที่ห้องอาเน้ย แล้วอาเน้ยไปไหน ฉันไม่เห็นเขามาหลายวันแล้ว”
คำถามของเซียะเนี้ยทำให้ทุกคนเงียบกริบ มองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนที่สุ้ยไถ่จะตอบแทนทุกคน
“น้องซูเจ็งไปเรียนต่างประเทศแล้วครับ...
ไปเรียนภาษา ตอนนั้นเซียะเนี้ยไม่สบายมาก เขาเลยไม่ได้มาบอก”
เซียะเนี้ยพยักหน้ารับรู้ สั่งการแม่บ้านเก่าแก่
“ป้อเจ๊...ไปหาอะไรให้ซุนหลิงกินแล้วขังเขาไว้อย่างเดิม...ในเมื่อเขาต้องการแบบนั้น”
ป้อเจ๊รีบทำตามสั่ง เซียะเนี้ยหมดความสนใจเรื่องซุนหลิงแค่นั้น หันหาสุ้ยไถ่แทน
