สวยซ่อนคม

“ฉันจะโกหกแกให้มันได้อะไรเล่า ฉันเองตั้งแต่ห่างออกมาก็มองเห็นอะไรต่ออะไรชัดขึ้น เวลานี้พูดกับอ้ายผิงฉันเหมือนพูดกับใครไม่รู้ไม่ใช่น้องที่น่ารักคนเดิมแต่เก่งกว่าเดิมร้อยเท่า มีอำนาจเหนือทุกคนแม้แต่อาม้าก็ฟังเขา...แกอาจไม่เชื่อนะส่งไห้แต่มันเป็นเรื่องจริง...แล้วแกไม่เห็นว่าเขาเปลี่ยนแปลงบ้างหรือ”

คำถามของเสียนทำให้ส่งไห้พูดไม่ออก เสหลบตาจนเสียนจับสังเกตได้ ดักคออย่างรู้ทัน

“แกไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ ฉันรู้ว่าแกเสียใจมากเหมือนฉันตอนนี้ไง”

ส่งไห้อ้าปากจะถามแต่เสียนก็โพล่งออกมาเสียก่อน “ฉันไม่ได้ข่าวลูกเมียฉัน โทร.ไปไม่เคยติด มันเป็นไปไม่ได้ เม่ยหลานไม่มีทางเป็นแบบนี้ ฉันโทร.หาอ้ายผิงก็ไม่รับ ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“เขาคงจะยุ่ง”

เสียนส่ายหน้าไม่เชื่อ “มันคงแกล้งน่ะสิ...เดี๋ยวนี้มันแผนสูงแกไม่ทันมันหรอก มันหลอกคนอื่นได้แต่ไม่ใช่ฉัน...ฉันมันเซียนพนันมีเหลี่ยมมีคูเหมือนกัน”

“ให้เครดิตน้องแกบ้างฟังเสียน”

“ฉันดูตาแกก็รู้ว่ายังรักเขาอยู่ แกคงไม่เชื่อที่ฉันพูดนักหรอก”

คำพูดแทงใจดำของเสียนทำให้ส่งไห้เถียงไม่ออก เจ็บหนึบในอก กระนั้นก็กระหายอยากรู้เรื่องอ้ายผิง

“เขาติดต่อแกบ้างหรือเปล่า...”

ooooooo

สุ้ยไถ่วางสายจากอ้ายผิงได้ก็กลับไปให้ความสนใจเรื่องซุนหลิง ฟานไปตามที่ห้องเด็กสาวตามสั่งแต่ไม่พบแม้แต่เงา สุ้ยไถ่หงุดหงิดมากคิดว่าเด็กสาวขัดคำสั่งออกไปไหนไม่บอก แต่ลางสังหรณ์บางอย่างก็กระซิบบอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลเลยสั่งคนเตรียมรถไปบ้านเช่าของหง

ส่งไห้ลืมเรื่องซุนหลิงในฐานะคุณหนูคนใหม่ตระกูลปึงไปแล้ว วุ่นวายซักไซ้เรื่องอ้ายผิงจากเสียน

เสียนได้ยินชื่อน้องสาวคนโตก็ชักสีหน้า ยอมเล่าให้ฟังแบบเสียไม่ได้ “มันคุยกับไอ้ผู้จัดการทรงพลไม่ก็ไอ้หัวหน้าคนประจำเรือที่ชื่อลีมากกว่าฉันเสียอีก ฉันไม่รู้ว่ามันรู้เรื่องการบริหารทางนี้ได้ยังไง”

ส่งไห้นิ่วหน้าก่อนตัดสินใจถามเรื่องสำคัญ

“เสียน...แล้วน้อง...เอ่อ...อ้ายผิงเขาไม่เล่าเรื่องที่บ้านแกให้ฟังเลยหรือ”

เสียนส่ายหน้าเซ็งๆ “เปล่า...มันคงเห็นว่าฉันรู้ทุกอย่างแล้วละมัง อาปาก็เหมือนเดิม ม้าก็ออดๆแอดๆ ไฉไปทำงาน เน้ยไปเรียน ตัวมันก็แต่งตัวสวยไปเที่ยวกับสุ้ยไถ่”

“แสดงว่าแกไม่รู้เรื่องเลย”

“เรื่องอะไรที่ฉันไม่รู้ไหนบอกมาซิ”

“เรื่องซูเจ็งกับฟังไฉ อ้ายผิงไม่ได้เล่าให้ฟังหรอกหรือ”

ชื่อของน้องชายคนรองกับน้องสาวคนเล็กทำให้เสียนหน้าเจื่อน ย้อนถามเสียงเบา

“พวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง”

“แกต้องทำใจไว้หน่อยนะเสียน...”