สวยซ่อนคม

เก้าเข้าใจแผนการทุกอย่าง ยิ่งกว่าเต็มใจทำให้เพราะห่วงความปลอดภัยของเจ้าสัวฟัง ป้อเจ๊เดินมาพอดี สุ้ยไถ่เลยตามเธอไปดูห้องหับต่างๆบนชั้นสองเพราะชั้นหนึ่งเขาสำรวจด้วยตัวเองหมดแล้วแต่ไม่พบซุนหลิง

ooooooo

ส่งไห้ตัดสินใจเด็ดขาดจะปลอมตัวเป็นคนงานขึ้นเรือขนของเถื่อนด้วย เหลาไท่กับง้วนเป็นห่วงไม่อยากให้ไปตามลำพังแต่นายน้อยตระกูลปึงอยากพิสูจน์ตัวเองจึงยืนยันตามความต้องการเดิม

หมิงเต๋อรับหน้าที่ติดสินบนไต้ก๋งเรือขอพาคนงานติดเรือไปด้วย โดยอ้างว่าเป็นเพื่อนสนิทที่อยากช่วยเหลือ ไต้ก๋งเห็นแก่เงินก้อนโตเลยยอมรับปากแต่ไม่วายกำชับให้หมิงเต๋อพาเพื่อนมาขึ้นเรือให้ตรงเวลา

ทุกอย่างทำท่าจะไปได้สวย ส่งไห้รับรู้ผลการติดสินบนจากหมิงเต๋อด้วยความยินดี แต่เพื่อการพรางตัวที่แนบเนียนเลยลงทุนไปสักชั่วคราวและไว้หนวดเคราให้ดูเฟิ้มขึ้น กระทั่งเหลาไท่หรือหมิงเต๋อยังจำแทบไม่ได้...

สุ้ยไถ่ไม่ได้คิดถึงย่ากับน้องชายฝาแฝดเลย สำรวจชั้นสองบ้านอันซินจนทั่วโดยมีป้อเจ๊เป็นคนนำทางแต่ไม่พบซุนหลิง กระทั่งมีเสียงดังขลุกขลักจากห้องนอนของซูเจ็งที่ถูกอ้ายผิงสั่งล็อกเมื่อหลายวันก่อน

ป้อเจ๊ตัวสั่นเพราะได้ยินหวาพร่ำเพ้อเรื่องผีซูเจ็งมาเยอะ กวาดตามองรอบชั้นเครียดๆ พึมพำถึงผีซูเจ็ง

“คุณหนูขา...ป้อเจ๊กับนายคนใหญ่เองค่ะ”

สุ้ยไถ่ไม่สน สายตาจดจ้องประตูห้องนอนซูเจ็งด้วยความสงสัย “ทำไมต้องล็อกห้องนี้ไว้”

“คุณหนูใหญ่สั่งไว้...ตั้งแต่คุณหนูเล็กเสียใหม่ๆ แล้วค่ะ”

เสียงเคาะประตูจากด้านในห้องนอนซูเจ็งดังขึ้นเรื่อยๆ สุ้ยไถ่ขยับชิดประตูจึงได้ยินเสียงร้องของซุนหลิง

สุ้ยไถ่ดีใจมากรีบบอกเด็กสาว “ฉันมาช่วยเธอแล้ว...เธอไม่กลับบ้านทั้งคืนฉันหาเธอแทบ

จะพลิกแผ่นดิน แล้วทำไมไม่โทรศัพท์มาบอกฉัน แล้วนี่ฉันจะเอากุญแจไขห้องที่ไหน”

“นายคนใหญ่...กุญแจอยู่กับพี่อ้ายผิง”

“แล้วฉันจะเอาเธอออกมาได้ยังไง”

ป้อเจ๊อึนอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ “เจอแล้ว

ใช่ไหมคะ...คุณหนูซุนหลิงใช่ไหม...ใครขังอีไว้ในนั้น”

สุ้ยไถ่ส่ายหน้า “ไม่ใช่ผีซูเจ็งหรอก...เดี๋ยวฉันจะเอาชะแลงงัด”

คำตอบของเขาทำให้ซุนหลิงร้องห้ามเสียงหลง

“อย่าค่ะ...พี่อ้ายผิงจะรู้...ฉันไม่อยากให้เขารู้เพราะเขาบอกจะปล่อยฉันพรุ่งนี้  แต่ฉันต้องไม่บอกใคร ฉันอยากโทร.ไปบอกนายคนใหญ่แต่เขายึดมือถือฉัน แล้วตัดสายโทรศัพท์ในห้องนี้”