ตอนที่ 4
“จะมาส่งหรือมาไล่...แกกับแม่กับน้องระวังตัวให้ดีเถอะ ถึงเป็นลูกเขาก็เป็นแค่ลูกเมียน้อย อีคุณนายใหญ่มันบ้าอำนาจ มันไม่ต้องการให้ใครอยู่บ้านมันทั้งนั้นนอกจากลูกๆของมัน”
“แล้วพี่จะไปอยู่ที่ไหน”
“ที่ไหนก็ที่นั่นแหละ ฉันไม่อดตายง่ายๆหรอก”
“พี่ไม่ได้ขโมยเงินเขาจริงๆใช่ไหม”
คำถามซื่อๆของซุนหลิงทำให้เจียอิงโกรธจัด แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากสะบัดหน้าเดินออกจากบ้านพร้อมเหมย กระนั้นก็ไม่วายอาฆาตทิ้งท้ายกับซุนหลิง
“ไปดีกว่าม้า...ฉันจะกลับมาเอาคืน พวกแกต้องไม่ตายดีกันแน่ๆ!”
ซุนหลิงดึงตัวเองจากอดีต หงเห็นหน้าลูกสาวคนโตหน้านิ่วคิ้วขมวดก็พอเดาความคิดได้ ลูบหัวปลอบ
“เรามันก็เจ้าคิดเจ้าแค้นแทนคนอื่นอีกนะ เรื่องมันตั้งนมนานมาแล้ว ป่านนี้เหมยกับเจียอิงคงสบายไปแล้วล่ะ”
ooooooo
เจียอิงกับเหมยไม่เคยติดต่อใครที่เมืองไทยอีกหลังถูกไล่ออกจากบ้านอันซิน ไม่มีใครรู้ว่าชีวิตสองแม่ลูกต้องตกระกำลำบากแค่ไหน มีเพียงหมอโซวที่ยื่นมือช่วยเหลือทั้งสอง กระนั้นเจียอิงก็ไม่พอใจ เมื่อสบโอกาสเจออ้ายผิงซึ่งประสบอุบัติเหตุทางเรือที่ฮ่องกงก็ไม่รอช้าจะสวมรอย
หมอโซวเป็นคนผ่าตัดเปลี่ยนใบหน้าเจียอิงเป็นอ้ายผิงด้วยตนเอง จนถึงวันนี้...วันที่เขาได้แต่ยืนมองห่างๆแต่ห้ามปรามอะไรเธอไม่ได้ เขากลับ
รู้สึกไม่สบายใจมาก เจียอิงถลำตัวลึกลงเรื่อยๆ นอกจากคิดแผนใส่ร้ายเสียนให้ขนของเถื่อนทางเรือแล้วยังวางยาเจ้าสัวฟังกับเซียะเนี้ย
เจียอิงมุ่งมั่นกับการล้างแค้นมาก...หมอโซวรู้ดี หญิงสาวเพิ่งโทร.ทางไกลหาเขาขอให้ส่งยาตัวเดิมมาเพิ่มและเขาก็ใจแข็งไม่พอจะปฏิเสธคำขอแม้ว่ามันจะขัดกับจรรยาบรรณที่ดีในฐานะแพทย์ก็ตาม
หมอโซวติดกับความคิดตัวเองพลางแพ็กยาตามที่เจียอิงต้องการ พลันภาพอดีตก็ผุดขึ้นสมัยที่เขากับเธอเจอและรักกันใหม่ๆ เขาหลงใหลในตัวเธอมากถึงขนาดยอมเลิกกับแฟนเก่าและพาเธอกับแม่มาอยู่ที่คอนโดด้วยกัน
เจียอิงยอมอยู่กับเขาแต่ก็พร่ำบอกถึงความแค้นที่มีต่อครอบครัวฟังจนเขาอดย้อนถามไม่ได้
“แล้วชีวิตคุณตอนนี้ไม่ดีตรงไหนหรือ คุณก็มีผม ผมพร้อมทำทุกอย่างให้คุณมีความสุขนะ”
“กว่าฉันกับม้าจะมาถึงที่นี่ หมอก็รู้นี่คะว่าฉันต้องยอมแลกอะไรไปบ้าง ฉันต้องยอมเสียแม้กระทั่งความเป็นคน ต้องขายตัวให้ไอ้พวกกุลีสกปรก ยอมอดมื้อกินมื้อ ยังไงฉันต้องให้พวกมันชดใช้”
หมอโซวถอนใจยาว พยายามกล่อมให้เธอทำใจและปล่อยวาง “ลืมเรื่องทุกอย่างแล้วตั้งต้นใหม่กับผมเถอะ ผมจะดูแลคุณกับอาม้าเอง ไม่มีประโยชน์อะไรที่คุณจะผูกใจเจ็บกับคนพวกนั้นหรอกนะ”










