ตอนที่ 4
โป้ยหน้าเจื่อน ก้มหัวขอโทษเสียงอ่อย เหลาไท่โกรธมากประกาศกร้าว
“ฉันกับเฮียต่อสู้ความจนความยากลำบาก
มานักต่อนักอย่างอดทนจนมีทุกอย่างเหมือนวันนี้ ฉันยอมหายนะดีกว่าปล่อยให้บริษัทที่ฉันสร้างขึ้นมาเองกับมือต้องกลายไปเป็นอู่ข้าวอู่น้ำของพวกโจร!”
จบคำก็หมุนตัวออกจากบ้านโป้ยโดยมีส่งไห้ตามประคอง ทิ้งโป้ยให้มองตามสองย่าหลานด้วยแววตาเครียดจัดปนสำนึกผิด นึกหวั่นแทนเพราะสังหรณ์ว่าทั้งสองกำลังตกในอันตราย!
ooooooo










