ตอนที่ 4
ท่าทางสนิทสนมระหว่างชายหนุ่มแปลกหน้ากับอ้ายผิงไม่รอดพ้นสายตาของเหลาไท่ หญิงชราผู้นำตระกูลปึงไม่ได้ยินว่าสองหนุ่มสาวพูดอะไรกันได้แต่จับตาเงียบๆ
“ลี...ลื้อเป็นไงบ้าง”
“อา...เจียอิง...เกือบจำไม่ได้ อั๊วยังไม่คุ้นกับหน้านี้ของลื้อ”
“ขอต้อนรับสู่บางกอก...ไปนั่งกัน”
เจียอิงดีใจมากที่ลีบินจากฮ่องกงมาเจอตามคำขอเพราะเธอมีงานสำคัญที่ตรังให้ทำ ทั้งเรื่องขนของเถื่อนและควบคุมเสียนที่อาจระแคะระคายว่าทั้งหมดเป็นแผนของเธอ
เหลาไท่ตัดใจผละจากร้านกาแฟเมื่อฟานกับซุนหลิงส่งข้อความบอกว่าซื้ออาหารเสร็จ ทั้งสามนัดเจอกันที่ลานจอดรถ เจียอิงในคราบอ้ายผิงคงไม่คิดมากหากลีจะไม่บอกว่าเหลาไท่คือหญิงชราที่พูดภาษาจีนกวางตุ้งได้และเป็นคนที่เขาเจอก่อนหน้าเธอที่ร้านกาแฟ!
ooooooo
เหลาไท่ไม่ได้เล่าเรื่องที่เจออ้ายผิงกับชายหนุ่มแปลกหน้ามาเฟียฮ่องกงที่ร้านกาแฟให้ซุนหลิงฟัง ซุนหลิงก็ไม่ได้สนใจเพราะมัวตื่นเต้นจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับแม่และน้องสาว
หงเห็นอาหารเหลาชั้นดีตรงหน้าก็นึกกระดากไม่อยากกิน โพล่งสั่งลูกสาวทั้งสอง
“นี่ไม่เอาอาเหมย...อย่ากิน...เอาคืนเขาไป ซุนหลิง...เรากินกันไม่หมดหรอก เอากลับไปให้ท่านไป”
จบคำก็คว้าจานไปเก็บ ซุนหลิงต้องยื้อไว้ “ม้า...ท่านให้เอามาให้ม้ากับซุนเหมยกิน หนูก็บอกท่านไปแล้วว่ามันเยอะเกินไป ท่านก็บอกไม่เป็นไรเหลือให้เอาไปให้คนอื่น...มากินเถอะม้า”
“ม้ากินต้มจับฉ่ายในหม้อพอ...กินกันไปเลย”
“อ้าวม้า...ไม่ได้นะ ต้มจับฉ่ายน่ะไว้กินพรุ่งนี้ วันนี้กินเป็ดกินกุ้งก่อน”
“บ้านเราไม่เคยกินของแพงๆแบบนี้ ม้าไม่กินหรอก”
“ม้าไม่กินหนูกับอาเหมยก็ไม่ได้กินเหมือนกันนะ”
ซุนหลิงท้วงเสียงอ่อน ซุนเหมยคะยั้นคะยออีกแรงพลางตักโน่นนี่ให้หง หงใจอ่อนยวบกับท่าทีนั้นของลูกสาวทั้งสอง ได้แค่เบือนหน้าหนีกลั้นน้ำตาด้วยความดีใจก่อนก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าด้วยความเอร็ดอร่อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี...
เหลาไท่ไม่ได้บอกเรื่องเจออ้ายผิงกับมาเฟียฮ่องกงแก๊งเสือดาวกับใคร ได้แต่เก็บไปครุ่นคิดลำพังพลางนึกปลงในใจว่ากาลเวลาอาจทำให้คนเปลี่ยน อ้ายผิงก็เช่นกัน หญิงสาวเคยอ่อนหวานและอ่อนโยน ใครอยู่ใกล้ก็มีความสุข แต่ภาพที่เห็นวันนี้ทำให้ความคิดของเหลาไท่เปลี่ยนไป...หรือว่าอ้ายผิงจะอยู่เบื้องหลังเรื่องยักยอกเงินในบริษัทเดินเรือ
เจียอิงในคราบอ้ายผิงร้อนใจมาก ยิ่งลี มาเฟียฮ่องกงแก๊งเสือดาวยืนยันว่าเหลาไท่คือหญิงชราที่เจอในร้านกาแฟยิ่งร้อนรนกลัวความลับของตนจะแตกก่อนเวลาอันควร กระนั้นหญิงสาวก็ไม่มีเวลาคิดมากเพราะสุ้ยไถ่มารอรับเธอไปกินมื้อเย็นแล้วตอนเธอกลับถึงบ้านอันซิน










