สวยซ่อนคม
ตอนที่ 4
เจ้าสัวฟังตาเป็นประกายด้วยความดีใจเมื่อเห็นหน้าเสียนลูกชายคนโต
“อาปา...ผมจะมาลาไปอยู่ใต้ ต้องไปดูมหาสมุทร เดินเรือที่ตรัง ไฉจะดูแลทางนี้ ผมคงไม่ได้เจออาปาอีกนาน”
เก้าพ่อบ้านเก่าแก่ตกใจ “จริงหรือคุณเสียน ทำไมจู่ๆถึงจะไป คุณเสียนเป็นลูกชายคนใหญ่จะไปได้ยังไง”
เสียนถอนใจยาว ท่าทางปลงปนรู้สึกผิด “ถึงฉันอยู่ก็ไม่เคยทำประโยชน์ให้ใครได้ ทำแต่เรื่องเดือดร้อนเสมอให้ทั้งอาปาอาเก้าคอยแก้ไข นี่ถ้าน้องไม่บอกผมก็ไม่รู้ว่าอาปากับอาเก้าช่วยลูกเมียผม”
“ใครบอกเรื่องนี้กับคุณเสียน”
คำตอบของเสียนคืออ้ายผิงเป็นคนบอก เก้านิ่วหน้าไม่อยากเชื่อ “คุณหนูใหญ่รู้ได้ยังไง”
“เขาหวังดีกับฉันน่ะ กลับมาคราวนี้อ้ายผิงเป็นคนเข้มแข็งอย่างไม่น่าเชื่อ เขาเข้ามาดูแลหลายๆ อย่างในบ้านได้ฉันก็ดีใจ ได้ไปอย่างสบายใจไม่ต้องห่วง”
“เรื่องคุณเสียนไปใต้คุณหนูใหญ่ก็เป็นคนสั่งเหมือนกันใช่ไหม”
“อ้ายผิงพูดถูก ฉันควรไปสักพัก กลับมาจะได้เป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้าง...ฉันฝากอาปาด้วย”
จบคำเสียนก็ลุกไปเตรียมตัวเดินทาง ทิ้งเก้ากับเจ้าสัวฟังให้มองตามด้วยแววตาเครียดๆ โดยเฉพาะเจ้าสัวฟังที่สัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของอ้ายผิงในระยะหลัง...
ooooooo
ซุนหลิงเรียนฝังเข็มกับซินแสจนเย็นย่ำ สุ้ยไถ่รอรับกลับบ้านเทียนซั่งด้วยกัน แต่กว่าจะถึงบ้านเด็กสาวที่เรียนทั้งวันก็เพลียผล็อยหลับไป
สุ้ยไถ่แอบมองหน้าซุนหลิงเด็กสาวในอุปการะของเหลาไท่อย่างเผลอไผล ไม่รู้เมื่อไหร่กันที่เขาเห็นว่าเธอน่ารักและน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ซุนหลิงรู้สึกตัวหลังจากนั้น เปิดประตูจะขึ้นบ้านแต่ถูกเขารั้งข้อมือไว้
“เดี๋ยว...แล้วต่อไปก็ไม่ต้องหาเรื่องไปบ้านซินแสคนเดียวอีกล่ะ”
“บ้านซินแสแค่นี้ฉันจำได้แล้ว ไปเองกลับเองได้ คงไม่ต้องรบกวนนายคนใหญ่”
“ก็เพราะอย่างนี้...ยโส ดื้อ อ้ายผิงถึงไม่รักเหมือนก่อน”
“นี่...ถ้าฉันจะดื้อจะรั้นมันก็นิสัยสันดานฉัน ฉันไม่เคยเปลี่ยน คนที่เคยรักฉันต่างหากที่เปลี่ยน!”
น้ำเสียงประชดประชันของเธอทำให้สุ้ยไถ่พูดไม่ออก กำลังคิดว่าเธออาจน้อยใจอ้ายผิงจึงตั้งท่าจะปลอบแต่เธอกลับทำให้เขาอ้าปากค้างด้วยการกระแนะกระแหนเรื่องเขากับพี่สาวคนละแม่ของเธอ
“เคยชอบคนน้องแล้วจู่ๆมาชอบคนพี่ อย่างนี้นายคนใหญ่คงไม่คิดว่าเขาเปลี่ยนหรอกใช่ไหมล่ะคะ”
“เข้าข้างส่งไห้จนมาหลอกด่าฉัน เดี๋ยวก็ให้นั่งรถเมล์ไปเองจริงๆเสียหรอก”
“ได้ค่ะ...ฉันก็เกรงใจนายคนใหญ่อยู่เหมือนกัน!”
