ตอนที่ 4
หลินลู่หลานเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลเดียวกับหมอโซว ทั้งสองคบหาฉันคนรักเป็นเวลานานจนใครก็รู้กันทั่ว กระทั่งหมอหนุ่มได้พบเจียอิงพนักงานทำความสะอาดคนใหม่ประจำโรงพยาบาลก็ทำให้เขาเปลี่ยนใจจากเธอ!
ความผิดหวังในรักทำให้หลินลู่หลานเจ็บเจียนตาย ผู้คนรอบตัวโดยเฉพาะอาอึ้มญาติสนิทได้แต่เฝ้ามองด้วยความเป็นห่วง จนเมื่อเห็นว่าอาการหลินลู่หลานดีขึ้นจึงชวนไปไหว้พระอย่างเช่นวันนี้
“เมื่อกี้อาอึ้มอธิษฐานขออะไรให้ฉันบ้าง”
“เปล่า...อั๊วขอให้ตัวอั๊วสุขภาพดีมีความสุขสิ”
“อะไรกัน ไม่ขออะไรให้ฉันเลยเหรอ”
อาอึ้มถอนใจยาวก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าอั๊วจะขอให้ลื้อนะอาหลาน อั๊วก็จะขอให้ลื้อเจอผู้ชายดีๆมีความคิดแล้วก็รักลื้อจริงๆ ไม่ใช่ผู้ชายอย่างไอ้หมอเฮงซวยคนนั้น”
“เอาอีกแล้ว จะแขวะถึงเขาทำไมกัน เกลียดอะไรเขานักหนานะ”
“จะไม่ให้เกลียดได้ไง มันทิ้งลื้อไปจนลื้อร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เป็นเดือน หน็อย...มีแฟนเป็นพยาบาลดีๆไม่ชอบ ไปคว้าผู้หญิงข้างถนนที่ไหนก็ไม่รู้”
“พอๆ...เลิกด่าเขาได้แล้ว...ไม่อยากฟัง”
หลินลู่หลานเดินหนีอาอึ้มไปสงบใจเงียบๆ แม้จะรู้สึกดีขึ้นมากแต่ความเจ็บปวดเพราะรักก็ไม่จางหาย ภาพถนนหนทาง ร้านค้ารอบตัวทำให้พยาบาลสาวหวนคิดถึงเวลาดีๆในอดีตที่เคยมีกับหมอโซว...
หมอโซวเคยรักและห่วงใยเธอกว่าใคร ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเขาก็ดูแลไม่เคยห่าง ความรักของเธอกับเขาสุกงอมกระทั่งเขาขอเธอแต่งงานแต่ทุกอย่างก็ต้องพังเพราะเธอดันจับได้ว่าเขาแอบมีสัมพันธ์สวาทกับเจียอิง
หลินลู่หลานกลั้นสะอื้นและคงจมปลักกับภาพอดีตอีกนานถ้าจะไม่มีแก๊งวัยรุ่นอันธพาลโผล่มากระชากกระเป๋า!
หลินลู่หลานตกใจมาก พยายามยื้อกระเป๋าตัวเองโดยมีอาอึ้มช่วยแต่แรงสองสาวก็สู้พวกแก๊งวัยรุ่นไม่ได้ โชคดีที่ฟู่กุ้ย ชายหนุ่มท่าทางดีโผล่มาช่วย พยาบาลสาวเลยได้กระเป๋าถือคืน ส่วนอาอึ้มที่แขนเจ็บเพราะล้มกระแทกพื้นก็มีคนช่วยพาส่งโรงพยาบาลอีกแรง
อาอึ้มถูกส่งโรงพยาบาลเซนต์โจเซฟหลังจากนั้น หลินลู่หลานกับฟู่กุ้ยตามติด หมอโซวผ่านมาเห็นและสบตาอดีตแฟนสาวอย่างจัง ตั้งท่าจะถามไถ่เต็มที่แต่เธอก็ปิดโอกาสเดินหนีเสียก่อน...
ooooooo
สุ้ยไถ่อดห่วงเหลาไท่กับส่งไห้ไม่ได้ที่ต้องเดินทางไปตรังเช้าวันรุ่งขึ้น จนต้องพาตัวเองไปหาน้องชายฝาแฝดถึงในห้องพร้อมสั่งการเสียงเรียบ
“ไม่มีใครรู้ว่านายกับเหลาไท่เดินทางไปที่นั่น ดังนั้นพยายามทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด อย่ากระโตก กระตาก ได้เรื่องอะไรนายต้องโทร.มารายงานบอกฉันทุกเรื่อง...เข้าใจไหม”
“ฉันโตแล้วนะ จะไปทำอะไรกับใครที่ไหนทำไมฉันต้องรายงานนายด้วย ทีนาย...มีอะไรไม่เห็นจะบอกฉันเลย”










