สวยซ่อนคม
ตอนที่ 4
“ไม่รู้...ก็น้องหึงพี่นี่คะ น้องเห็นแบบนั้น น้องก็ทนไม่ได้ น้องผิดด้วยหรือคะ”
“เฮ้อ...เอาล่ะๆ...ไม่เป็นไร เอาไว้พี่โทร.ไปเคลียร์กับจินนี่เอง”
สุ้ยไถ่ส่ายหน้าหน่ายๆแล้วจะผละไปโทร.หาเพื่อนสาว เจียอิงในคราบอ้ายผิงเพิ่งรู้สึกตัวว่าออกอาการหึงหวงเกินกว่าเหตุ วิ่งตามไปกอดเขาจากด้านหลัง ออดอ้อนเสียงหวาน
“พี่สุ้ยไถ่...น้องขอโทษ...ยกโทษให้น้องนะ”
ท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอทำให้สุ้ยไถ่งงไม่น้อย แต่เหนือไปกว่านั้นคือความรู้สึกรุ่มร้อนในอก แม้จะไม่เคยคาดหวังให้เธอรักเหมือนเมื่อหลายปีก่อนเพราะรู้ดีว่าเธอเป็นแฟนส่งไห้น้องชายฝาแฝด แต่เมื่อได้ใกล้ชิดและสบตาอ่อนหวานแบบนั้นก็ทำให้เขาอดหวั่นไหวไม่ได้
สุ้ยไถ่หอบสภาพกายและใจที่สั่นไหวไปส่งอ้ายผิงที่บ้านอันซิน ระหว่างทางกลับก็ได้พบซุนหลิงซึ่งเพิ่งออกจากบ้านเช่าของหงจึงรับขึ้นรถมาด้วย
“วันนี้เธอออกไปกับเหลาไท่มาไม่ใช่หรือ... ทำไมถึงเพิ่งกลับ”
“ค่ะ...ฉันขอเหลาไท่ไปกินข้าวกับม้ากับน้องมา”
“อ้อ...แล้วจะไปหาเจ้าสัวฟังอีกเมื่อไหร่”
ซุนหลิงบอกตามตรงว่าตั้งใจไปหาพ่อพรุ่งนี้ สุ้ยไถ่หันขวับเพราะไม่เห็นด้วย
“ไปยังไง...ในเมื่อเธอเพิ่งเกือบจะโดนเขาจับมา เธอคิดว่าจะได้เข้าไปง่ายๆอีกรึ”
“ฉันก็ต้องเข้าไปให้ได้”
“เธอนี่รั้นหาเรื่องจริงๆ”
“ฉันก็ไม่ได้ขอให้ช่วย”
“นี่แม่คุณ...คิดว่าฉันอยากยุ่งใช่ไหม ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นคนของที่บ้านเทียนซั่งไปแล้ว ฉันก็ไม่คิดจะยุ่ง ฉันว่าทางที่ดีเธอไม่ควรเข้าไปตอนนี้ ขืนไปก็ไปให้เขาจับ...ไม่เข้าท่า!”
“ขอบคุณ...ฉันหาทางเข้าไปได้ก็แล้วกัน...จบนะ!”
ooooooo
สุ้ยไถ่คิดไม่ตกจะจัดการซุนหลิงเช่นไร เหลาไท่เลยช่วยคิดให้เขาพาเด็กสาวไปบ้านอันซินวันรุ่งขึ้นในฐานะคุณหนูคนใหม่ของตระกูลปึง สุ้ยไถ่เบิกตาโพลงไม่อยากเชื่อหูแต่ก็เห็นด้วยกับวิธีของเหลาไท่เพราะด้วยสถานะนี้ อ้ายผิงและคนอื่นๆในบ้านจะปฏิเสธซุนหลิงไม่ได้
เจียอิงในคราบอ้ายผิงลำพองใจมาก เสียนเดินทางไปตรังเรียบร้อย ไฉก็ไปสะสางงานเน่าๆที่เสียนทำไว้ เช่นเดียวกับซูเจ็งที่หลงประพนธ์หัวปักหัวปำ รวมทั้งเซียะเนี้ยกับเจ้าสัวฟังที่โดนยากล่อมประสาทของเธอจนไปไหนไม่รอด!
ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่เธอวางไว้ขั้นต่อจากนี้ก็คือรอเวลาให้เสียนเดินมาติดกับของเธอที่ตรัง
เสียนไม่รู้เรื่องและตามเกมเจียอิงไม่ทัน หลังลงเครื่องที่สนามบินตรังก็ถอนใจยาว บรรยากาศเหงาๆทำให้อดหวนคิดถึงบทสนทนากับอ้ายผิงก่อนเดินทางมาไม่ได้
