ตอนที่ 4
สุ้ยไถ่ไม่ได้รู้เรื่องว่าโดนฟานบ่นถึง มัวคร่ำเคร่งสืบเรื่องในบริษัทเดินเรือและเรื่องสำคัญอีกอย่างคือประวัติของอ้ายผิง โดยมอบหมายให้เหลียงคนสนิทรับผิดชอบ
เหลียงนิ่วหน้า อดถามไม่ได้ “แต่เอ...ก็ตอนนี้นายคนใหญ่สนิทสนมกับเธอกว่าใครไม่ใช่หรือครับ”
“อืม...นั่นแหละ...แต่ฉันต้องการความชัดเจนอะไรบางอย่าง”
“นายคนใหญ่ต้องการให้สืบเรื่องอะไรครับ”
“ฉันอยากรู้ทุกอย่างนับตั้งแต่วันที่เขาไปเรียนต่อจนถึงวันที่กลับมา...เร็วที่สุด!”
สีหน้าดุดันของเจ้านายหนุ่มทำให้เหลียงสำเหนียกว่าคงไม่ใช่เรื่องธรรมดา สุ้ยไถ่ถอนใจยาวก่อนสั่งเรื่องสำคัญอีกเรื่องคือให้ส่งคนคุ้มกันเหลาไท่กับส่งไห้ “ทั้งสองคนจะไปถึงตรังบ่ายนี้...อย่าให้เขาสองคนเป็นอะไรเด็ดขาด!”
ooooooo
เสียนยังไม่ชินกับการย้ายที่อยู่ใหม่ แถมบ้านพักที่ทางบริษัทจัดให้ก็เป็นบ้านเดี่ยวนอกเมืองที่ไกลจากตัวเมืองมาก ชายหนุ่มร้อนรนและอึดอัดอยากออกไปเปิดหูเปิดตาแก้เซ็งแต่ก็ไปไม่ได้เพราะถูกลีจับตาตลอด
ลีได้รับมอบหมายจากเจียอิงให้ควบคุมความประพฤติและจำกัดบริเวณเสียน ไม่ให้ก่อเรื่องหรือซักไซ้โน่นนี่ในบริษัทให้เสียเรื่อง โดยที่เสียนไม่รู้ตัวและได้แต่ฮึดฮัดตามลำพัง
เจียอิงในคราบอ้ายผิงสะใจเมื่อได้รับรายงานเรื่องเสียน มั่นใจว่าลีเอาอีกฝ่ายอยู่ ส่วนเรื่องที่กรุงเทพฯตนจะจัดการเอง ไฉก็ไม่รู้ตัวเหมือนเสียน วุ่นวายกับงานที่ออฟฟิศแก้ไขปัญหาของเสียนที่ทิ้งไว้เพื่อพิสูจน์ตัวเองจนแทบไม่มีเวลาสนใจซูเจ็งน้องสาวคนเล็กที่กลับบ้านดึกๆดื่นๆเสมอในระยะหลัง
ซูเจ็งก็ย่ามใจคิดว่าไม่มีใครในบ้านจับได้ว่าตนแอบโดดเรียนไปเที่ยวกับผู้ชายเลยไม่ทันเอะใจว่าทั้งหมดเป็นแผนลวงของเจียอิงในคราบอ้ายผิงจะทำให้เธอเตลิดจนกู่ไม่กลับ
ไฉเห็นหน้าซูเจ็งตอนเช้าของวันหนึ่งก็พยายามบอกให้แวะไปหาพ่อบ้างแต่น้องสาวคนเล็กก็สะบัดหนีด้วยความรังเกียจ หนุ่มเนิร์ดได้แต่มองตามด้วยความอ่อนใจก่อนอดไม่ได้ระบายกับอ้ายผิงน้องสาวคนโต
“อาเน้ยชักเอาใหญ่แล้ว ถือว่าม้าคอยให้ท้าย เธอไม่เตือนน้องมันมั่ง”
“น้องก็เตือนอยู่ทุกวันล่ะค่ะ พอดีพี่มาดุซ้ำละมังคะเขาก็เลยโมโห”
“หมู่นี้พี่ก็อาจจะหงุดหงิดไปหน่อย งานที่เธอให้พี่ทำมันไม่ง่ายเลยนะ จะแก้ไขบัญชีให้มันดูสมเหตุสมผลยังไง พี่ว่าเราก็ต้องเติมเงินคืนลงไปด้วย”
“พี่เสียนสร้างหนี้ไว้มหาศาล เขาเกิดมาเพื่อล้างผลาญจริงๆ”










