สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่ลอบสังเกตอาการของอ้ายผิงเงียบๆก่อนหูผึ่งเมื่อหวารายงานเจ้านายสาวเรื่องยาของเซียะเนี้ย อ้ายผิงขอตัวไปเยี่ยมและเอายาไปให้แม่ สุ้ยไถ่เอะใจบางอย่างจึงขอตามไปด้วย

“พี่เป็นห่วงคุณนายใหญ่ ไม่เคยมาไหว้มาเยี่ยมมาบอกกล่าวเลย พาลูกสาวไปกินข้าวนอกบ้านหลายครั้งแล้ว”

เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่เต็มใจนักแต่ขัดไม่ได้ยอมให้เขาไปเยี่ยมเซียะเนี้ยด้วยกัน สภาพคุณนายใหญ่บ้านอันซินทรุดโทรมกว่าตอนเขาเห็นครั้งที่แล้วมากทำให้สุ้ยไถ่สงสัย แต่ไม่ทันพูดอะไรอ้ายผิงก็โพล่ง

“ม้าตื่นพอดี พี่เข้ามาสิคะ...พี่สุ้ยไถ่มาเยี่ยมค่ะม้า”

เซียะเนี้ยลืมตาช้าๆ ยิ้มบางๆเมื่อเห็นหน้าแขกหนุ่ม “สุ้ยไถ่เองเหรอ เป็นไงสบายดีไหม ส่วนฉันน่ะไม่ต้องถามเลย...เวียนหัว บ้านหมุนตลอดเวลา เฮ้อ...แก่ตัวมาไม่มีอะไรดีเลย”

สุ้ยไถ่นิ่วหน้าเพราะอาการของเซียะเนี้ยคล้ายกับผลข้างเคียงจากยาของเจ้าสัวฟังที่เขาเพิ่งให้นัททีตรวจสอบ แล้วก็ถึงกับเบิกตาโพลงเมื่ออ้ายผิงควักยาหน้าตาเหมือนกันมาป้อนให้เซียะเนี้ย

เซียะเนี้ยอ้าปากกินยาอย่างว่าง่ายโดยมีอ้ายผิงเป็นคนป้อน สุ้ยไถ่ช็อกไม่อาจทนดูได้จึงขอตัวไปรอข้างนอกดื้อๆ เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่ติดใจท่าทีของเขา สุ้ยไถ่เสียอีกหายใจไม่ทั่วท้อง เครียดจัดและคิดไม่ตกเลยว่าคนน่ารักอย่างอ้ายผิงจะทำแบบนี้เพื่ออะไร...

ooooooo

หลังอาหารมื้อเหลาครั้งแรกในรอบหลายปี หง ซุนหลิงและซุนเหมยก็ช่วยกันเก็บจานอาหารไปล้างพลางคุยกันถึงสถานการณ์ในบ้านอันซิน ซุนหลิงเปิดฉากคนแรก

“เออม้า...เห็นเจ๊ฟานบอกว่ามีเรื่องยุ่งๆที่บริษัทเดินเรือด้วย”

หงพยักหน้ารับรู้ก่อนเล่าเรื่องที่รู้เห็นมานาน “เหลาไท่กับอาปาของหนูเป็นหุ้นส่วนกัน อาปาขอดูแลบริษัทเดินเรือแล้วให้คุณเสียนเป็นคนคุมม้าได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าคุณเสียนชอบยักยอกเงินบริษัทเพราะติดการพนัน ตอนอาปายังดีอยู่ก็คอยชดใช้ให้  แต่พออาปาเป็นแบบนี้ไม่รู้ว่าใครจะช่วยได้”

ซุนเหมยฟังแล้วถอนใจยาว แม้จะไม่อยากได้ใคร่มีกับสมบัติตระกูลฟังแต่ก็อดอยากรู้ไม่ได้

“ถ้าพี่เสียนเอาเงินไปจริงๆทางตระกูลปึงเขาจะไว้ใจเราหรือม้า เขามีสิทธิ์เอาบริษัทคืนไหมจ๊ะ”

“ใครจะปล่อยให้บริษัทขาดทุนย่อยยับล่ะ ตระกูลปึงเขาสร้างมาเขาคงต้องเอากลับไปคุมเอง”

ซุนหลิงยักไหล่ “ก็สมน้ำหน้า พี่เสียนทำกรรมไว้มาก ชอบป้ายความผิดให้คนอื่น หนูจำได้...ตอนน้าเหมยกับพี่เจียอิงโดนไล่ออกจากบ้านเพราะขโมยเงินทั้งๆที่ทุกคนก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ”

ภาพอดีตย้อนมาในหัวซุนหลิง เธอจำได้ถึงตอนที่วิ่งไปส่งเหมยกับเจียอิงที่หน้าบ้าน เจียอิงไม่ยินดียินร้ายแต่แค้นพวกตระกูลฟังแทบคลั่งจนไม่มีสติแยกแยะว่าซุนหลิงไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้