สวยซ่อนคม

สุ้ยไถ่รอไม่นานนัททีก็เรียกตัวมารับฟังผลการตรวจสอบยาที่โรงพยาบาล

“นี่เป็นยาอันตราย...มันมีส่วนผสมของพีพีเอในนั้น ต่างประเทศเขาเรียกคืนยานี้กันหมดแล้ว คนที่กินยาตัวนี้เข้าไปสามารถตายได้ทุกเมื่อ  ไม่ก็เป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต”

“แล้วคนที่กินเข้าไปต้องกินยาตัวนี้นานขนาดไหนถึงจะเกิดผลอย่างที่แกบอก”

“ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของคนคนนั้น คนร่างกายแข็งแรงก็อาจอยู่ได้นานหน่อย  แต่กับบางคนที่ร่างกายอ่อนแอมากๆไม่กี่วันฉันว่าก็กลับบ้านเกิดแล้ว”

“แล้วผลข้างเคียงล่ะ”

“ซึมเศร้า เวียนหัว อาเจียน หนักสุดก็เกิดภาวะเลือดคั่งในสมอง”

อาการจากปากหมอหนุ่มทำให้สุ้ยไถ่หน้าเครียดจัด นัททีมองมาด้วยความสงสัย

“แล้วแกไปเอายานี่มาจากไหน”

สุ้ยไถ่อึกอักเล็กน้อยก่อนตอบแบบขอไปที “มีคนให้มาน่ะ”

เพราะยังจับต้นชนปลายเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้สุ้ยไถ่จึงไม่อยากแพร่งพรายเรื่องยาให้ใครรู้แม้แต่นัททีเพื่อนรักที่ตรวจสอบยาดังกล่าวให้ ชายหนุ่มทายาทตระกูลปึงคิดหนัก ไม่อยากสงสัยอ้ายผิงเจ้าของยาแต่ก็อดไม่ได้เพราะท่าทีหลายอย่างของหญิงสาวหลังกลับจากเมืองนอกมีพิรุธและไม่เหมือนเดิม

เจียอิงในคราบอ้ายผิงไม่ได้ระแวงว่าสุ้ยไถ่จะสงสัย เดินหน้าเรื่องขนของเถื่อนโดยใช้เรือบริษัทเขา หวังป้ายความผิดทุกอย่างให้เสียนเหมือนที่ตนเคยโดนกล่าวหาว่าขโมยเงินเซียะเนี้ยเมื่อหลายปีก่อน

ความแค้นผลักดันให้เจียอิงมาถึงจุดนี้ มีเพียงสุ้ยไถ่ที่หญิงสาวไม่คิดทำร้ายเพราะเขาเป็นฮีโร่ในดวงใจและเป็นรักแรกของเธอ เธอยังจำได้สมัยเด็ก ทุกครั้งที่โดนเสียนแกล้ง ถ้าสุ้ยไถ่เห็นเขาจะช่วยเธอเสมอ

สุ้ยไถ่ไม่ตั้งใจเป็นฮีโร่ของใคร เขาแค่จิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่นและไม่ชอบเห็นใครโดนทำร้าย อย่างเช่นวันนี้ที่เขากำชับซุนหลิงให้รอเขามารับไปบ้านซินแสเพื่อเรียนฝังเข็ม แต่เด็กสาวไม่รอรั้นจะไปเอง

ซุนหลิงไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ เกรงใจและไม่อยากให้สุ้ยไถ่วุ่นวายเรื่องของเธอ กระนั้นสุ้ยไถ่ก็เจอเธอโดยบังเอิญระหว่างทางไปบ้านซินแสจึงบังคับให้ขึ้นรถมาด้วยกัน

ooooooo

ใบหน้างอง้ำของซุนหลิงทำให้สุ้ยไถ่ถอนใจยาว แม้จะเคืองที่เธอไม่รอเขาตามคำสั่งแต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้เพราะตนมาช้าผิดเวลาที่นัดไว้หลายชั่วโมง สุดท้ายก็จำต้องบอกเหตุผลที่มาสาย

“ฉันไปแวะหาหมอมา”

ซุนหลิงตกใจก้มมองมือเขาที่เคยมีแผลโดนเธอกัด “นายคนใหญ่เป็นอะไรล่ะคะ”

สุ้ยไถ่ยิ้มบางๆที่เธอห่วงใย “มือฉันไม่ได้เป็นอะไร...แต่ฉันไป...ให้หมอตรวจยาบางอย่าง”