ตอนที่ 10
“หนูแค่อยากมาอยู่ทบทวนวิชากับอาเหมย น้องเก่งเลข หนูไม่ค่อยเข้าใจ”
หงนิ่วหน้าไม่ค่อยเชื่อ “หลอกม้ารึเปล่า”
“โธ่! จะหลอกม้าทำไม ทุกคนที่นั่นดีกับหนูออก อยู่ไปนานๆหนูก็คิดถึงม้า คิดถึงน้อง...ม้าไม่ว่าใช่ไหม”
ซุนหลิงหาเหตุผลให้ดูดี แล้วก็ได้ผล...
หงไม่ติดใจ ยิ้มกว้างยินดีที่ลูกสาวจะมาอยู่ด้วย
“มาทำเป็นเด็กขี้อ้อนไปได้...แล้วคิดจะมาอยู่กี่วัน”
“สักสองสามวันมั้ง ถ้าติดใจจะอยู่ต่อ...ม้าไม่ว่าใช่ไหม”
“ไม่ว่าหรอก...อาเหมยก็คงดีใจ...ยังไปรักษาให้อาปาอยู่รึเปล่า...ว่าไปแล้วม้าคิดถึงเจ้าสัวนะแต่ก็ไปหาไม่ได้”
เรื่องของเจ้าสัวฟังทำให้ซุนหลิงหน้าเครียด ไม่กล้าบอกแม่เรื่องพ่ออาจถูกวางยา ได้แต่บ่ายเบี่ยง “อย่าเพิ่งไปเลย ไว้มีโอกาสหนูจะบอกอาปาให้ ตอนนี้ไม่อยากให้ม้าไปเสี่ยงเพราะพี่อ้ายผิง
ไม่เหมือนเก่า...ใจคอโหดร้าย”
ซุนหลิงอดไม่ได้แดกดันพี่สาวคนละแม่
อย่างที่ไม่เคยทำเพราะเคืองที่เห็นอีกฝ่ายกับสุ้ยไถ่เมื่อคืน หงแปร่งหูมากแต่ไม่ได้คิดมาก กระนั้นก็เอ็ดลูกสาวไปตามเรื่อง
“ไปว่าพี่อ้ายผิง...คุณหนูใหญ่น่ารักจะตาย แกสิอย่าถือตัวว่าไปอยู่กับเหลาไท่แล้วคิดตีเสมอเขา...ไม่ได้เชียวนา...ม้าตีตายเลย ทุกคนที่บ้านนั้นล้วนมีพระคุณทั้งนั้น...คนที่มีกตัญญูตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้นะลูก”
“เพราะอย่างนั้นหนูถึงได้ช่วยคุณแม่ใหญ่ไง ไข้ขึ้นจนจะชักตาย ดีที่หนูไปเช็ดตัวให้ไข้ถึงลด”
“แล้วคุณหนูใหญ่ล่ะ”
หงถามเพราะรู้จักนิสัยอ้ายผิงดี คุณหนูใหญ่ตระกูลฟังใจเย็นและอ่อนหวาน รักครอบครัวมากกว่าใคร เป็นไปไม่ได้จะเพิกเฉยหากพ่อแม่ไม่สบาย ซุนหลิงลอบถอนใจเบาๆ ก่อนตอบแบบเสียไม่ได้
“ไปเที่ยวกับคู่รักเขาละมั้ง”
ซุนหลิงโพล่งอย่างเหลืออด เคืองทั้งอ้ายผิงและสุ้ยไถ่แต่หาที่ลงไม่ได้ต้องมาระบายกับแม่ กระนั้นหงกลับไม่คิดมากแถมเข้าข้างคุณหนูใหญ่ตระกูลฟังที่ตนเคยเลี้ยงแต่เล็กแต่น้อย
“ดีแล้วลูก...ให้พี่เขาได้พักหัวสมองบ้าง ไหนจะเรื่อง น้องสาวเรื่องพี่ชาย...น่าเห็นใจออก อะไรที่เราพอทำให้เขาได้ ก็ทำไป ตกลงคุณหนูใหญ่มาชอบกับนายคนใหญ่แล้วหรือ”
หงถามตามประสาซื่อ ซุนหลิงหัวเสียแต่ทำได้แค่ตอบเซ็งๆ “แหงสิแม่”
“สงสารนายน้อยนะ ทำไมเรื่องถึงตาลปัตรได้อย่างนี้ ทุกอย่างไม่เที่ยงจริงๆ”
“ใช่...นายน้อยน่าสงสาร โดนพี่ชายแย่งคู่รัก หนูเกลียดนายคนใหญ่ที่สุดเลย!”










