สวยซ่อนคม
ตอนที่ 10
แม้จะบอกตัวเองไม่ให้คิดมากแต่ซุนหลิงก็เหม่อลอย ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสุ้ยไถ่มาดักรอหน้าประตูหลัง กระทั่งถูกเขาลากตัวไปคุยในมุมลับตาถึงได้สติ ส่งสายตาขุ่นให้
สุ้ยไถ่รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก แกล้งถามแก้เก้อ “เป็นอะไรหรือเปล่า”
ซุนหลิงหน้าแดงเพราะเขินจากความใกล้ชิดแต่ต้องข่มใจผลักตัวออก
“โอ๊ย...เหม็น...เหม็นน้ำหอม...เหม็นเหล้า!”
สุ้ยไถ่อึ้งอึดใจก่อนยกนิ้วทาบปาก “เงียบๆสิ เดี๋ยวก็ตื่นกันทั้งบ้านหรอก”
“มาทำไม!”
“มาถามน่ะสิ...เธอคิดดีแล้วเหรอที่ออกจากบ้านไปนั่งล้างเท้าให้พวกคนแก่แบบนั้น หมดท่าขนาดนั้นเลยหรือ”
“มันเรื่องของฉัน...ไม่ต้องมายุ่ง!”
พูดจบก็ผละหนีแต่เขาตามไปรั้งไว้
“เกลียดฉันมากหรือซุนหลิง...เธอตัดสินความรู้สึกของตัวเองเพียงเพราะเห็นฉันอยู่กับเขาแค่นั้นหรือ”
น้ำเสียงทอดอ่อนเหมือนอยากงอนง้อทำให้ซุนหลิงเกือบใจอ่อน ต้องพยายามหักห้ามใจ
“พอเถอะ...ฉันไม่อยากฟัง”
“บางสิ่งที่เธอเห็นมันอาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป”
“ชิ! ไปพูดกับเด็กสองขวบเถอะ...ที่ฉันเห็นสองตาเต็มๆนั่นน่ะหรือไม่จริง...ก็คงใช่แหละ ถ้า...”
ซุนหลิงชะงักไม่พูดต่อเพราะแสลงใจ เฉไฉตัดบท
“เอานิ้วมาจิ้มตาฉันบอดเสียก่อนแล้วอยากจะโกหกอะไรก็เชิญ...ปล่อย!”
ขาดคำก็สะบัดตัวออกแต่สุ้ยไถ่ไม่ปล่อยรัดเธอแน่นกว่าเดิม
“เธอควรฟังฉันบ้าง ตลอดเวลาที่เธออยู่บ้านฉันฉันเป็นคนยังไงเธอน่าจะรู้ดี”
สุ้ยไถ่ใช้น้ำเสียงจริงจังเข้าข่ม ซุนหลิงเบือนหน้าหนี ทิฐิและความหึงหวงทำให้ไม่อยากยอมรับ แหวประชด
“เป็นผู้ชายที่ปลิ้นปล้อน หลอกลวง ใจดำ ใจแคบ น้องชายคุณจะรู้สึกอย่างไรถ้าเห็นคุณ...ไหนว่ารักน้องเต็มประดา...เชอะ! คุณรู้บ้างไหมว่าผู้หญิงคนนั้นน้องชายคุณรักสุดชีวิต”
พูดจบก็ผลักอกเขาอย่างแรง สุ้ยไถ่สะเทือนใจมาก พยายามระงับอารมณ์สวนเสียงเรียบ
“ส่งไห้ไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้”
“หน้าด้าน!”
“ซุนหลิง! เธอว่าฉันมากไปแล้วนะ ให้เกียรติกันบ้างสิ คนอย่างฉันทำทุกอย่างมีเหตุผล”
“เหตุผลที่ต่ำช้าสารเลวยังมีหน้ามาพูด ไปดีกว่า ...ขยะแขยงคนอย่างคุณเต็มทน!”
ซุนหลิงสะบัดหน้าหนีไปแล้ว สุ้ยไถ่ไม่ยอมวิ่งตามไปง้องอนและอธิบาย
“ซุนหลิง...ให้เวลาฉันได้ไหม ฉันจะพิสูจน์ให้เธอได้รู้ความจริงทั้งหมด ถึงตอนนั้นเธอจะเกลียดฉันยังไงก็ไม่ว่า”
“ฉันเกลียดก็คือเกลียด...รู้ไว้เลยนะ...ฉันไม่เคยเกลียดใครมากเท่าคุณ!”
คำว่าเกลียดของเธอทำให้หัวใจเขาแทบสลาย กระนั้นก็พูดอะไรไม่ได้มากนอกจากอาสาพาเธอกลับบ้าน
“ฉันไม่กลับกับคุณ”
“แต่นี่มันดึกมากแล้ว...ให้ฉันไปส่งที่บ้านแม่เธอ”
“ไม่จำเป็น”
