สวยซ่อนคม
ตอนที่ 10
“น้องต้องการอย่างนั้นหรือ”
“แน่ล่ะค่ะ...เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันโดยไม่มีใครครหา พี่จะได้ไม่ต้องรีบลุกจากเตียงน้องเพื่อรีบกลับยังไงคะ”
สุ้ยไถ่ลอบถอนใจหน่ายๆ คิดถึงเหตุการณ์วาบหวิวเมื่อเช้าที่ตนต้องป้อคำหวานใส่เธอกว่าจะปลีกตัวกลับบ้านได้ กระนั้นเพื่อให้แผนบรรลุจึงต้องเล่นละครตามน้ำ
“พี่เกรงใจเซียะเนี้ยน่ะสิ”
“หืม...ไปสนม้าทำไม นั่นกินอิ่มแล้วก็นอน วันดีคืนดีก็ลุกมาคุยด้วยสักพักแค่นั้นแหละ”
“แต่เมื่อก่อนท่านดูแอ็กทีฟกว่าตอนนี้แยะเลย”
“อย่างนี้แหละค่ะ แก่ตัวลงก็ไม่มีอะไรดี แต่รับรองว่าน้องจะไม่เป็นอย่างม้าแน่เพราะน้องจะไม่มีวันทำให้พี่เบื่อน้องเป็นอันขาด ม้าคงดีใจถ้ารู้ว่าเราจะแต่งงานกัน”
พูดพลางซบหน้ากับต้นแขนเขา สุ้ยไถ่ปล่อยเลยตามเลยเพราะไม่อยากให้เธอเห็นพิรุธ พลันมือถือของเธอก็ดังขึ้น หมอโซวนั่นเองที่หมั่นโทร.ไม่หยุดตลอดวัน เจียอิงในคราบอ้ายผิงหน้าเสีย รีบคว้ามือถือไปปิดเครื่อง
สุ้ยไถ่มองมาด้วยความสงสัย เจียอิงต้องแก้ตัวแกนๆ
“ไม่มีอะไรค่ะ...โทร.มาเรื่องงานตอนนี้...ไม่ใช่เวลา...เรื่องของเราต่อดีกว่า”
ooooooo
อาการของส่งไห้น่าเป็นห่วงมาก เลือดไหลไม่หยุดจนตัวซีดไปหมด หลินลู่หลานเป็นห่วงตามประสาพยาบาลเก่า เฝ้าดูแลไม่ห่างจนหลินไห่หลงใจคอไม่ดี
“ฉิบหายล่ะ...ลู่หลาน...นี่แกทำอะไรของแก!”
หลินลู่หลานส่ายหน้าหน่ายๆให้อาการวิตก
เกินเรื่องของพี่ชาย “อย่าห่วงเลยน่าพี่ เรือออกจากท่าแล้วไม่มีใครตามมาหรอก อย่างดีพวกมันค้นไม่เจอที่ท่าก็คิดว่าเขาจมน้ำเป็นอาหารปลาไปแล้ว เขาถูกยิงมาปางตายอย่างนี้จะไม่ให้ช่วยเชียวหรือ...น้องพี่ไม่ใช่คนใจดำนะ เขายังไม่ตาย...หัวไหล่ถูกยิง...ขานี่ก็โดนเข้าเต็มๆ”
“แล้วมันกงการอะไรของแก เขาเป็นเตี่ยแก
กลับชาติมาเกิดหรือไง เอามันไปโยนทะเลเดี๋ยวนี้!”
ชินจงคนสนิทจะทำตามสั่ง แต่หลินลู่หลานห้ามไว้
“อย่านะ! มีน้ำใจบ้างสิ...นี่คนทั้งคนนะ ทำไมต้องฆ่าเขา ปล่อยให้เขาตายด้วย”
หลินไห่หลงยักไหล่ “แล้วจะให้ฉันทำยังไง ทิ้งทะเลก็ไม่ได้ เอาไปด้วยหมอไม่มี ยังไงมันก็ต้องตาย ถามหน่อย ...แกรู้ไหมว่ามันเป็นใครมาจากไหน”
คำถามของพี่ชายทำให้หลินลู่หลานคิดได้ หยิบกระเป๋าเงินของชายหนุ่มหนวดเฟิ้มมาค้น
“พี่ดูนี่สิ...ดูจากไอดีตัวจริงแล้วหน้าตาก็หล่อออก ผิวพรรณก็ดี พกบัตรเครดิตแบบนี้จะเป็นขโมยรึ”
หลินไห่หลงคว้าไปดูบ้าง เห็นเงินไทยเป็นฟ่อนก็ถอนใจยาว
