สวยซ่อนคม
ตอนที่ 10
“ยังไงพี่ก็เป็นห่วงและก็คง...คิดถึงแย่...เดินทางโดยปลอดภัยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ...ถึงแล้วน้องจะติดต่อมา”
เหลาไท่กับง้วนยังไม่ได้ข่าวส่งไห้รวมทั้งเสียนที่ขึ้นเรือไปด้วยกัน ทั้งสองร้อนใจมากหาข่าวเต็มที่แต่ก็เหลว ไม่มีใครได้ข่าวเรือส่งของที่ลังกาวีสักคน!
ส่งไห้ไม่รู้เรื่องเพราะยังไม่ได้สติ ถูกหลินไห่หลงอุ้มมาส่งที่อพาร์ตเมนต์ของหลินลู่หลานในวันเดียวกัน หลินไห่หลงไม่เต็มใจนักเพราะห่วงความปลอดภัยของน้อง แต่หลินลู่หลานยืนกรานตามความต้องการเดิม รอกระทั่งพี่ชายกลับไปทำงานจึงโทร.หาหมอโซวอดีตแฟนหนุ่ม
“หมอคะ...นี่ลู่หลานเองนะคะ”
หมอโซวแต่งตัวหล่อเตรียมไปรับเจียอิงที่สนามบินฮ่องกง นิ่วหน้าเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากอดีตแฟนสาว กระนั้นก็ยอมรับสายเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจมีเรื่องสำคัญ
“ลู่หลาน...คุณ...สบายดีนะครับ”
“ฉันสบายดีค่ะแต่มีคนที่ไม่สบาย อยากรบกวนให้หมอมาช่วย”
“ใครเป็นอะไรหรือครับ...พี่ชายคุณหรือ”
“ไม่ใช่ค่ะ...คือ...เขาเป็นใครตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้แต่เขาถูกยิงมา ตอนนี้ไข้สูงมากเพราะกระสุนฝังใน หมอพอจะมีเวลามาหน่อยได้ไหมคะ”
“ทำไมคุณไม่พาเขาไปส่งโรงพยาบาลล่ะ”
“ไม่ได้ค่ะ...เดี๋ยวเรื่องจะไปกันใหญ่...นะคะ”
“แต่ผม...กำลังจะไปรับคนที่สนามบิน”
หลินลู่หลานผิดหวัง เกือบถอดใจแล้วหากหมอโซวจะไม่เปลี่ยนใจเพราะอยากไถ่โทษที่เคยทำให้เธอเสียใจ อดีตพยาบาลสาวดีใจมากรีบเตรียมตัวรออดีตแฟนหนุ่มให้มารักษาส่งไห้
ooooooo
อาการของส่งไห้ยังน่าเป็นห่วงเพราะ
เสียเลือดมาก เหลาไท่ไม่รู้เรื่องเป็นห่วงหลานชายคนเล็กมาก ง้วนก็ร้อนใจไม่ต่างกันอยากส่งข่าวถึงสุ้ยไถ่จะได้ช่วยกันตามหาแต่เหลาไท่ห้ามไว้
“อย่าทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูม เราต้องรอให้ได้ข่าวก่อน สุ้ยไถ่ก็มีงานเต็มมือ อย่าทำให้เขาต้องกลุ้มไปกว่านี้”
หมิงเต๋อลูกชายคนเดียวของโป้ยอดีตผู้จัดการท่าเรือที่แวะมาส่งข่าว พยักหน้าเห็นด้วย “เตี่ยบอกนายน้อยกล้าเกินไปแล้วก็ยังไม่มีประสบการณ์ ผมอยากตามไปด้วยใจแทบขาดแต่ผมบู๊ไม่เก่งกลัวจะไปขวางให้งานไม่สำเร็จ”
เหลาไท่มองมาอย่างมีเมตตา “เตี่ยเธอเป็นอย่างไรบ้าง”
“ดีขึ้นมากครับ ผมต้มยาให้เตี่ยกินทุกวัน เตี่ยแข็งแรง กินข้าวได้ เดินไกลๆได้แล้วครับ”
“เธอคงหมดห่วงสินะ”
“เพราะเหลาไท่...บุญคุณของเหลาไท่ใช้กันไม่จบ ผมยอมเป็นหมูเป็นหมารับใช้เหลาไท่จนวันตายครับ”
“ไม่จริงหรอกหมิงเต๋อ ฉันไม่ได้ทำเพราะต้องการสร้างบุญคุณ เราเป็นเพื่อนมนุษย์กัน มีโอกาสช่วยได้ก็ช่วย เตี่ยเธอก็เคยช่วยครอบครัวฉันทำงานมาอย่างซื่อสัตย์ ไม่มีเรื่องลับลมคมในให้ฉันต้องรู้สึกยุ่งยากใจเหมือนเดี๋ยวนี้”
หมิงเต๋อก้มหน้า ซาบซึ้งใจมาก เหลาไท่ถอนใจปลงๆ “โลกยิ่งเจริญไปด้วยวัตถุมากขึ้นเท่าไหร่คนเราก็ยิ่งโลภเพราะถูกวัตถุครอบงำ ส่งไห้เขาไปเพราะห่วงฟังเสียน...เขาโตมาด้วยกัน สนิทกันเหมือนพี่น้อง”
